Σωτηρία μου ή Σωτηρία μας;
Posted by Αυγουστίνος Καδής Sun, 15 Jan 2006 14:41:09 EET
Σήμερα το πρωί καθώς βρισκόμουν στην εκκλησία σκεφτόμουν κατά πόσο είναι σωστός ο τρόπος που προσεγγίζουμε εμείς οι άνθρωποι το Θεό για τη Σωτηρία μας και εάν υπάρχει κάτι καλύτερο. Σε κάποια στιγμή ήθελα να βγω στο πατάρι και να μιλήσω στους συγχωριανούς μου για τις σκέψεις που έκανα εκείνη τη στιγμή που πιστεύω είναι λογικές και ευεργετικές. Δεν το έκανα όμως. Δεν είμαι τόσο δυνατός ακόμα. Διαβάστε και θα καταλάβετε. Θα ξεκινήσω από την αρχή της σκέψης μου.
Έστω ότι δεχόμαστε πως η χριστιανική πίστη είναι η πιο σωστή και πως μετά το θάνατο επέρχεται η αιώνια ζωή όπου κάποιος θα κριθεί εάν θα είναι παντοτινά ευτυχισμένος (παράδεισος) ή παντοτινά δυστυχισμένος (κόλαση). Όλοι οι χριστιανοί όπως είναι αναμενόμενο επιζητούν την παντοτινή ευτυχία, τη Σωτηρία της ψυχής τους. Γι' αυτό προσεύχονται στο Θεό, εκκλησιάζονται, μετανοούν για τις κακές πράξεις τους, κοινωνούν και έτσι καθαρίζουν την ψυχή τους. Εάν όλα πάνε καλά, όταν έρθει η ώρα του καθενός θα σωθεί ή όχι.
Όλα ακούγονται καλά μέχρι εδώ. Τι γίνεται όμως όταν κάποιος σωθεί, πάει στον παράδεισο και τα αγαπημένα του πρόσωπα δεν τα καταφέρουν να σωθούν; Πως μπορεί ένας άνθρωπος (ανθρώπινη ψυχή) να είναι πραγματικά ευτυχισμένος όταν τα αγαπημένα του πρόσωπα ή άλλα πρόσωπα υποφέρουν στη δυστυχία; Μήπως το βλέπουμε λανθασμένα και εγωιστικά το θέμα της σωτηρίας της ψυχής; Μήπως θα έπρεπε να αλλάξουμε στάση για το καλό όλων μας;
Αυτός ήταν ο κύριος προβληματισμός μου και πιστεύω πως αξίζει τον κόπο να το ψάξουμε λίγο και να βρούμε τη λύση για το καλό όλων μας.
Ας πάμε με τον συνηθισμένο τρόπο της εκκλησίας. Ας δούμε μέσα από το παρελθόν, από τη ζωή του Χριστού και των Αγίων και ας βγάλουμε τα συμπεράσματά μας. Τι είναι αυτό που κάνει τους Αγίους να ξεχωρίζουν από ένα καλό άνθρωπο που καταφέρνει να σώσει την ψυχή του (κανονικά δεν υπάρχει καμιά διαφορά αλλά εάν κάποιος καταφέρει να σωθεί με αυτό τον εγωιστικό τρόπο, θα υπάρχει διαφορά); Πιστεύω πως η διαφορά που μας ενδιαφέρει τώρα είναι πως οι Άγιοι μαρτύρησαν και πρόσφεραν τη ζωή τους για το καλό των υπόλοιπων ανθρώπων, για τη Σωτηρία τους και όχι μόνο για τη δική τους. Αυτό που έκανε πρώτος ο ίδιος ο Χριστός με τη θυσία του για όλους εμάς. Το τι πρέπει να πράξουμε γίνεται πολύ ξεκάθαρο μέσα από το παράδειγμα του Χριστού και των Αγίων. Γιατί δεν το εφαρμόζουμε όμως; Τι κάνουμε λάθος;
Κατά την ταπεινή μου άποψη το λάθος βρίσκεται στον τρόπο και σκοπό που προσεγγίζουμε, προσευχόμαστε στο Θεό. Το να προσευχόμαστε για τη Σωτηρία μας (και των άλλων) και να περιμένουμε από το Θεό να μας συγχωρέσει και να μας σώσει δεν πιστεύω ότι είναι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε (να μην πω ότι είναι και λάθος). Επειδή, όσο κι' αν προσευχόμαστε για τις ψυχές των άλλων, ουσιαστικά (ειδικά στην καθημερινή ζωή), δεν γίνεται τίποτα! Το αν γίνεται κάτι στην μεταθάνατο ζωή δεν το ξέρω. Ίσως να ακούγεται κάπως παράξενα τώρα αλλά θα καταλάβετε γιατί πιστεύω σ'αυτό εξηγώντας σας τι πιστεύω ότι είναι καλύτερο να κάνουμε.
Μια καλύτερη προσέγγιση στο θέμα της Σωτηρίας πιστεύω είναι η επιζήτηση της Θείας Φώτισης από το Θεό, ώστε να μπορέσουμε βοηθήσουμε τους άλλους να σώσουν τις ψυχές τους κάνοντας κι' αυτοί το ίδιο. Με τη Θεία Φώτιση εννοώ την ανώτατη ψυχική δύναμη που κάνει τον άνθρωπο να αψηφά όλους τους κινδύνους και να κάνει τα πάντα για το καλό των άλλων. Δεν μιλώ για κάτι εξωπραγματικό ή κάτι άπιαστο. Μιλώ για μια πολύ δυνατή θέληση για καλές πράξεις που σκοπό έχουν τη σωτηρία του άλλου και όχι τη δική μας. Μια θέληση που μας κάνει να μοιάζουμε πιο πολύ στον ίδιο το Χριστό και τη θυσία του.
Αυτό είναι που ήθελα να σας πω. Να προσευχόμαστε στο Θεό να μας δώσει δύναμη να βοηθήσουμε τους άλλους για να κάνουν κι' αυτοί το ίδιο. Το ξέρω πως δεν είναι και τόσο εύκολο να γίνει αυτό, δηλαδή να αρχίσουμε να νοιαζόμαστε τόσο πολύ για τη σωτηρία και το καλό των γύρω μας που να κάνουμε τα πάντα για να τους δείξουμε το σωστό δρόμο, αλλά δεν είναι ούτε και ακατόρθωτο (το έχουν κάνει οι Άγιοι και ο Χριστός). Πιστεύω πως εάν το κάνουμε αυτό σιγά σιγά, ξεκινώντας με απλές καλές πράξεις, διορθώνοντας μικρά λάθη που πιστεύουμε πως καταστρέφουν τον συνάνθρωπό μας, παράλληλα με την προσευχή στο Θεό να μας δίνει τη δύναμη να κάνουμε μεγαλύτερες προσπάθειες και να τολμούμε μεγαλύτερες πράξεις κάτι θα πετύχουμε. Αυτό πιστεύω είναι και όλο το νόημα της προσευχής, της άσκησης και του εκκλησιασμού.
Και γιατί σας το λέω αυτό; Επειδή δεν έχει νόημα να το πιστεύω μόνος μου χωρίς να το μεταδίδω στους άλλους. Εάν συμφωνείτε μ' αυτό τότε λογικά θα κάνετε και εσείς το ίδιο! (ακούγεται σαν κάποια spam αλλά έτσι είναι!). Τη δύναμη για να το κάνετε θα την βρείτε μέσα σας (η προσευχή στο Θεό βοηθάει).
Θα ήταν λάθος μου να παραβλέψω να γενικοποιήσω τις απόψεις μου όσον αφορά για ανθρώπους που πιστεύουν σε άλλες θρησκείες ή είναι άθεοι. Το να κάνεις καλές πράξεις και να νοιάζεσαι για τη σωτηρία της ψυχής ή την μετενσάρκωση της (στην περίπτωση των Βουδιστών) ή για την ευτυχία και το καλό των ανθρώπων στην επίγεια ζωή (στην περίπτωση των άθεων) είναι για όλους το ίδιο. Εάν φτάσεις στο σημείο να νοιάζεσαι πραγματικά για το καλό των άλλων και όχι τόσο για το δικό σου, πιστεύω πως δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία τι θα γίνει όταν πεθάνεις επειδή θα είναι σίγουρα κάτι θετικό. Και αν δεν υπάρχει τίποτα μετά το θάνατο, θα φύγεις από τη ζωή ευτυχισμένος και ικανοποιημένος για όσα έκανες.
Η πραγματική ευτυχία δεν μπορεί να υπάρξει σε κάποιο άτομο όταν οι γύρω του είναι δυστυχισμένοι και αυτός τους αγνοεί και δεν κάνει τίποτε. Η ευτυχία βρίσκεται μέσα στην προσφορά για τον συνάνθρωπό μας και την θέλησή μας για την ευτυχία όλων των ανθρώπων (και των ζώων!). Πρέπει να το χωνέψουμε αυτό και σιγά σιγά να αρχίσουμε να το εφαρμόζουμε.
Ευχαριστώ που με ακούσατε. Πολύ ευχαρίστως να ακούσω τα σχόλια και τις εισηγήσεις σας για την καλύτερη ζωή όλων μας.
Reader's Comments
Δεν ξέρω για το τι πρέπει να ζητούμε από τον Θεό κτλ. Πιστεύω όμως ότι η ευτυχία βρίσκεται στο να κάνεις τον άλλο ευτυχισμένο. Και δεν εννοώ τις φιλανθρωπίες (μόνο). Στα πιο απλά πράγματα: Βλέπεις κάποιο μόνο του, μίλα του. Βλέπεις κάποιο λυπημένο, χαμογέλα του. Ικανοποία την ανάγκη του άλλου, και η ευτυχία του θα είναι και δική σου. Αυτά στην θεωρία φυσικά, πρακτικά θέλει πολύ δουλειά.
Δεν ξέρω αν μπορεί κάποιος να κάνει κάποιον άλλο ευτυχισμένο. Πιστεύω ότι ο καθένας είναι ο μοναδικός κηδεμόνας της ευτυχίας του, και όλοι οι άλλοι απλά είναι κομπάρσοι. Αν όλοι κοιτάξουν να κάνουν τον εαυτό τους ευτυχισμένο, λογικά θα γίνουμε όλοι ευτυχισμένοι. Όσον αφορά για το Χριστιανισμό, πιστεύω ότι η όλη προσέγγιση "αγάπα τους άλλους σαν τον εαυτό σου" είναι λανθασμένη. Δεν είναι ότι έχω μελετήσει το Χριστιανισμό, αλλά μου φαίνεται ότι η θρησκεία αυτή (μου), προσπαθεί να πείσει να αγαπήσεις τον εαυτό σου από έξω προς τα μέσα. Πώς λέμε top down; έτσι. Αγαπάς όλους τους άλλους, κάνεις καλές πράξεις, αγαπάς τη γη τα ζώα, το περιβάλλον, τον Θεό φυσικά, και έτσι υποτίθεται ότι καταλήγεις να αγαπήσεις τον εαυτό σου. Μόνο που κατά τη ταπεινή μου γνώμη, ο αλγόριθμος αυτός δεν δουλεύει, επειδή(γνώμη μου) είναι πολύ πιο δύσκολο να αγαπήσει κανείς τον εαυτό του, παρά κάποιον άλλο. Θα έπρεπε πρώτα όλοι να προσπαθήσουν να αγαπήσουν τον εαυτό τους. Να τον εκτιμήσουν. Να θέλουν το καλύτερο για αυτόν. Να θέλουν την ευτυχία τους. Να ξέρουν την ευτυχία τους. Αν το πετύχει αυτό ένας άνθρωπος, αποκλείεται να θέλει να αυτοκαταστραφεί, ή να εγκληματεί και όλα θα είναι καλά. Αλλά βλέπεις Αυγουστίνε μου, αν ο αλγόριθμος ήταν τέτοιος, σημαίνει ότι οι άνθρωποι δεν θα χρειάζονταν μια κεντρική αρχή να τους δίνει οδηγίες. Ίσως συμβουλές, αλλά σίγουρα όχι διαταγές.
Φιλοσοφικά τα ερωτήματα, αλλά με συχνά ενοχλητικές επιπτώσεις στην πρακτική τους. Εξαρτάται πως αντιλαμβάνεσαι τη σωτηρία των άλλων. Αν θα τους σώσεις προσηλυτίζοντας τους τότε έχουμε άλλο φιλοσοφικό πρόβλημα. Αν θα τους σώσεις μέσω παραδείγματος (εσένα δηλαδή) τότε μάλλον όλα είναι καλά και άγια (no pun intended). Δυστυχώς είναι λεπτή η γραμμή που διαχωρίζει το σεβασμό στο δικαίωμα του άλλου να επιλέγει το δρόμο του και το "καθήκον"του καλού Χριστιανού να βοηθήσει τους αλλόθρησκους/άπιστους να γνωρίζουν το Θεό.
Αν και δεν είμαι ούτε εγώ ειδικός σε θέματα θρησκείας, πιστεύω ότι ο Χριστιανισμός δεν είναι μια προσέγγιση από έξω προς τα μέσα. Αφήνω λοιπόν κι εγώ μια χαραμάδα επιφύλαξης σε αυτά που θα πω [βλέπε την παραδοχή μου πιο πάνω :)]
Όντως ο Χριστιανισμός διδάσκει αγάπη. Αλλά πως μπορείς να αγαπήσεις τον πλησίον σου αν δεν αγαπήσεις πρώτα τον εαυτό σου; Αυτά τα δύο είναι αμοιβαία αποκλειόμενα μέσα στο μυαλό μου. Αν δεν αγαπά κάποιος τον εαυτό του, αν δεν τα έχει βρει δηλαδή μέσα του, και όμως καταφέρνει να βοηθά τους άλλους τότε για μένα κάτι πάει λάθος. Είτε προσποιείται για να "πουλήσει μούρη" (νοσηρή κατάσταση), είτε παρασιτεί ως άνθρωπος, είτε είναι λίγο παλαβιάρης, μαννούης και βοηθά από αγαθοσύνη. Οπότε το "αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν" είναι μια διαδικασία από μέσα προς τα έξω. Αν δεν αγαπήσω αυτό που είμαι, και σωματικά και πνευματικά, κι αν δε βοηθήσω τον εαυτό μου να γίνει καλύτερος, τότε πως μπορώ να βοηθήσω τον συνάνθρωπο μου;
Όσο για την "σωτηρία" των άλλων, δεν ξέρω πόσο εύκολη διαδικασία είναι. Συμφωνούμε ότι με το να κάνεις θετικές σκέψεις για τους άλλους και να τις δείχνεις ακόμα καλύτερα με πράξεις, αυτό είναι θετικό και θεμιτό, ίσως αυτό που θέλει να διδάξει ο Χριστιανισμός (είπαμε δεν είμαι σίγουρη). Νομίζω όμως ότι θα συμφωνήσω με το Γιώργο, δεν έχουμε το δικαίωμα να επιβάλουμε τα πιστεύω μας σε κάποιον (πχ. να του επιβάλουμε ότι ο σωστός τρόπος να σώσουμε την ψυχή μας και την ψυχή των άλλων είναι μέσω της προσευχής στο Χριστό). Γι' αυτό βάζω τη λέξη σωτηρία σε εισαγωγικά πιο πάνω, γιατί έχει πολύ δυνατή έννοια και μπορεί πολύ εύκολα να παρεξηγηθεί.
Χαίρομαι αφάνταστα όταν διαβάζω τέτοιου είδους καταχωρίσεις(που προσφέρουν, έστω και από προσωπική οπτική γωνία), γιατί σου δίνετε η ευκαιρία να θαυμάσεις κάποιον παρά να πεις τι επίπεδο ,θεέ μου (και να φανταστείς μιλάμε για μορφωμένους ανθρώπους…). Με αλλά λόγια ,σε συγχαίρω Αυγουστίνο Καδή για την καταχώρηση σου αυτή. Προσωπικά θα ήθελα να διαβάσω και άλλες τέτοιες σου σκέψεις ,όχι για να συμφωνώ με αυτές εξ΄ ανάγκης, αλλά για να θέτουμε ανθρώπινα ερωτήματα, που θα βοηθήσουν στην αντίληψη μας γενικά και στο να γνωρίσουμε καλύτερα το ποιοι πραγματικά είμαστε. Πάντως η παρέα πορεύετε σε καλή κατεύθυνση εδώ και χαίρομαι για αυτό, επίσης .
Μελετώντας κάπως τη Καινή ,Παλαιά Διαθήκη, καθώς και ένα μέρος των ευαγγελίων όχι εις βάθος τα πιο πολλά σημεία (περισσότερο περί Αποκαλύψεως), θα προσπαθήσω να απαντήσω όσο πιο κατανοητά σε μερικά από τα ερωτήματα σου και λιανά γίνετε μέσα από τις γνώσεις μου, που ίσως και αυτές να μην είναι και τόσο ξεκάθαρες.
“ Τι γίνεται όμως….. Μήπως το βλέπουμε λανθασμένα και εγωιστικά το θέμα της σωτηρίας της ψυχής;……. μας;”
Θα θυμάσαι φαντάζομαι την παραβολή των δέκα φρόνιμων και δέκα μωρών παρθένων (αν όχι υπάρχει στην Βίβλο και διάβασε την); Μέσα από αυτή την παραβολή ο Χριστός θέτει ακριβός την «προετοιμασία» της ψυχής. Παρόλα αυτά στην συγκεκριμένη παραβολή την στιγμή που οι μωρές παρθένες ζητάνε από τις φρόνιμες να τους δώσουν λίγο από το περίσσιο λαδί που προνόησαν και έφεραν μαζί τους για τα λυχνάρια τους. Οι φρόνιμες παρθένες “αρνούνται” και έτσι οι δέκα μωρές παρθένες αναγκάζονται να πανε στα σπίτια τους για να γεμίσουν ξανά τα λυχνάρια τους με λαδί. Οι μωρές παρθένες χάνουν το πέρασμα του νυμφίου και συνεπώς οι πόρτες του παράδεισου άνοιξαν μόνο για τις φρόνιμες παρθένες και έκλεισαν. Και ναι ,είναι εγωιστική η συμπεριφορά της λυτρώσεως της ψυχής.
Το υποστηρίζει και ο Απόστολος Ιωάννης. Αναφέρει την ιστορία του Όσιου Αντώνιου (όχι τον Άγιο Αντώνη που γνωρίζουμε στην Κύπρο). Που όταν πέθανε ,την ψυχή του την πλαισίωσαν Άγγελοι Και ο Διάβολος του λεει, “Σε χάνω Αντώνιε ;” Ο δε Αντώνιος του λεει , “Μα τι λες, δε με χάνεις”. Το ίδιο συνέχισε να του λεει ο διάβολος και να του απαντά ο Αντώνιος, μέχρι και όταν έφτασε στην πόρτα του παραδείσου. Ακόμα και όταν έβαλε το ένα του πόδι μέσα από την πύλη του παράδεισου του απάντησε ότι δεν τον έχασε. Μα όταν μπήκε στο παράδεισο ο Διάβολος του είπε “Τώρα Αντώνιε σε έχασα.” Τότε ο Όσιος του απαντά, “Ναι ,τώρα με έχασες!” Εδώ ο Απόστολος Ιωάννης εξηγεί ακόμα και μετά τον θάνατο μας ,μέχρι οι άγγελοι Κύριου να μεταφέρουν την ψυχή στον προορισμό της πρέπει να είμαστε ταπεινοί και όχι περήφανοι. Αργότερα όταν θα βρεθούμε στην βασιλιά Του αξίζει να είμαστε “εγωιστές” και να απολαμβάνουμε αυτά που μας πρόσφερε και τα πήραμε.
Οι Μαρτυρίες των άγιων έχουν να κάνουν με την Πίστη και όχι με το να σώσω κάποιων ,η να κάνω κάποια καλή πράξη. Πίστη σημαίνει ακολουθώ τον Λόγο του Θεού Πιστά. Εκείνος ξέρει καλύτερα.
«Όπως ένα ποτήρι νερό δεν μπορεί να χωρέσει ένα ωκεανό ,έτσι και ο ανθρώπινος νους δε μπορεί να αντιληφθεί το σχέδιο του Θεού (κατά Μάρκου Ευαγγέλιο ).»
Με αλλά λόγια η καλή συμβίωση με αγάπη ,είναι μέρος της θρησκείας που καλύπτει και τον τρόπο ζωής ,μα και την καθεαυτού ευφροσύνη της ψυχής. Που είναι και ο στόχος κάθε ανθρώπου. Λίγο πολύ όλες οι θρήσκες αυτό υποστηρίζουν από δικές τους σκοπιές φυσικά(δεν θα αναφέρω παραδείγματα από άλλες θρησκείες γιατί θα πρέπει να μακρηγορώ, λόγω του ότι μπορεί να είναι άγνωστα σε σας).
{Συνεχίζετε το σχόλιο}
“Τι γίνεται όμως όταν κάποιος σωθεί, πάει….αγαπημένα του πρόσωπα δεν τα καταφέρουν να σωθούν;…”
Τι γίνεται; Ούτε αυτό το γνωρίζουμε. Σύμφωνα ωμός με την παραβολή του Πλούσιου και του φτωχού Λάζαρου .Μπορούμε να πάρουμε λίγες απαντήσεις από εκεί .Ο Λάζαρος έτρωγε από τα ψυχούλα του πλούσιου που έπεφταν κάτω από το τραπέζι του πλούσιου και τα σκυλιά του, πολλές φορές έγλυφαν , τις πληγές του Λαζάρου…Μετά θάνατον ο Λάζαρος πήγε στον παράδεισο γιατί έζησε μια ολιγαρκή και ταπεινή ζωή δίχως να βλάπτει τους άλλους. Εκεί ζούσε σαν βασιλιάς πλέων. Ο δε πλούσιος Καταδικασμένος στα βασανιστήρια της κολάσεως μια μέρα φώναξε από την απέναντι όχθη στο Λάζαρο να του φέρει λίγο νερό. Ο Λάζαρος μετά από πολλά παρακάλια έπεισε τον θεό να τον αφήσει να πάρει λίγο νερό στον πλούσιο. Ο δε πλούσιος μόλις τον πλησίασε ευχαρίστησε τον Λάζαρο και του ζήτησε να τον συχωρέσει μα ήταν ήδη αργά .Παρόλα αυτά ζήτησε από τον Λάζαρο να πει στον θεό να στήλη κάποιον να προειδοποιήσει τους δικούς του για την μεταθανάτιο κατάσταση, που θα ακολουθούσε αν συνέχιζαν την ζωή τους όπως έκανε και αυτός όταν ήταν στην γη. Και ο Θεός έστειλε… Παρόλα αυτά και μετά την Ανάσταση του Χριστού δεν άλλαξαν και πολλά. Άλλα έχουμε εις γνώση μας την διαδικασία για λύτρωσης και ότι ο Θεός είναι δίπλα μας.
“…αψηφά όλους τους κινδύνους και να «κάνει» τα πάντα για το καλό των άλλων…”
Αυτή η πρόταση με συνεπήρε από όσα έγραψες και είναι η ουσία της σωτήριας της ψυχής. Με υπομονή και πίστη ακόμα και ένα ποντίκι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Το θέμα είναι προς πια κατεύθυνση( καλή ,ή κακή).
{Συνεχίζετε το σχόλιο}
“…Επειδή, όσο κι' αν προσευχόμαστε για τις ψυχές των άλλων, ουσιαστικά (ειδικά στην καθημερινή ζωή), δεν γίνεται τίποτα!…”
Γίνετε και παραγίνετε και από προσωπικής εμπειρίας. Πίστεψε με η προσευχή είναι παρά πολύ δυνατή από μόνη της. Δεν χρειάζεται να κανείς στην πράξη το καλό ,διότι αυτό που μετρά είναι αν το νιώθεις αυτό που κάνεις . Η προσευχή είναι ένα πολύ δυνατό εργαλείο και σε συνδυασμό με την πίστη ,με κάποιους μυστήριους τρόπους( που δεν θα ήθελα να αναπτύξω τις πτυχές αυτού του θέματος) είναι μια ακατανίκητη δύναμη που μπορεί να προκαλέσει τα πάντα. Σου υπενθυμίζω Αυγουστίνο τους ερημίτες και τους μονάχους που έγιναν άγιοι ,δηλαδή η ψυχή τους έχει την θεια χάρη να κάνει θαύματα ,είτε ήταν εν ζωή ,είτε μετά θάνατον. Μόνο με την προσευχή. Η προσευχή γεννούσε χαρίσματα όπως την γοργοεπιείκεια ,το θεραπευτικό άγγιγμα, τη διορατικότητα, την άστρο μεταφορά( εμφάνιση σε όνειρα ,ταυτόχρονα σε δυο μέρει..)….Επίσης ακόμα και για αυτό και αποκαλούνται στον χριστιανισμό και σε άλλες θρησκείες οι τελετές προσευχής «Μυστήρια».
“…Τι κάνουμε λάθος;…”
http://www.phigita.net/my/blog/78 Τι κάνουμε λάθος; Ούτε αυτό είναι σίγουρο ώμος οι ιερείς κάθε θρησκείας βάζουν κανόνες που το πλείστον δίνουν την απάντηση ότι αν αρνηθούμε τα πάθει μας (που έχουν να κάνουν με το σώμα μας) και χρησιμοποιήσουμε κατάλληλα τις ευχές ανεβαίνουμε σε ένα άλλο επίπεδο που ελευθερώνετε το πνεύμα μας από αυτά.
Για του άθεους γίνετε το έξεις, αναφέρει ο παπακαλόγερος Ιάκωβος ,ότι μπορεί να έχουν στόχο ,δηλαδή πίστη στον εαυτό τους και ίσως να καταναλώνουν πολύ δυνατή στην θέληση τους , ώστε να επιτυγχάνουν στα εγκόσμια, σε ότι κάνουν .Παρόλα αυτά δίχως την προσευχή που είναι η μόνη απόδειξη ότι επικοινωνούν με την ανώτερη δύναμη της Αγάπης, τον Θεό είναι καταήμισυ δυνατοί. Σαν πουλί με μια φτερούγα.
Όσο αφορά την Θεια φώτιση ,Αυτή έρχεται όταν κάνουμε καλές πράξεις και σκέψεις και φεύγει όταν κάνουμε το αντίθετο(Ευγ. κατ. Λούκα).
Εντέλει μην απελπίζετε ούτε να χάνεσαι μέσα σε αυτές τις σκέψεις διότι αν εσύ έχεις το “γνώθι σε΄ αυτό” .Τότε είσαι πιο κοντά στο “κατ΄ εικόνα και καθ μύωση”.
Όπως και να έχει έκανες κάτι καλό με αυτή σου την δημοσίευση. http://www.phigita.net/answers/265 “Ακόμα και μια ψυχή να σώσεις οι άγγελοι χορεύουν στα ουράνια, για χάρη σου”.
Οι απόψεις σας με προβλημάτισαν πάρα πολύ. Βρέθηκα να συμφωνώ και με την άποψη του Μιχάλη : "Πιστεύω όμως ότι η ευτυχία βρίσκεται στο να κάνεις τον άλλο ευτυχισμένο" και με την άποψη της Ελένης και της Χρύσως για το ότι η σωστή διαδικασία είναι από μέσα προς τα έξω, δηλαδή πρώτα πρέπει να επέλθει η προσωπική ευτυχία και μετά η ευτυχία των άλλων. Κάτι δεν πήγαινε καλά.
Πως μπορει κάποιος να προσδοκεί την ευτυχία των άλλων εάν αυτός δεν την έχει γνωρίσει; Πως μπορείς να γνοιαστείς για τον άλλο τη στιγμή που σε βασανίζει εσένα το ίδιο πράγμα; Και εάν τα καταφέρεις να γνοιαστείς και να κάνεις τον άλλο ευτυχισμένο, πως θα είσαι εσύ ευτυχισμένος (αφού έχεις την ίδια δυστυχία μέσα σου); Από την άλλη όμως πιστεύω πως γίνεσαι ευτυχισμένος κάνοντας τους άλλους ευτυχισμένους.
Στην αρχή σκέφτηκα να ορίσω δύο ειδών ευτυχίες, την προσωπική και την συλλογική. Μετά κατάλαβα τι μλκία έκανα και έψαξα για κάτι καλύτερο. Πιστεύω πως είναι. (τα σχόλια σας θα με βοηθήσουν σ'αυτό).
Η ευτυχία που πηγάζει μέσα από το ίδιο το άτομο μπορεί να φτάσει μέχρι ένα επίπεδο. Μπορώ να το υποστηρίξω με τον ισχυρισμό πως κανείς δεν μπορεί να είναι τελείως ευτυχισμένος όταν γύρω του υπάρχουν δυστυχισμένα άτομα και αναγνωρίζει τη δυστυχία τους. Αν δεν την αναγνωρίζει τότε πιστεύω πως δεν είναι ολοκληρωμένος σαν άνθρωπος και δεν θα έχει πραγματική ευτυχία, παρά μια πλαστή ευτυχία.
Αυτό το επίπεδο ευτυχίας είναι απαραίτητο να το φτάσει κάποιος, για να μπορεί να δει την δυστυχία των άλλων, να γνοιαστεί για την ευτυχία τους και να ολοκληρώσει την δική του ευτυχία προσπαθώντας για τη δική των άλλων. Λέω "προσπαθώντας", επειδή κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να τους κάνει όλους ευτυχισμένους.
Το πως μπορεί κάποιος να φτάσει σ'αυτό το επίπεδο ευτυχίας μας το επισημαίνει η Ελένη : "Θα έπρεπε πρώτα όλοι να προσπαθήσουν να αγαπήσουν τον εαυτό τους. Να τον εκτιμήσουν. Να θέλουν το καλύτερο για αυτόν. Να θέλουν την ευτυχία τους. Να ξέρουν την ευτυχία τους". Θέλω να σχολιάσω το τελευταίο επειδή πιστεύω πως είναι ένα από τα πιο σημαντικά. Τι σημαίνει να ξέρω την ευτυχία μου; Πως μπορώ να καταλάβω πόσο ευτυχισμένος είμαι;
Πιστεύω πως βλέποντας και συνειδητοποιώντας την δυστυχία που υπάρχει γύρω μας, το πόσο υποφέρουν μερικοί ανθρώποι (ανά το παγκόσμιο) τότε μπορούμε να καταλάβουμε πόσο ευτυχισμένοι είμαστε εμείς. Πρέπει όμως να ψάξουμε και μέσα μας να βρούμε τις πραγματικές μας επιθυμίες και προσδοκίες που έχουμε σ' αυτή τη ζωή και να προσπαθήσουμε να τις πραγματοποιήσουμε (επειδή μια κρυφή επιθυμία μπορεί να μας κρατεί δυστυχισμένους μια ζωή). Αλλά αυτές οι επιθυμίες πρέπει να είναι σημαντικές και σοβαρές. Οι πολλές, αχόρταγες και επιπόλαιες επιθυμίες δεν οδηγούν στην ευτυχία.
Η Χριστιανική άποψη για τον δρόμο σ' αυτό το επίπεδο ευτυχίας πιστεύω πως είναι όπως την θέτει ο Κωνσταντίνος (μιλώ για το επίπεδο και όχι για την πραγματική ευτυχία επειδή πιστεύω πως μπαίνει μέσα σ'αυτήν η ευτυχία των άλλων): "αν αρνηθούμε τα πάθη μας (που έχουν να κάνουν με το σώμα μας) και χρησιμοποιήσουμε κατάλληλα τις ευχές ανεβαίνουμε σε ένα άλλο επίπεδο που ελευθερώνετε το πνεύμα μας από αυτά."
(to be continued … θα ξυπνήσω πρωί αύριο … πρέπει να κοιμηθώ, να μην ττουμπάρω πούποτε … θέλω να απαντήσω σε όλους σας).
(to not be continued .. δεν θα συνεχίσω όπως προανάφερα, ας εφαρμόσω πρώτα αυτά που πιστεύω και αν έχουν αποτέλεσμα, βλέπουμε)
Πολύ ενδιαφέρον τα συμπεράσματα σου Αυγουστίνε. Μου άρεσε αυτό που έγραψες για το πώς μπορούμε να γίνουμε ευτυχισμένοι από μέσα προς τα έξω μέχρι ενός σημείου. Αν η ευτυχία ήταν παγωτό, το να αγαπήσεις τον εαυτό σου, θα ήταν το μπισκότο χωνάκι και μια μπαλίτσα βανίλια. Όλες οι υπόλοιπες υπέροχες γεύσεις έρχονται από την ευτυχία των άλλων. Ήθελα να προσθέσω κάτι που σκέφτομαι πάρα πολλά τελευταίως. Νομίζω ότι οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν ότι η ευτυχία είναι διαφορετική για το καθένα. Νομίζω αυτό έχει σχέση με τις βεβαιότητες του καθένα για το κόσμο. Υποθέτω πως εδώ είναι που προσπαθούν να βοηθήσουν οι διάφορες θρησκείες (Ίσως ακούγομαι λίγο εκτός του όλου θέματος θρησκείας. Αυτό δεν συμβαίνει στα αλήθεια. Δεν είμαι άθεη, δεν είμαι αρκετά γενναία για αυτό. Είμαι και εγώ άλλος ένας κακός Χριστιανός. Δεν μπορώ να εμπιστευτώ τις βεβαιότητες της θρησκείας μου ούτε να εμπιστευτώ τη ψυχή μου στην εκκλησία). Όταν λέω βεβαιότητες, εννοώ εκείνα τα βασικά πράγματα που ξέρεις πέραν από κάθε αμφιβολία. Η βασική βεβαιότητα ενός Χριστιανού θα έπρεπε να ήταν ότι Υπάρχει ένας Θεός, που αγαπά όλο το κόσμο. Ακούγεται απλό έτσι; Όμως δεν είναι. Πριν να προλάβω να τελειώσω τη βεβαιότητα αυτή, σκέφτομαι χίλια γ ι α τ ί , ειδικά όταν σκέφτομαι εκατομμύρια παλιοκαταστάσεις που συμβαίνουν σε αθώα παιδάκια σε όλο το κόσμο αυτή ακριβώς τη στιγμή. Στο τέλος καταλήγω να βλέπω το όλον σαν ένα παιχνίδι του μεγάλου αδελφού με κανόνες νικητές και ηττημένους. Οι βεβαιότητες είναι πολύ δύσκολο πράγμα. Γι'αυτό και επιστρατεύεται το θέμα πίστη, για να ενδυναμώσει τις βεβαιότητες του ατόμου, και να έχει περισσότερες πιθανότητες να τα καταφέρει ο άνθρωπος να είναι ευτυχισμένος. Τέλοσπαντον, σκέφτηκα να τα γράψω αυτά, να τα διαβάζω μετά από καιρό και να με περιπαίζω :]