Posted by Αχιλλέας Σάββα Fri, 16 Jul 2010 12:23:14 EEST
Πολλές είναι η φορές που απορώ με την καρδιά μου, που αντέχει να πονά. Πολλές είναι φορές που απορώ με την καρδιά μου που αντέχει τόσες αλλαγές φάσεων στη ζωή μου. Χθές ορκιστηκαν οι πρώτοι χημικοί μηχανικοί της σειράς μου. Κορίτσια και αγόρια που ερχόντουσαν με πατίνια και σκεϊτμπορτ στην αίθουσα, τώρα φορώντας τύβενο και κρατώντας ένα καφετί χαρτί, βγάζουν φωτογραφίες. Κι όμως, μέσα από τα βουρκωμένα τους μάτια, ξεπηδάει το ίδιο προβληματισμένο βλέμμα.
Τα βάσανα τους ένα φορτίο που τα πηγαίνουν εδώ και κεί. Άνθρωπο ψάχνουν, αλλά δεν βρίσκουν, το πόνο που έχουν στην καρδιά να μοιραστεί.
Στο καλό παιδιά μου, φίλοι μου. Τραβάτε να αλλάξετε τον κόσμο. Τραβάτε να δώσετε τις επιστημονικές δυνάμεις σας σ’ αυτούς που θέλουν να πλουτίσουν και στο τέλος να το παίζουν και επιχειρηματίες. Στα αρχίδια σας! Κανείς δεν μπορεί να σας νιώσει την ώρα που θα φωνάζεται το δικό σας «Εύρηκα». Το παιχνίδι είναι στημένο. Xαίρω πολύ Αχιλλέας. Το κακό για εσάς είναι ότι το ξέρουμε.
! Adios muchachos. Marchar, luchar, amar !
no comments