Αυτοδίδακτος
Posted by Αυγουστίνος Καδής Thu, 11 Sep 2008 10:09:07 EEST
Σ' όλη μου τη ζωή θεωρούσα τον εαυτό μου "αυτοδίδακτο". Δεν δεχόμουν να μου δείξει κανένας τίποτε. Προτιμούσα να παραδώσω λευκή άσκηση παρά να ρωτήσω κάποιον πως την έλυσε. Πάντα έψαχνα τις απαντήσεις των ερωτημάτων μου σε βιβλία, πιο μετά στο διαδίκτυο και κάποιες φορές στα βάθη του μυαλού μου (ώρες σκέψης και συγκέντρωσης χωρίς πάντοτε να επιτυγχάνεται το επιθυμητό αποτέλεσμα).
Δεν μπορώ να πω πως το μετάνιωσα πλήρως. Είχε και τα καλά του. Έμαθα να λύνω τις ασκήσεις από μόνος μου και να μην έχω πρόβλημα στα διαγωνίσματα. Ένιωθα ξεχωριστός σκεπτόμενος πως δεν μπορούσαν πολλοί να τα λύσουν από μόνοι τους. Απολάμβανα πολύ τις στιγμές που άναβε το λαμπάκι και έβρισκα τη λύση κλπ.
Το ερώτημα είναι: "Είμαι πραγματικά αυτοδίδακτος;". Διαβάζοντας βιβλία, ψάχνοντας στο διαδίκτυο κλπ δεν είναι ένας έμμεσος τρόπος διδασκαλίας; Ναι, σίγουρα, έχει κάποια διαφορά από το να στα δίνει κάποιος "κουκιά καθαρισμένα" αλλά από την άλλη κάθε κεφάλαιο ενός βιβλίου είναι σαν ένα μάθημα από δάσκαλο με διαφορετικό τρόπο.
Το άλλο μεγάλο ερώτημα είναι: "Ήταν σωστή η επιλογή που έκανα;". Ίσως αν ήμουν πιο ανοικτός στις εμπειρίες των άλλων να με βοηθούσε να μάθαινα περισσότερα πράγματα και να είχα καλύτερες επιδόσεις. Παράδειγμα είναι οι ολυμπιάδες πληροφορικής όπου σπάνια έβλεπα λύσεις προβλημάτων από άλλους διαγωνιζόμενους (έστω κι' αν δεν μπορούσα να τα λύσω), πολύ πιθανόν καλύτερούς μου και έτσι δεν μάθαινα ποτέ πως να λύνω αυτών των ειδών τα προβλήματα. Τα βιβλία αλγορίθμων που διάβαζα δεν κάλυπταν όλο το φάσμα των προβλημάτων των ολυμπιάδων. Και στα βιβλία αυτά τι διάβαζα εν τέλη; Λύσεις άλλων!
Στο πιάνο. Ήθελα από μόνος μου να μάθω να παίζω πιάνο. Δεν δεχόμουν καν να έχω νότες μπροστά μου. Ούτε που ξέρω ακόμα πως να τες διαβάζω σωστά. Κατάφερα να παίξω αρκετά τραγούδια αλλά με τον δικό μου απλό και φτωχό τρόπο. Και αυτά που έπαιζα μετά από λίγο καιρό τα ξεχνούσα. Σκέφτηκα να εφεύρω ένα δικό μου τρόπο να τα γράφω για να τα θυμάμαι (μάλλον ήταν ιδέα μιας φίλης στο Πανεπιστήμιο Κύπρου) αλλά και πάλι δεν θα γινόμουν καλύτερος. Αν ήξερα πως να διαβάζω τα πεντάγραμμα θα μάθαινα αρκετά παραπάνω μοτίβα και θα μπορούσα να τα χρησιμοποιήσω για να εμπλουτίσω τον τρόπο που έπαιζα τα τραγούδια μου.
Τώρα προσπαθώ να αλλάξω. Συνήθισα στο να είμαι "αυτοδίδακτος" και είναι δύσκολο. Πρέπει να διώξω αυτή την περηφάνια από μέσα μου και να ανοιχτώ σε νέες εμπειρίες. Πρέπει να αποδεχτώ ότι υπάρχουν και καλύτεροί μου και μπορούν να μου δείξουν το δρόμο. Όπως και γράφει ο Jack Canfield στο βιβλίο του "How to get from where you are to where you want to be":
Reader's Comments
Αυγουστίνο, τέλεια η καταχώρηση σου! Είναι πολύ ωραίο να βλέπω ανθρώπους να αυτοκριτικάρονται, να βλέπουν τον εαυτό τους κατάματα και να θέλουν να βελτιωθούν. Μακάρι να καταφέρεις ότι στοχεύεις! :)
Ευχαριστώ Μαρία! Οι καταχωρήσεις μου τέτοιου είδους (είδος υπόσχεσης) έχουν σκοπό να με ενθαρρύνουν και να με υποχρεώσουν να κάνω αυτό που λέω, δημοσιοποιώντας το σε φίλους και αγνώστους. Δουλεύουν και σαν υπενθυμίσεις μέσα μέσα ;) Το συστήνω σε όλους.
Πως πέρασες στο Λονδίνο; Κανένα ενδιαφέρον/αστείο περιστατικό;
Εμ…Επεράσαμε τέλεια! Ενδιαφέρον περιστατικό… Α! Θυμήθηκα! Επήγαμε Camden Town και ήρθε κάποιος να μας πουλήσει χόρτο ή χασίς.. Ότι προτιμούσαμε! χαχα! Βασικά εν το Γιώργο που επλησίασε (μην ρωτάς γιατί…φατσάρει ο άνθρωπος! :Ρ) Τώρα, αλόπως να κάνω καμιά καταχώρηση (αν και λίγο αργοπορημένη) είναι κρίμα να μην καταχωρηθεί στο phigita!
Συνηθισμένο φαινόμενο! Εμένα με ρώτησαν και στη γειτονιά μου όπως πήγαινα με τα πατίνια!