Αυγουστίνος Καδής

(~avgoustinos)

Άντε, και βιρτουόζος! Ποιο βιβλίο χρησιμοποιείς;

Έχει καιρό που σκέφτομαι να δοκιμάσω. Έναυσμα ήταν (κυρίως) το μαγευτικό κομμάτι To Zanarkand του Nobuo Uematsu. Βρήκα ένα βιβλίο που φαίνεται καλό (How to play popular piano in10 easy lessons, Norman Monath), αλλά ψάχνω και για άλλα.

Άτε με το καλό με δύο πόδια ;)

Ξέρεις εσύ!!

Εγώ έχω το Total Piano Tutor . Δεν νομίζω να μπορείς να παίξεις τούντο κομμάτι διαβάζοντας το τούτο άλλα κάτι θα μάθεις περί πιάνου και μουσικής (αν δεν ξέρεις ήδη). Αν θέλεις μπορώ να σου στείλω την λίστα με τα περιεχόμενα ..

@Γιώργο: σσσσςςςς

Ευχαριστώ πολύ. Αν μπορείς, θα το εκτιμούσα.

Ξέρω ότι είναι επίπονο, αλλά γιατί να μην στοχεύει κάποιος για τα δύσκολα; :P (Moonlight Sonata, 3rd movement, εκτέλεση Wilhelm Kempf) Δεν συμφωνώ με τη νοοτροπία "μα δεν θα μπορούσα ποτέ να…..".

Το ξανάκουσα τούτο μια Πέμπτη που μιαν Γιαπωνέζα πιανίστρια που φέραν στο Πανεπιστήμιο (κάθε Πέμπτη παίζεται δωρεάν live κλασσική μουσική από επαγγελματίες την ωρα του διαλείμματος). Κομμάτι τούντης μουσικής είναι μέσα στο βιβλίο (προς το τέλος).

Φίλε Αυγουστίνο, παλαιότερα παρακολούθησα κι εγω μαθήματα πιάνου, 5 χρόνια σε παρακαλώ.

Δύο είναι τα στοιχεία για να μάθεις πιάνο. Πρώτο η όρεξη, η αγάπη για το πιάνο και το δεύτερο και πιο σημαντικό η εξάσκηση, Χρειάζεται πολλή εξάσκηση τόσο και με το ένα χέρι, όσο και με το αριστερό τόσο και με τα δυο. Και βεβαίως υπομονή.

Χρίστο, όσον αφορά την "Υπό το Σεληνοφώς Σονάτα" και ειδικά την τρίτη κίνηση που από ότι θυμάμαι είναι και αρκετά δύσκολη διαφωνώ με την προσέγγιση του να προτρέχει κάποιος. Εννοώ ότι πρέπει πρώτα να κτίσεις τις γνώσεις σου και τις ικανότητες σου με μικρά βήματα και μετά να προσπαθείς να φτάσεις τέτοιους επίδοξους στόχους.

Μερικες φορές αισθάνομαι τύψεις που έχω σταματήσει το πιάνο. Ένας πρώην καθηγητής μου, μουσικής, μου είπε ότι η μουσική είναι το ένα πράγμα που θα μας μείνει μέχρι τα τελευταία μας. Άμα γεράσουμε και δεν θα ασχολείται κανένας μαζί μας το πιάνο είναι αυτό που θα μας κάνει παρέα. Κανένας άλλος. Θα είναι η συντροφιά μας. Και για να ακριβολογώ ο άνθρωπος μιλούσε για σαξόφωνο στο οποίο εξειδικεύτηκε και αγαπά. Εγὠ προσάρμοσα τα λεγόμενα του στην κουβέντα μας.

Η μουσική φίλε Αυγουστίνο, μερικές φορές αποτελεί το καλύτερο καταπραϋντικό και το καλύτερο παυσίπονο για την ανθρώπινη ψυχή. Θα είναι δίπλα σου τόσο στις χαρές όσο και στις λύπες. Και ποτέ μα ποτέ δεν θα σε προδώσει, εάν εσύ δεν την προδώσεις.

Και μιας και μιλάμε για μουσική θέλω να μοιραστώ ένα κομμάτι μαζί σας που όσες φορές και να το ακούσω δεν το χορταίνω. Απλά γλυκύτατο και πανέμορφο. Καλή ακρόαση.

Αγαπητέ αλλά εκτός θέματος Χάρε - εεε εννοώ Χάρη.

Δεν υπονούσα ότι από τη μια μέρα στην άλλη θα μάθω να παίζω το προηγούμενο μουσικό κομμάτι. Απλώς, παρατηρώ μερικές φορές φίλους και γνωστούς να υποτιμούν τους εαυτούς τους, κάτι με το οποίο διαφωνώ. Ορισμένοι άνθρωποι έχουν μάθει να συμπεριφέρονται με τρόπο υποτιμητικό για τον εαυτό τους, και αυτό πραγματικά δεν το καταλαβαίνω.

Η ανθρωπότητα χρειάζεται άνθρωπους που θέλουν να υπερβαίνουν τα όρια τους. Πως αλλιώς μπορούμε να εξελιχθούμε ως ανθρώπινο γένος;

Σύμφωνοι, υπάρχουν όρια φυσικά και ανυπέρβλητα. Αλλά νομίζω ότι τα παραπάνω είναι νοερά, που τα υψώνουμε οι ίδιοι στους εαυτούς. Γιατί; Ξέρω'γω, ίσως μερικές φορές επειδή είμαστε τεμπέληδες: δεν τα πήγα καλά στο διαγώνισμα μαθηματικά, άρα τι να κάτσω να μελετώ; Ίσως επειδή αισθανόμαστε πιο ασφαλείς: δεν ξέρω να οδηγώ καλά, άρα ας μην οδηγώ καθόλου.

Εγώ πιστεύω ότι ο άνθρωπος πρέπει να οραματίζεται, και να τολμά. Ακόμα και αν δεν μπορέσουμε να επιτύχουμε όλους τους στόχους τους οποίους θέτουμε, ο δρόμος είναι πιο σημαντικός απ'την Ιθάκη.

Συμφωνώ με τα γραφόμενα σου Χρίστο. Απλά εξέφρασα την διαφωνία μου για το συγκεκριμένο κομμάτι. Και όπως είπες, ο δρόμος προς την Ιθάκη είναι που μετρά, τα μικρά σταδιακά βηματάκια που ανέφερα κι εγώ. Άλλο το να προτρέχεις και άλλο να κυνηγάς τα όνειρα σου. Ουδεμία διαφωνία αγαπητέ.

Μόλις είδα τον τίτλο, πιάνο με δύο χέρια στην αρχή σκέφτηκα ότι έκανες ορθογραφικό λάθος και ήθελες να γράψεις "πιάνω με δύο χέρια". Αμέσως μου ήρθε στο μυαλό, τι μπορεί να πιάνει ο Αυγουστίνος με δύο χέρια; Μετά άρχισα να διαβάζω τη καταχώρηση και σταμάτησαν οι σκέψεις.

Σωτήρη μου υπάρχουν και άνθρωποι που όντως χρειάζονται δυο χέρια :)

Εξαρτάται για ποιο σκοπό ;).

Όταν ήμουν πιο μικρή έκανα 8 χρόνια πιάνου και δεν ήθελα να το σταματήσω πότε! Άλλα στο ωδείο σε ανάγκαζαν να κάνεις ντε και καλά Θεωρία που την μισούσα!

Το πιο βασικό σημείο στην εκμάθηση πιάνου είναι η εξάσκηση και με τον τρόπο που περίγραψες το πως προσπαθείς να μάθεις είναι πολύ σωστός. Πρέπει να μάθει να παίζεις πρώτα το δεξί, μετά το αριστερό και μετά με τα δυο χέρια. Επίσης, είναι σημαντικό να κατανοείς τον ρυθμό και την μελωδία που παίζεις βάση τις παρτιτούρας (δηλ. τις νότες) έτσι με αυτό τον τρόπο θα μπορείς να παίζεις όλο και πιο δύσκολα κομμάτια μόνο βλέποντας τις νότες.

Ευχαριστώ για την καθοδήγησή σου Στέλλα! Άρχισα να μαθαίνω να διαβάζω τις παρτιτούρες Παρατήρησα πως τις αναγνωρίζω πιο γρήγορα απ` ότι παλιά . Με το ρυθμό δεν τα πάω και πολύ καλά, εκτός όταν είναι πολύ απλός .

Απορία: Όταν η μελωδία στο αριστερό χέρι δεν ακούγεται και πολύ ενδιαφέρον χωρίς το δεξί , να την παίζω μόνη της η να πηγαίνω απ` ευθείας στα δυο χέρια ;

Συγκρατούμαι και δεν απαντώ.

χαχαχαχαχαχαχχαχαχα XD

:D

Με τη πολύ εξάσκηση φτάνεις σε ένα σημείο που το μυαλό αρκέφκει λειτουργεί με ένα είδος ενστίκτου.. Όλοι μας κάπου σε κάποια περίπτωση το έχουμε παρατηρήσει αυτό…