Χρίστος Ευαγγέλου

(~christose)

Η εναρμόνιση της ACTA (Anti-Counterfeiting Trade Agreement -- Εμπορική Συμφωνία Εναντίον της Πλαστογραφίας), μια πολυμερής συμφωνίας που αφορά τις 27 χώρες της Ε.Ε. και 10 ακόμα κράτη (ΗΠΑ, Καναδά, Μεξικό, Ιαπωνία, Σιγκαπούρη, Ελβετία, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Μαρόκο, Ν. Κορέα), η οποία, ενώ υποτίθεται έχει στόχο την «πλαστογραφία» προϊόντων (εμπορικών, CD κ.λπ.), στην πραγματικότητα καλύπτει και δημιουργεί ένα ενιαίο πλαίσιο παγκόσμιας προστασίας και εφαρμογής για θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας -από τα μουσικά πνευματικά δικαιώματα μέχρι τα γενόσημα φάρμακα. Προσδιορίζει μάλιστα κοινούς κανόνες ποινικής τους αντιμετώπισης. Τα υπόλοιπα κράτη πλην της Ε.Ε. έχουν επικυρώσει ή έχουν δηλώσει ήδη την πρόθεσή τους να επικυρώσουν την εν λόγω συμφωνία. Η Κύπρος, μαζί με 5 άλλα κράτη-μελη της Ε.Ε., δεν έχει (ακόμα) εγκρίνει τη συμφωνία.

Το άρθρο αυτό διαπραγματεύεται το πόσο σημαντικό είναι η Κύπρος --και όλες οι συμβαλλόμενες χώρες- να μην εφαρμόσουν τη διεθνή αυτή συμφωνία. Πολλοί αφελώς βέβαια, θα υπερασπιστούν τη συμφωνία, καθότι οι δημιουργοί (λογοτέχνες, μουσικοί, φαρμακοποιοί, μηχανολόγοι) έχουν το δικαίωμα στην ιδιοκτησία --όσο ακόμη δε ζούμε σε κομμουνισμό.

Σαφώς, δεν είναι τους δημιουργούς που θέλει να προστατέψει η συμφωνία, αλλά τους μεσάζοντες, τις δισκογραφικές εταιρίες, τους εκδοτικούς οίκους, τους φαρμακευτικούς/κατασκευαστικούς κολοσσούς. Πώς άλλωστε εξηγούνται ποσοστά 7,5% στους συγγραφείς (όπως αναφέρει ο διευθυντής των Εκδόσεων Ωκεανίδα) το 2% στους σεναριογράφους στις ΗΠΑ, ή το 5% από τις πωλήσεις των CD στους τραγουδιστές;

Πριν όμως προχωρήσω στην απόδειξη της έξαψης των συμβαλλόμενων μερών να προστατεύσουν τα εταιρικά lobby και όχι τους δημιουργούς, θεωρώ μία μικρή διαλεκτική στο θέμα της πνευματικής ιδιοκτησίας.

Ο θεσμός στις κοινωνίες μας να κληροδοτούνται τόσο τα άυλα όσο και τα υλικά αγαθά φαντάζει σε όλους μας και ορθή και δίκαιη και αυτονόητη. Στην πραγματικότητα όμως έχει μια σοβαρή συνέπεια: καμία τέτοια κοινωνία δεν μπορεί να είναι κοινωνία ισότητας, αφού δημιουργεί πολίτες που κατέχουν πλούτο τον οποίο δεν κέρδισαν μόνοι τους. (για περισσότερα δες την Πολιτεία του Πλάτωνα). Θα έπρεπε λοιπόν να προσπαθούμε πάντα να διορθώσουμε κατά το δυνατόν αυτήν την ανωμαλία. (για αυτό τον λόγο άλλωστε οι κληρονομιές φορολογούνται και για αυτό κληρονομούνται και τα χρέη εφ’ όσον γίνει αποδοχή της κληρονομιάς). Η υλική ιδιοκτησία έχει πάντοτε το ρίσκο του οικονομικού μαρασμού ή και καταστροφής, καθότι οι κοινωνίες προχωρούν προς νέες ανάγκες υπηρεσιών και προιόντων και περιοχές συνεχώς αλλάζουν κοινωνικό στάτους. Ταυτόχρονα, η πνευματική ιδιοκτησία έχει ανάλογη περιορισμένη χρονική διάρκεια, η οποία με τη λήξη της, γίνεται κοινή περιουσία.

Η έννοια της ιδιοκτησίας δημιουργήθηκε αυθόρμητα, φυσικά, λόγω του πεπερασμένου αριθμού των αγαθών. Ο πεπερασμένος αριθμός της ποσότητας ενός αγαθού δημιουργεί διαμάχες μεταξύ των ανθρώπων ως προς την χρήση του. Είναι η φύση των υλικών αγαθών τέτοια ώστε η χρήση από ένα άτομο αυτομάτως αποκλείει την χρήση από τα άλλα άτομα. Δεν μπορώ να φάω ένα μήλο και ταυτόχρονα να φάνε άλλα 10.000 άτομα το ίδιο μήλο. Σε ένα υποθετικό σύμπαν όπου ο αριθμός των αγαθών θα ήταν άπειρος και χρήση τους δεν θα εξαρτιόταν από τον χώρο και τον χρόνο, δεν θα υπήρχε διαμάχη και άρα ούτε ανάγκη για κανόνες ιδιοκτησίας. Η έννοια της ιδιοκτησίας δεν θα είχε νόημα.

Η πληροφορία όμως, και πιο συγκεκριμένα η πνευματική δημιουργία, δε λιγοστεύει αμά το μοίρασμά της.

Παραμένει η ίδια, απλά γίνονται γνώστες --μύστες καλύτερα- περισσότεροι. Εδώ έγκειται και το θέμα της τιμολογιακής αξιολόγησης --και οριοθέτησης- του πνεύματος κάθε δημιουργού. Στην πραγματικότητα η πληροφορία σε ολόκληρη την ιστορία διανέμετο δωρεάν. Τον πρώτο καιρό, μάλιστα, οι συγγραφείς, οι επιστήμονες πλήρωναν από την τσέπη τους το χαρτί και τα ταχυδρομικά για να στέλνουν με επιστολές την πνευματική τους παραγωγή. Οι άνθρωποι θέλουν να μοιράζονται τις ιδέες τις σκέψεις, τις εμπειρίες που έχουν το αποτέλεσμα της πνευματικής τους δουλειάς. Νιώθουν καλά όταν το κάνουν. Ο Αρχιμήδης έτρεχε γυμνός στους δρόμους φωνάζοντας «Εύρηκα» όταν ανακάλυψε την Αρχή της Άνωσης και ήθελε να το πει παντού (Π.Μανδραβέλης).

Οι νόμοι περί πνευματικής ιδιοκτησίας εισήχθησαν-αρχικά- στις δυτικές κοινωνίες για έναν και μόνο λόγο: για να δώσουν κίνητρο στον δημιουργό ή τον εφευρέτη στο να συνεχίσουν να παράγουν ιδέες χρήσιμες για την κοινωνία και να μην τις κρατάνε στα συρτάρια τους. Η επανάσταση του διαδικτύου δεν απέτρεψε τους συνθέτες να φτιάχνουν τραγούδια, τους παραγωγούς να φτιάχνουν ταινίες ή τους συγγραφείς από το να εκπονούν το έργο τους. Αντίθετα, το myspace και το youtube εκτόξευσαν την παραγωγή νέας μουσικής, ιντερνετικές σειρές επεισοδίων δημιουργούνται κάθε μέρα και το blogging έδωσε το δικαίωμα στον καθένα να διαβάζεται --και την αφορμή να γράφει.

Οι χρονικοί περιορισμοί στην πνευματική διάρκεια μιας δημιουργίας -άλλωστε- δεν είναι πάντα/ποτέ ωφέλιμοι.

Όσο ίσχυε η πατέντα της ατομομηχανής Watt την περίοδο 1769-1800, στη συνολική ισχύ των ατμομηχανών στη Μ. Βρετανία προστέθηκαν μόνο 750 ίπποι κάθε χρόνο. Από το 1800 που έληξε η πατέντα, ο αριθμός της αύξησης εκτοξεύτηκε στους 4.000 ίππους το χρόνο. Όχι μόνο η χρονική διάρκεια, αλλά και η ίδια η ύπαρξη των πνευματικών δικαιωμάτων εγείρει αντιδράσεις.

“Oι περισσότερες θέσεις εργασίας σήμερα παράγουν πνευματικό έργο. Oι γιατροί, οι αρχιτέκτονες, τα στελέχη και οι σύμβουλοι επιχειρήσεων, δικηγόροι κ.λ.π. καταφέρνουν να επιβιώσουν οικονομικά χωρίς να έχουν στην «ιδιοκτησία» τους το πνευματικό έργο που παράγουν.” Αγελαδοτρόφος --κυρίως- και στιχουργός των Grateful Dead.

Σε ένα αντικείμενο τέχνης, δεν αγοράζεις χαρτί, μελάνι, πινέλο, καμβά ή μουσικές νότες, αλλά την ιδέα που γεννήθηκε από το συνδυασμό των προϊόντων αυτών (Paulo Coelho). H γνώση αυτή δε μπορεί να απαιτεί ες αεί αμοιβή, ούτε με κάθε χρήση της. Κι αυτό διότι η γνώση είναι αυτή που δίνει το δικαίωμα σε λιγότερο επιφανή οικονομικά άτομα να ανέλθουν στην αγορά επαγγελματικά με την κατάρτιση και κοινωνικά με τη μόρφωση. Διαφορετικά, αν ένα παιδί ενός κτίστη δε μπορούσε να έχει ποτέ του πρόσβαση, θα ήτο βέβαιο πως δε θα ανταποκρινόταν ποτέ στις πιθανές πνευματικές του ικανότητες.

Είναι η κοινοκτημοσύνη λοιπόν της πληροφορίας και της γνώσης το θεμέλιο της προόδου της κοινωνίας και της εξέλιξης της οικονομίας. Αντίθετα, η εταιρομπηχτική πολιτική τιμολόγησης θα δημιουργούσε τεράστιες ανισότητες πρόσβασης. Βαδίζουμε λοιπόν σε ένα ιδιότυπο «σοσιαλισμό της γνώσης», όπου ο καθένας θα προσφέρει σύμφωνα με τις δυνατότητές του και θα παίρνει σύμφωνα με τις ανάγκες του.

Η συζήτηση για τα πνευματικά δικαιώματα λοιπόν είναι μια συζήτηση για τα λεφτά αλλά είναι και μια πολιτική συζήτηση για το πως αντιλαμβανόμαστε τον πολιτισμό, τί είναι πολιτισμός και σε τι χρησιμεύει, πως ζούμε τον πολιτισμό (Σπύρος Πιέρρος).

Βεβαίως η ανταλλαγή αρχείων διαδικτυακά μέσω torrents, peer to peer και η γιγαντιαία διάδοση αυτών είναι ο φόβος και ο τρόμος των επιχειρηματιών, που φροντίζουν για την επιβολή αυτού του νόμου από τα κράτη.

Στη ρητορική κατά της απαγόρευσης, βέβαια, έχει πολλά να πει ένας πολιτικός φορέας που ιδρύθηκε αποκλειστικά για αυτό το σκοπό, και μετρά εκλογοαπολογιστικά 2 Ευρωβουλευτές και αρκετούς δημοτικούς συμβούλους σε 6 χώρες. Τα συμπεράσματα από την ενδελεχή μελέτη ερευνών και στατιστικών στοιχείων δείχνουν πως τα έσοδα για τις δισκογραφικές εταιρείες έχουν μειωθεί περίπου στο μισό κατά την τελευταία δεκαετία, αλλά την ίδια στιγμή,τα έσοδα των καλλιτεχνών έχουν αυξηθεί (Christian Engstrom, Ευρωβουλευτής, Κόμμα Πειρατών Σουηδίας).

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο τραγουδιστής Brian Eno. Οταν τον ρώτησαν τι μέτρα παίρνει για τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας, όπου υπάρχει μεγάλη πειρατεία, απάντησε αφοπλιστικά: «Πάω και δίνω συναυλίες».

Είναι λοιπόν υποχρέωση ο ορθολογισμός -αν όχι η κατάργηση- των πνευματικών δικαιωμάτων.

Το ACTA συγκεκριμένα --μεταξύ άλλων- παρέχει τις πιο κάτω πρωτάκουστες δικαιοδοσίες:

- Παράκαμψη ισχύοντος ποινικού δικαίου: Επιβάλλει ποινικές κυρώσεις που παρακάμπτουν τις νομοθετικές διαδικασίες και εγγυήσεις της Ε.Ε. και των κρατών -- μελών τους, κάτι που καθίσταται ακόμα πιο επικίνδυνο λόγω της ασάφειας των διατυπώσεων που χρησιμοποιούνται.
- Μόνιμη παράκαμψη της νομοθετικής διαδικασίας: Μια επιτροπή της ACTA θα μπορεί να μεταβάλλει τη συμφωνία και μετά την υιοθέτησή της, κάτι που ουσιαστικά την καθιστά μη εκλεγμένο νομοθέτη. Πρόκειται για παράδοση λευκής νομοθετικής επιταγής σε ένα αδιαφανές και ελεγχόμενο από ιδιωτικά συμφέροντα σώμα.

Δεν είναι τυχαίο που ο Γάλλος ευρωβουλευτής των Σοσιαλιστών , εισηγητής της Συμφωνίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο παραιτήθηκε από τη θέση του εισηγητή με τους πιο κάτω λόγους:

1ον: Δεν ελήφθησαν υπ’ όψιν σε αυτή τη διαδικασία οι απόψεις των κοινωνικών οργανώσεων των πολιτών των χωρών-μελών της ΕΕ.
2ον: Υπήρξε έλλειψη διαφάνειας, ήδη από την έναρξη των διαπραγματεύσεων.
3ον: Υπήρξαν διαδοχικές αναβολές της υπογραφής του εγκεκριμένου από εμάς κειμένου, χωρίς να δοθούν εξηγήσεις.
4ον: Δεν περιελήφθησαν στο τελικό κείμενο τα αιτήματα του Ευρωκοινοβουλίου , τα οποία είχαν διατυπωθεί αρκετές φορές κατά τη διάρκεια των συνελεύσεών μας.

Η γνώση και --κυριότερα- δημιουργικότητα νέων ανθρώπων πνίγεται από την ασφυκτική νομική γραφειοκρατία. Στην ουσία η εφαρμογή του ACTA πρόκειται για κλοπή δημόσιας περιουσίας. Ολόκληρος ο δυτικός πολιτισμός βασίστηκε στην κοινοκτημοσύνη της γνώσης. «Είδα μακριά, γιατί πατούσα σε πλάτες γιγάντων», είχε πει ο Ισαάκ Νεύτων «και χωρίς να πληρώνω δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας» θα συμπληρώναμε εμείς. Ο Σαίξπηρ, ο, Γαλιλαίος, ο Μότσαρτ, ο Φλέμινγκ προχώρησαν την ανθρώπινη γνώση χωρίς να απαγορεύουν άλλους να χρησιμοποιήσουν τις δημιουργίες τους. Από τη στιγμή που γραφόταν κάτι γινόταν δημόσιο (όχι με την έννοια του κρατικού) κτήμα, και ως τέτοιο μεταχειρίζεται καλύτερα.

Ο κ. Σταύρου, νόμιμος ιδιοκτήτης των πνευματικών δικαιωμάτων του Ν.Καζαντζάκη δεν ενδιαφέρεται για την προαγωγή, την προβολή και την ψηφιοποίηση του έργου του Καζαντζάκη ούτε για τη συγκέντρωση και έκδοση του θησαυρού των επιστολών και άρθρων του που βρίσκονται σκορπισμένα σε εφημερίδες και περιοδικά» («Βήμα» 11.1.2011).

Η εμπλοκή των επιχειρήσεων στα κράτη και στις προσωπικές μας ζωές με τον εκβιαστικό αυτό τρόπο μεγαλώνει τον κίνδυνο η πατέντα να γίνει σημαντικότερη από την ίδια τη ζωή. Για παράδειγμα, ο Οργανισμός Παγκόσμιου Eμπορίου δίνει σε καταστάσεις ανάγκης την δυνατότητα στα κράτη να παρακάμπτουν τις συμφωνίες για τα πνευματικά δικαιώματα (οι αφρικανικές χώρες παρακάμπτουν την πατέντα των φαρμάκων αντιμετώπισης του HIV/AIDS). Tο Διαδίκτυο για πρώτη φορά δίνει την ελευθερία σε απλούς ανθρώπους να επικοινωνήσουν αυτοστιγμεί με τις μάζες.

Είναι ευθύνη ενός νησιού, που μάχεται αιώνες για την κυριαρχική ελευθερία του, να μην του στερήσουν την πνευματική. Ελπίζω οι ευρωβουλευτές μας να είναι παρόντες στις εν λόγω συνεδρίες για το ACTA και η κυβέρνηση να μην περάσει τη συμφωνία στα «ψιλά γράμματα» της πολιτικής.

Πολωνοί Βουλευτές. Οι Κύπριοι θα το ‘καναν;

Υ.Γ.1 Το κείμενο αυτό είναι σύμπτυξη πολλών κειμένων -ώστε να προλάβω την τελική ψήφιση της νομοθεσίας- με δικό μου σχολιασμό και επιμέλεια και δε διεκδικώ την κυριότητά του. Αναπαράγετε αυτό ελεύθερα και μαζικά.Θεωρώ, εντούτοις, σημαντική την αναμετάδοσή του για θορύβηση των πολιτικών μας.

Υ.Γ.2 Θεωρώ ότι αφορά κάθε έναν από μας. Προσωπικά, επισκέπτομαι καθημερινά το www.library.nu και χωρίς αυτό θα διάβαζα πολύ λιγότερα βιβλία Ιατρικής, Οικονομίας, Πολιτικής, για την ιστορία της Κύπρου και την Ελλάδα. Επίσης, “κατεβάζω” συχνότατα ταινίες από torrents, για ψυχαγωγικούς και διασκεδαστικούς -κυριότερα- σκοπούς. Ελπίζω να μην καταλήξω κάποτε στη φυλακή, και σίγουρα όχι γι’ αυτούς τους λόγους.

Ενδεικτικές Αναφορές
1. https://www.cdt.org/policy/... Kριτική επί των άρθρων της ACTA
2. http://www.ustr.gov/webfm_send/1883 Προσχέδιο της ACTA (είναι ΑΚΟΜΗ κρυφή ως συμφωνία)
3. The Digital Dilemma: Intellectual Property in the Information Age, Committee on Intellectual Property Rights in the Emerging Information Infrastructure, National Resea
4. Re-thinking Intellectual Property: The Political Economy of Copyright Protection in the Digital Era (Routledge-Cavendish Research in Intellectual Property), YiJun Tian
5. Globalization and Postmodern Politics: From Zapatistas to High-Tech Robber Barons,Roger Burbach
6. Libertarianism without Inequality, Michael Otsuka
7. Πάσχος Μανδραβέλης www.medium.gr
8. Φιλελεύθερο Καφενείο www.e-rooster.gr
9. Κόμμα Πειρατών Ελλάδας www.pirateparty.gr

Remarks in Recognition of International Human Rights Day
Hillary Rodham Clinton
Secretary of State
Palais des Nations
Geneva, Switzerland
December 6, 2011

Good evening, and let me express my deep honor and pleasure at being here. I want to thank Director General Tokayev and Ms. Wyden along with other ministers, ambassadors, excellencies, and UN partners. This weekend, we will celebrate Human Rights Day, the anniversary of one of the great accomplishments of the last century.

Beginning in 1947, delegates from six continents devoted themselves to drafting a declaration that would enshrine the fundamental rights and freedoms of people everywhere. In the aftermath of World War II, many nations pressed for a statement of this kind to help ensure that we would prevent future atrocities and protect the inherent humanity and dignity of all people. And so the delegates went to work. They discussed, they wrote, they revisited, revised, rewrote, for thousands of hours. And they incorporated suggestions and revisions from governments, organizations, and individuals around the world.

At three o'clock in the morning on December 10th, 1948, after nearly two years of drafting and one last long night of debate, the president of the UN General Assembly called for a vote on the final text. Forty-eight nations voted in favor; eight abstained; none dissented. And the Universal Declaration of Human Rights was adopted. It proclaims a simple, powerful idea: All human beings are born free and equal in dignity and rights. And with the declaration, it was made clear that rights are not conferred by government; they are the birthright of all people. It does not matter what country we live in, who our leaders are, or even who we are. Because we are human, we therefore have rights. And because we have rights, governments are bound to protect them.

In the 63 years since the declaration was adopted, many nations have made great progress in making human rights a human reality. Step by step, barriers that once prevented people from enjoying the full measure of liberty, the full experience of dignity, and the full benefits of humanity have fallen away. In many places, racist laws have been repealed, legal and social practices that relegated women to second-class status have been abolished, the ability of religious minorities to practice their faith freely has been secured.

In most cases, this progress was not easily won. People fought and organized and campaigned in public squares and private spaces to change not only laws, but hearts and minds. And thanks to that work of generations, for millions of individuals whose lives were once narrowed by injustice, they are now able to live more freely and to participate more fully in the political, economic, and social lives of their communities.

Now, there is still, as you all know, much more to be done to secure that commitment, that reality, and progress for all people. Today, I want to talk about the work we have left to do to protect one group of people whose human rights are still denied in too many parts of the world today. In many ways, they are an invisible minority. They are arrested, beaten, terrorized, even executed. Many are treated with contempt and violence by their fellow citizens while authorities empowered to protect them look the other way or, too often, even join in the abuse. They are denied opportunities to work and learn, driven from their homes and countries, and forced to suppress or deny who they are to protect themselves from harm.

I am talking about gay, lesbian, bisexual, and transgender people, human beings born free and given bestowed equality and dignity, who have a right to claim that, which is now one of the remaining human rights challenges of our time. I speak about this subject knowing that my own country's record on human rights for gay people is far from perfect. Until 2003, it was still a crime in parts of our country. Many LGBT Americans have endured violence and harassment in their own lives, and for some, including many young people, bullying and exclusion are daily experiences. So we, like all nations, have more work to do to protect human rights at home.

Now, raising this issue, I know, is sensitive for many people and that the obstacles standing in the way of protecting the human rights of LGBT people rest on deeply held personal, political, cultural, and religious beliefs. So I come here before you with respect, understanding, and humility. Even though progress on this front is not easy, we cannot delay acting. So in that spirit, I want to talk about the difficult and important issues we must address together to reach a global consensus that recognizes the human rights of LGBT citizens everywhere.

The first issue goes to the heart of the matter. Some have suggested that gay rights and human rights are separate and distinct; but, in fact, they are one and the same. Now, of course, 60 years ago, the governments that drafted and passed the Universal Declaration of Human Rights were not thinking about how it applied to the LGBT community. They also weren’t thinking about how it applied to indigenous people or children or people with disabilities or other marginalized groups. Yet in the past 60 years, we have come to recognize that members of these groups are entitled to the full measure of dignity and rights, because, like all people, they share a common humanity.

This recognition did not occur all at once. It evolved over time. And as it did, we understood that we were honoring rights that people always had, rather than creating new or special rights for them. Like being a woman, like being a racial, religious, tribal, or ethnic minority, being LGBT does not make you less human. And that is why gay rights are human rights, and human rights are gay rights.

It is violation of human rights when people are beaten or killed because of their sexual orientation, or because they do not conform to cultural norms about how men and women should look or behave. It is a violation of human rights when governments declare it illegal to be gay, or allow those who harm gay people to go unpunished. It is a violation of human rights when lesbian or transgendered women are subjected to so-called corrective rape, or forcibly subjected to hormone treatments, or when people are murdered after public calls for violence toward gays, or when they are forced to flee their nations and seek asylum in other lands to save their lives. And it is a violation of human rights when life-saving care is withheld from people because they are gay, or equal access to justice is denied to people because they are gay, or public spaces are out of bounds to people because they are gay. No matter what we look like, where we come from, or who we are, we are all equally entitled to our human rights and dignity.

The second issue is a question of whether homosexuality arises from a particular part of the world. Some seem to believe it is a Western phenomenon, and therefore people outside the West have grounds to reject it. Well, in reality, gay people are born into and belong to every society in the world. They are all ages, all races, all faiths; they are doctors and teachers, farmers and bankers, soldiers and athletes; and whether we know it, or whether we acknowledge it, they are our family, our friends, and our neighbors.

Being gay is not a Western invention; it is a human reality. And protecting the human rights of all people, gay or straight, is not something that only Western governments do. South Africa’s constitution, written in the aftermath of Apartheid, protects the equality of all citizens, including gay people. In Colombia and Argentina, the rights of gays are also legally protected. In Nepal, the supreme court has ruled that equal rights apply to LGBT citizens. The Government of Mongolia has committed to pursue new legislation that will tackle anti-gay discrimination.

Now, some worry that protecting the human rights of the LGBT community is a luxury that only wealthy nations can afford. But in fact, in all countries, there are costs to not protecting these rights, in both gay and straight lives lost to disease and violence, and the silencing of voices and views that would strengthen communities, in ideas never pursued by entrepreneurs who happen to be gay. Costs are incurred whenever any group is treated as lesser or the other, whether they are women, racial, or religious minorities, or the LGBT. Former President Mogae of Botswana pointed out recently that for as long as LGBT people are kept in the shadows, there cannot be an effective public health program to tackle HIV and AIDS. Well, that holds true for other challenges as well.

The third, and perhaps most challenging, issue arises when people cite religious or cultural values as a reason to violate or not to protect the human rights of LGBT citizens. This is not unlike the justification offered for violent practices towards women like honor killings, widow burning, or female genital mutilation. Some people still defend those practices as part of a cultural tradition. But violence toward women isn't cultural; it's criminal. Likewise with slavery, what was once justified as sanctioned by God is now properly reviled as an unconscionable violation of human rights.

In each of these cases, we came to learn that no practice or tradition trumps the human rights that belong to all of us. And this holds true for inflicting violence on LGBT people, criminalizing their status or behavior, expelling them from their families and communities, or tacitly or explicitly accepting their killing.

Of course, it bears noting that rarely are cultural and religious traditions and teachings actually in conflict with the protection of human rights. Indeed, our religion and our culture are sources of compassion and inspiration toward our fellow human beings. It was not only those who’ve justified slavery who leaned on religion, it was also those who sought to abolish it. And let us keep in mind that our commitments to protect the freedom of religion and to defend the dignity of LGBT people emanate from a common source. For many of us, religious belief and practice is a vital source of meaning and identity, and fundamental to who we are as people. And likewise, for most of us, the bonds of love and family that we forge are also vital sources of meaning and identity. And caring for others is an expression of what it means to be fully human. It is because the human experience is universal that human rights are universal and cut across all religions and cultures.

The fourth issue is what history teaches us about how we make progress towards rights for all. Progress starts with honest discussion. Now, there are some who say and believe that all gay people are pedophiles, that homosexuality is a disease that can be caught or cured, or that gays recruit others to become gay. Well, these notions are simply not true. They are also unlikely to disappear if those who promote or accept them are dismissed out of hand rather than invited to share their fears and concerns. No one has ever abandoned a belief because he was forced to do so.

Universal human rights include freedom of expression and freedom of belief, even if our words or beliefs denigrate the humanity of others. Yet, while we are each free to believe whatever we choose, we cannot do whatever we choose, not in a world where we protect the human rights of all.

Reaching understanding of these issues takes more than speech. It does take a conversation. In fact, it takes a constellation of conversations in places big and small. And it takes a willingness to see stark differences in belief as a reason to begin the conversation, not to avoid it.

But progress comes from changes in laws. In many places, including my own country, legal protections have preceded, not followed, broader recognition of rights. Laws have a teaching effect. Laws that discriminate validate other kinds of discrimination. Laws that require equal protections reinforce the moral imperative of equality. And practically speaking, it is often the case that laws must change before fears about change dissipate.

Many in my country thought that President Truman was making a grave error when he ordered the racial desegregation of our military. They argued that it would undermine unit cohesion. And it wasn't until he went ahead and did it that we saw how it strengthened our social fabric in ways even the supporters of the policy could not foresee. Likewise, some worried in my country that the repeal of “Don't Ask, Don’t Tell” would have a negative effect on our armed forces. Now, the Marine Corps Commandant, who was one of the strongest voices against the repeal, says that his concerns were unfounded and that the Marines have embraced the change.

Finally, progress comes from being willing to walk a mile in someone else's shoes. We need to ask ourselves, "How would it feel if it were a crime to love the person I love? How would it feel to be discriminated against for something about myself that I cannot change?" This challenge applies to all of us as we reflect upon deeply held beliefs, as we work to embrace tolerance and respect for the dignity of all persons, and as we engage humbly with those with whom we disagree in the hope of creating greater understanding.

A fifth and final question is how we do our part to bring the world to embrace human rights for all people including LGBT people. Yes, LGBT people must help lead this effort, as so many of you are. Their knowledge and experiences are invaluable and their courage inspirational. We know the names of brave LGBT activists who have literally given their lives for this cause, and there are many more whose names we will never know. But often those who are denied rights are least empowered to bring about the changes they seek. Acting alone, minorities can never achieve the majorities necessary for political change.

So when any part of humanity is sidelined, the rest of us cannot sit on the sidelines. Every time a barrier to progress has fallen, it has taken a cooperative effort from those on both sides of the barrier. In the fight for women’s rights, the support of men remains crucial. The fight for racial equality has relied on contributions from people of all races. Combating Islamaphobia or anti-Semitism is a task for people of all faiths. And the same is true with this struggle for equality.

Conversely, when we see denials and abuses of human rights and fail to act, that sends the message to those deniers and abusers that they won’t suffer any consequences for their actions, and so they carry on. But when we do act, we send a powerful moral message. Right here in Geneva, the international community acted this year to strengthen a global consensus around the human rights of LGBT people. At the Human Rights Council in March, 85 countries from all regions supported a statement calling for an end to criminalization and violence against people because of their sexual orientation and gender identity.

At the following session of the Council in June, South Africa took the lead on a resolution about violence against LGBT people. The delegation from South Africa spoke eloquently about their own experience and struggle for human equality and its indivisibility. When the measure passed, it became the first-ever UN resolution recognizing the human rights of gay people worldwide. In the Organization of American States this year, the Inter-American Commission on Human Rights created a unit on the rights of LGBT people, a step toward what we hope will be the creation of a special rapporteur.

Now, we must go further and work here and in every region of the world to galvanize more support for the human rights of the LGBT community. To the leaders of those countries where people are jailed, beaten, or executed for being gay, I ask you to consider this: Leadership, by definition, means being out in front of your people when it is called for. It means standing up for the dignity of all your citizens and persuading your people to do the same. It also means ensuring that all citizens are treated as equals under your laws, because let me be clear -- I am not saying that gay people can’t or don’t commit crimes. They can and they do, just like straight people. And when they do, they should be held accountable, but it should never be a crime to be gay.

And to people of all nations, I say supporting human rights is your responsibility too. The lives of gay people are shaped not only by laws, but by the treatment they receive every day from their families, from their neighbors. Eleanor Roosevelt, who did so much to advance human rights worldwide, said that these rights begin in the small places close to home -- the streets where people live, the schools they attend, the factories, farms, and offices where they work. These places are your domain. The actions you take, the ideals that you advocate, can determine whether human rights flourish where you are.

And finally, to LGBT men and women worldwide, let me say this: Wherever you live and whatever the circumstances of your life, whether you are connected to a network of support or feel isolated and vulnerable, please know that you are not alone. People around the globe are working hard to support you and to bring an end to the injustices and dangers you face. That is certainly true for my country. And you have an ally in the United States of America and you have millions of friends among the American people.

The Obama Administration defends the human rights of LGBT people as part of our comprehensive human rights policy and as a priority of our foreign policy. In our embassies, our diplomats are raising concerns about specific cases and laws, and working with a range of partners to strengthen human rights protections for all. In Washington, we have created a task force at the State Department to support and coordinate this work. And in the coming months, we will provide every embassy with a toolkit to help improve their efforts. And we have created a program that offers emergency support to defenders of human rights for LGBT people.

This morning, back in Washington, President Obama put into place the first U.S. Government strategy dedicated to combating human rights abuses against LGBT persons abroad. Building on efforts already underway at the State Department and across the government, the President has directed all U.S. Government agencies engaged overseas to combat the criminalization of LGBT status and conduct, to enhance efforts to protect vulnerable LGBT refugees and asylum seekers, to ensure that our foreign assistance promotes the protection of LGBT rights, to enlist international organizations in the fight against discrimination, and to respond swiftly to abuses against LGBT persons.

I am also pleased to announce that we are launching a new Global Equality Fund that will support the work of civil society organizations working on these issues around the world. This fund will help them record facts so they can target their advocacy, learn how to use the law as a tool, manage their budgets, train their staffs, and forge partnerships with women’s organizations and other human rights groups. We have committed more than $3 million to start this fund, and we have hope that others will join us in supporting it.

The women and men who advocate for human rights for the LGBT community in hostile places, some of whom are here today with us, are brave and dedicated, and deserve all the help we can give them. We know the road ahead will not be easy. A great deal of work lies before us. But many of us have seen firsthand how quickly change can come. In our lifetimes, attitudes toward gay people in many places have been transformed. Many people, including myself, have experienced a deepening of our own convictions on this topic over the years, as we have devoted more thought to it, engaged in dialogues and debates, and established personal and professional relationships with people who are gay.

This evolution is evident in many places. To highlight one example, the Delhi High Court decriminalized homosexuality in India two years ago, writing, and I quote, “If there is one tenet that can be said to be an underlying theme of the Indian constitution, it is inclusiveness.” There is little doubt in my mind that support for LGBT human rights will continue to climb. Because for many young people, this is simple: All people deserve to be treated with dignity and have their human rights respected, no matter who they are or whom they love.

There is a phrase that people in the United States invoke when urging others to support human rights: “Be on the right side of history.” The story of the United States is the story of a nation that has repeatedly grappled with intolerance and inequality. We fought a brutal civil war over slavery. People from coast to coast joined in campaigns to recognize the rights of women, indigenous peoples, racial minorities, children, people with disabilities, immigrants, workers, and on and on. And the march toward equality and justice has continued. Those who advocate for expanding the circle of human rights were and are on the right side of history, and history honors them. Those who tried to constrict human rights were wrong, and history reflects that as well.

I know that the thoughts I’ve shared today involve questions on which opinions are still evolving. As it has happened so many times before, opinion will converge once again with the truth, the immutable truth, that all persons are created free and equal in dignity and rights. We are called once more to make real the words of the Universal Declaration. Let us answer that call. Let us be on the right side of history, for our people, our nations, and future generations, whose lives will be shaped by the work we do today. I come before you with great hope and confidence that no matter how long the road ahead, we will travel it successfully together. Thank you very much.

UPDATE 1

==Διάλογος για ομοφυλοφιλία==
Ιουλία Μαΐμάρη, Όμιλος Ελεύθερης Σκέψης Κύπρου
http://www.alitheiaportal.com/alitheia/...

Αγαπητέ κ. Κοντοπύργου, διαβάζοντας την απάντησή σας με τίτλο «Η ομοφυλοφιλία και οι μισανθρωπιστικές και πρωτόγονες αντιλήψεις του Ευαγγελίου», έμεινα άναυδη! Μέχρι πρότινος πίστευα ότι η Κυπριακή Δημοκρατία ήταν κράτος ισονομίας και δικαίου. Τώρα πια άρχισα να αμφιβάλλω.

Τα «παιδιά», όπως τα ονομάζετε, δεν άντεξαν κάποια πράγματα, πιθανότατα να έχασαν και την ψυχραιμία τους - αυτό δεν το γνωρίζω και διερωτώμαι με ποιο τρόπο καταφέρατε εσείς να το μάθετε - και ως πολίτες αυτού του κράτους άσκησαν το δικαίωμά τους και διατύπωσαν την άποψή τους. Επιχειρηματολόγησαν μάλιστα.

Εσείς βέβαια υποστηρίξατε ότι «ξεσπάθωσαν εναντίον των ηθικών αρχών του Ευαγγελίου». Τι είναι η ηθική κ. Κοντοπύργου; Τι, αλήθεια, την καθορίζει; Όσοι Κύπριοι πολίτες είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι είναι ηθικοί και όσοι δεν είναι όχι; Ή μήπως ηθικός είναι ο κατά τα άλλα τακτικός στην εκκλησία με τη συνοδεία της οικογένειάς του, μαστροπός γείτονάς μου; Όποιος ασπάζεται το Ευαγγέλιο μπορεί να ασπαστεί και την ηθική του, όποιος όμως το έχει απορρίψει - πράγμα που αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμά του - δεν έχει τίποτα να κάνει με τη συγκεκριμένη ηθική; Ας μην μιλήσουμε όμως γι' αυτά, γιατί ήδη έχουν ειπωθεί - αν και δεν είμαι σίγουρη ότι τους δώσατε την πρέπουσα σημασία.

Προσπάθησα απεγνωσμένα να βρω έστω και ένα αντεπιχείρημα στο κείμενό σας. Δεν βρήκα κανένα. Δεν απαντήσατε σε κανένα από τα επιχειρήματα που παρουσιάστηκαν. Αντιθέτως, περιοριστήκατε στην ειρωνεία και στην κοροϊδία. Και το κάνατε με τέτοιο τρόπο που με έκανε να νιώσω ντροπή που είμαι Κύπρια.

Κατά πρώτον, αναφέρεστε στον κ. Παπασπύρου και στον κ. Αλεξόπουλο ως άτομα «εντελώς άγνωστα σε σας». Διερωτώμαι, προς τι η παρένθεση αυτή; Υπάρχει κάποιος λογικός λόγος σύμφωνα με τον οποίο θα έπρεπε να σας ήταν γνωστοί; Εσείς τους είστε γνωστός; Σας ξέρει όλη η Κύπρος; Μήπως εσείς γνωρίζετε όλους τους πολίτες τις Κυπριακής Δημοκρατίας; Ή μήπως έπρεπε να είναι επώνυμοι;

Κατά δεύτερον, γιατί καταφέρεστε με τέτοιο τρόπο εναντίον του «Ομίλου Ελεύθερης Σκέψης Κύπρου»; Η κοροϊδία και η ειρωνεία δεν αποτελούν επιχειρηματολογία. Εάν έχετε κάτι εναντίον του συγκεκριμένου ομίλου ή οποιουδήποτε άλλου, το βήμα το έχετε και μπορείτε να παραθέσετε τα τεκμήριά σας.

Εφόσον όμως δεν παραθέτετε ούτε τεκμήρια, ούτε δεδομένα που να δικαιολογούν την ειρωνεία σας, την καθιστάτε αυτομάτως απρόσφορη. Με το να κοροϊδεύετε δε τον οποιονδήποτε πολίτη, όμιλο, σύλλογο κοκ, δημόσια και με αυτό τον τρόπο, κοροϊδεύετε το ίδιο την ίδια την δημοκρατία - αυτή που θέλω να πιστεύω ότι έχουμε - που έδωσε σε σας όπως και σε όλους τους συμπολίτες μας το δικαίωμα του ελεύθερου λόγου και της έκφρασης. Διαπράττετε με λίγα λόγια ύβρη και ασελγείτε εις βάρος του αναγνώστη σας, του οποίου υποτιμάτε και τη νοημοσύνη.

Κατά τρίτο, «στολίζετε» κυριολεκτικά τους συγγραφείς του άρθρου υποστηρίζοντας ότι και αυτοί έχουν κάνει κάτι αντίστοιχο. Δεν είδα όμως στο κείμενό τους να αναφέρονται σε σας προσωπικά, τουλάχιστο στο βαθμό που υποστηρίζετε. Για παράδειγμα δεν χαρακτήρισαν εσάς ρατσιστή, αλλά ρατσιστικό το λόγο που χρησιμοποιήσατε. Δεν έγραψαν στην πραγματικότητα μια υβριστική επιστολή, όπως αφήνετε να εννοηθεί - πράγμα καθόλου δύσκολο να συμβεί αφού μεταξύ των δύο επιστολών μεσολάβησε χρονικό διάστημα ικανό να αλλοιώσει φυσιολογικά τις μνήμες του αναγνώστη - αλλά μια σκληρή κριτική.

Τέλος, διαβάζοντας την απάντησή σας περίμενα και προφανώς θα ήθελα να διαβάσω την προσωπική σας άποψη σε όσα αναφέρθηκαν στην επιστολή των κυρίων. Αντ' αυτού, πήρα μια αναφορά στα ιερά κείμενα. Και τα κείμενα αυτά δεν είναι η άποψή σας κ. Κοντοπύργου, με τον ίδιο τρόπο που άποψη δεν είναι και η ειρωνεία σας.

Κατανοώ βέβαια ότι πιθανότατα και καθώς η γλώσσα τους ήταν σκληρή, να ενοχληθήκατε. Αυτό όμως δεν σας δίνει το δικαίωμα να εμπαίζετε και να ειρωνεύεστε, όχι μόνο τους υποφαινόμενους, αλλά τον οποιοδήποτε κατ' αυτόν τον τρόπο. Κατέχετε ένα βήμα, απ' όπου μπορείτε να εκφράζετε την άποψή σας. Οφείλετε να το σέβεστε όπως οφείλετε να σέβεστε τους συνανθρώπους και συμπολίτες σας. Αν δεν μπορείτε να το κάνετε, γίνεστε ανέντιμος απέναντί τους, πράγμα κατά την άποψή μου απαράδεκτο για το λειτούργημα που ασκείτε. Στην προκείμενη λοιπόν, θα οφείλατε να αποχωρήσετε.

==Κοινωνική Ομοφοβία και Θρησκεία: Απάντηση στον Α. Χριστούδη==

ΒΑΡΝΑΒΑΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ
Μεταπτυχιακό στη Νευροψυχολογία, Όμιλος Ελεύθερης Σκέψης Κύπρου
http://www.alitheiaportal.com/alitheia/...

Έχω διαβάσει το άρθρο του κ. Χριστούδη, ο οποίος προσπαθεί να αναλύσει το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας, αναφερόμενος στις Γραφές, και αναρωτιέμαι αν μια τέτοια ανάλυση είναι ανάλογη της ευθύνης που πρέπει να έχει κάποιος όταν παίρνει δημόσια θέση σε εφημερίδα για ένα τέτοιο ευαίσθητο ζήτημα, που αφορά χιλιάδες συνανθρώπους μας. Ο κ. Ανδρέας Χριστούδης απλά έκανε το εξής απλό, αλλά και συνάμα ανεύθυνο και επιπόλαιο.

Γύρισε αλαζονικά την πλάτη σε όλες τις επιστημονικές έρευνες των τελευταίων 50 ετών, που αμφιβάλλω αν έχει διαβάσει έστω το 1/3 απ' αυτές που δημοσιεύονται καθημερινά, που αποδεικνύουν ξεκάθαρα ότι η ομοφυλοφιλία είναι απλά μια διαφορετικότητα και μια βιολογική ποικιλότητα, που απλά είναι λίγο πιο σπάνια στατιστικά στον πληθυσμό (όπως π.χ. ο γαλανομάτης ή ο αριστερόχειρας) και θεώρησε ότι είναι πιο αξιόπιστο να μας παρουσιάσει αποφθέγματα από ένα βιβλίο 4000 χρονών, το οποίο είναι τόσο «αξιόπιστο» ώστε να έχει καταφέρει να δημιουργήσει χιλιάδες αιρέσεις, σχίσματα, και διχασμούς σε θεολογικούς κύκλους τόσα χρόνια, επειδή ούτε οι ίδιοι δεν έχουν καταφέρει να συμφωνήσουν σε οτιδήποτε.

Ένα εγχειρίδιο βιασμών, αιμομιξιών, μισογυνισμού, αιματοχυσιών, γενοκτονιών που οδήγησε σε αιώνες σκοταδισμού, μισανθρωπίας και έλλειψης οποιασδήποτε προόδου. Ακόμη και αν τα αγνοήσουμε όλα αυτά, ρωτάω τον κ. Χριστούδη το εξής απλό: Είχαν, άραγε, τη γνώση τότε και τις επιστημονικές μεθόδους να μελετήσουν ένα ζήτημα όπως η ομοφυλοφιλία; Είναι πιο έμπιστη και αξιόπιστη η οποιαδήποτε πανάρχαια Διαθήκη από τη σημερινή Μοριακή Βιολογία;

Έχετε κάποια επιστημονική γνώση ή ειδίκευση, κ. Χριστούδη, που να σας κάνει τόσο αρμόδιο ώστε όχι μόνο την άποψή σας να την κρατάτε σπίτι σας για να μην παραπληροφορείτε, αισθανόμενος το βάρος της ευθύνης, αλλά να είσαστε τόσο σίγουρος ώστε να αναφέρεστε για την «Αλήθεια» της ομοφυλοφιλίας; Ποιας «Αλήθειας» είστε κάτοχος, κ. Χριστούδη, που δεν ξέρουν τόσοι επιστήμονες, και γιατί ειδικά εσείς; Μήπως έχουμε πάρει τον εαυτό μας πολύ στα σοβαρά; Λίγη χριστιανική «ταπεινότητα» δεν έβλαψε κανέναν.

Επειδή οι έρευνες γύρω από το θέμα είναι πάρα πολλές και πολυετείς, από πάρα πολλούς τομείς και κλάδους της επιστήμης, και σήμερα γίνεται μια προσπάθεια κατανόησης της συνολικής εικόνας, δεν θα μπω σε ανάλυση της ομοφυλοφιλίας επειδή δεν μου το επιτρέπει ούτε και ο χώρος της στήλης, και θα κρατήσω το κατοχυρωμένο επιστημονικό συμπέρασμα ότι οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι ψυχικά διαταραγμένα άτομα, ούτε έχουν κάποιο πρόβλημα οποιασδήποτε μορφής.

Πολύ συνοπτικά, απλά σας παραπέμπω στο Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών και στην ανακοίνωση του Αμερικανικού Συνδέσμου Ψυχολόγων. Όσο για το γνωστό επιχείρημα τού «γίνεσαι ομοφυλόφιλος και όχι γεννιέσαι», σας ερωτώ, κ. Χριστούδη: Ποιες είναι οι πιθανότητες, αύριο που θα ξυπνήσετε, να νιώσετε έντονη σεξουαλική έλξη για κάποιον άντρα συνάδελφό σας;

Οποιανδήποτε «αρρώστια» αντιμετωπίζουν κάποιοι ομοφυλόφιλοι είναι ακριβώς για τους ίδιους λόγους που εμφανίζεται και σε ετεροφυλόφιλους, και ο σεξουαλικός τους προσανατολισμός δεν παίζει κανένα ρόλο. Επίσης, οποιαδήποτε ψυχολογικά προβλήματα αναπτύσσουν οι ομοφυλόφιλοι, οφείλονται στο ότι η κοινωνία αρνείται να τους δεχτεί ή τους «δέχεται» με διάφορες χριστιανικές «διαπραγματεύσεις» που κρύβουν από πίσω απίστευτη υπεροψία. «Ελάτε κοντά μας στο δρόμο του Κυρίου και θα σας θεραπεύσουμε», λες και οι ίδιοι έχουν κάτι παραπάνω που τους κάνει να θεωρούν τους εαυτούς τους ως «Σωτήρες χαμένων ψυχών» και τα ομοφυλόφιλα άτομα ως άτομα που χρήζουν βοήθειας επειδή έχουν κάποιο πρόβλημα.

Ότι ένας αξιοπρεπής Δημιουργός δισεκατομμυρίων γαλαξιών ασχολείται με τόσο μικροπρεπή ζητήματα, όπως με το τι κάνει κάποιος στο κρεβάτι του, και πόσω μάλλον να χρίζει και Σωτήρες που να λένε στους άλλους πώς πρέπει να ζουν. Ότι ένας Δημιουργός έχει φροντίσει ολόκληρο το ζωικό βασίλειο να επιβιώνει και να αναπτύσσεται μέσω της ομοφυλοφιλίας αλλά ειδικά επάνω σε απλά ακόμη ένα είδος μεταλλαγμένου χιμπαντζή, του «Χόμο Σάπιενς», το έχει καταστήσει ως αμαρτία ή παρά φύσιν. Η ομοφυλοφιλία είναι ένας από τους λόγους που μπόρεσε να υπάρξει το είδος μας, κ. Χριστούδη, και ένας λόγος που υπάρχετε εσείς ο ίδιος.

Η κοινωνία υποφέρει από ομοφοβία, δεν είναι οι ομοφυλόφιλοι που νοσούν. Τα αρρωστημένα, πρωτόγονα μοντέλα ανδρισμού που υιοθετήσαμε, γαλουχημένοι από τα πατριαρχικά ιουδαιο-χριστιανικά καθεστώτα που μας απαγορεύουν να εξερευνούμε τη σεξουαλικότητά μας, τις φαντασιώσεις μας, να καταπιέζουμε ανάγκες και συναισθήματα, και φυσικές νευροβιολογικές λειτουργίες. Αγνοούν ότι όλες αυτές οι λειτουργίες, που αποτελούν το σύνολο της ψυχοσωματικής μας υγείας, και ενός δομημένου εγκεφάλου χτισμένου επάνω σε αυτές τις λειτουργίες και εκφράσεις που έθεσαν τον πήχη της επιβίωσής του στο μακρινό παρελθόν· λειτουργίες που αν δεν υπήρχαν δεν θα επιβιώναμε στη φύση, σύνολο προσαρμογών και εξέλιξης εκατομμυρίων ετών, τόσο σημαντικών που, ως αποτέλεσμα, να μένουν σαν νευρωνικά δίκτυα ενσωματωμένα στον ανθρώπινο εγκέφαλο και να ευνοούνται από τη φυσική επιλογή.

Είναι εύκολο, κ. Χριστούδη, να παίρνετε τα κομμάτια από τις Γραφές που σας συμφέρουν και που σας αρέσουν, και να κάνετε τα στραβά μάτια, με κουτοπόνηρες, γλυκανάλατες δικαιολογίες σε όσα δεν σας αρέσουν, για να μπορείτε να διατηρείτε τη στάση σας αδιάλλακτη και να βλέπετε αυτά που θέλετε. Ο Χριστιανισμός και η Αγία Γραφή δεν είναι μπουφέ. Απλά χρησιμοποιείτε τη Γραφή επιλεκτικά σαν προπαγάνδα εναντίον των ομοφυλόφιλων, αγνοώντας τις άλλες αθλιότητες και αντιφάσεις των Γραφών.

Η χριστιανική ομοφοβία και παθολογία προβάλλεται με έξυπνο, ύπουλο και σοβαροφανή τρόπο σαν δήθεν λόγος Κυρίου, μέσω επιλεκτικής ψηλάφησης των Γραφών. Πίσω από αυτές τις δικαιολογίες όλοι αυτοί οι «θεοσεβούμενοι» απλά προδίδουν την ομοφοβική στάση τους και ταυτόχρονα την ψυχολογική ανεπάρκεια του αφύσικου δόγματός τους. Βλέπουν τα δικά τους σεξουαλικά και ψυχολογικά προβλήματα πάνω σε όλους τους ομοφυλόφιλους (και γενικά σε όλες τις προεκτάσεις της σεξουαλικής βιοποικιλότητας), καταδικάζοντας ένα τεράστιο μέρος του πληθυσμού με βάση πρωτόγονες αντιλήψεις, αντιεπιστημονικές ιδέες, αυταρχικά δόγματα και συντηρητικές απόψεις.

==Διάλογος περί ομοφυλοφιλίας==
Ελένη Γιαννακού
Θεολόγος
http://www.alitheiaportal.com/alitheia/...

Δεν μπορώ να σκεφτώ μεγαλύτερη ανηθικότητα από την περιθωριοποίηση συνανθρώπων μας λόγω της διαφορετικής σεξουαλικότητάς τους

Αγαπητέ κ. Κοντοπύργου, με βαθιά μου λύπη διάβασα στην εφημερίδα «Αλήθεια» τα δύο σας άρθρα σχετικά με τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων και τολμώ να πω ότι μου προκάλεσαν μεγάλο θυμό, όχι κατ' ανάγκη προς το πρόσωπό σας, αλλά και προς όλους τους μορφωμένους ανθρώπους, οι οποίοι αποφάσισαν να διαβάζουν και να μαθαίνουν επιλεκτικά. Εσείς είστε μάλλον ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα κατ' εμένα, είναι ότι με τις απόψεις σας κατά της ομοφυλοφιλίας, προάγετε τον ρατσισμό, κάτι το οποίο η ηθική σας ως ορθόδοξος χριστιανός φαντάζομαι καταρρίπτει. Θεωρώ ντροπή μας αγαπητέ κύριε Κοντοπύργου, να καλλιεργούμε στα παιδιά μας το μίσος προς τη διαφορετικότητα. Κάθε τι διαφορετικό από μας, είναι κατακριτέο; Κατακριτέο, από ποιους; Από θνητούς ανθρώπους; Από ανθρώπους που κάνουν λάθη καθημερινά; Και αν η γνώμη σας βρίσκει ελαφρυντικό στο ότι οι ομοφυλόφιλοι δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν, τότε εκατομμύρια ζευγάρια τα οποία δεν είναι γόνιμα, για σας είναι άχρηστα κοινωνικά;

Δεν μπορώ να σκεφτώ μεγαλύτερη ανηθικότητα (όπως χαρακτηρίζετε εσείς την ομοφυλοφιλία), από την περιθωριοποίηση συνανθρώπων μας λόγω της διαφορετικής σεξουαλικότητάς τους. Δεν μπορώ να σκεφτώ μεγαλύτερη ατιμία (όπως επίσης χαρακτηρίζετε την ομοφυλοφιλία), από την ξεφτίλα, την απόρριψη, την κοροϊδία και τη βία (λεκτική και σωματική) που έχουν υποστεί αυτοί οι άνθρωποι από αδαή άτομα σαν εσάς. Συνεπώς, οι ομοφυλόφιλοι, άντρες και γυναίκες, είναι ακόμα αναγκασμένοι να κρύβουν την ιδιαιτερότητά τους, να αντιμετωπίζουν δυσκολίες στο εργασιακό περιβάλλον, ενώ οι κοινωνικές πιέσεις που επανειλημμένως δέχονται, τους δημιουργούν ψυχολογικά προβλήματα.

Κατανοώντας την έλλειψη γνώσεων στον συγκεκριμένο τομέα (αλλά όχι και την απόφαση να γράψετε περί αυτού, όντας ημιμαθής), παραθέτω πιο κάτω ορισμένες διευκρινίσεις σχετικά με την ομοφυλοφιλία.

Αποτελέσματα μελετών από σπουδαίους επιστήμονες ανά τον κόσμο, έχουν δείξει ότι, ένα μεγάλο μερίδιο «ευθύνης» για τον σεξουαλικό προσανατολισμό μας, φέρει η γενετική αλλά και το περιβάλλον. Φαντάζομαι πως μελέτες χρόνων από διακεκριμένους επιστήμονες δεν σας κινούν το ενδιαφέρον και προτιμάτε να πορεύεστε με παρωπίδες, κραυγάζοντας την προσωπική σας άποψη, με τρόπο που μόνο φαρισαϊσμό μαρτυρεί.

Ενδιαφέρον επίσης, είναι το γεγονός ότι στο ζωικό βασίλειο η ομοφυλοφιλία συναντάται συχνά. Η τέλεια φύση, την οποίαν εν σοφίαν εποίησεν, παρέκκλινε της πορείας της ως δια μαγείας, ή μήπως πρέπει να προβληματιστούμε επ' αυτού;

Αντιγράφω τον ορισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από εγκυκλοπαίδεια: «Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ‘βασικά δικαιώματα και θεμελιώδεις ελευθερίες που δικαιούνται όλοι οι άνθρωποι', τα οποία περιλαμβάνουν αστικά και πολιτικά δικαιώματα όπως το δικαίωμα στη ζωή και την ελευθερία, την ελευθερία σκέψης και έκφρασης, καθώς και την ισότητα ενώπιον του νόμου. Στα ανθρώπινα δικαιώματα περιλαμβάνονται, επίσης, κοινωνικά, πολιτιστικά και οικονομικά δικαιώματα, όπως το δικαίωμα της συμμετοχής στον πολιτισμό, το δικαίωμα στην τροφή, την εργασία και την εκπαίδευση».

Αυτό, δεν νομίζω να διαφέρει και πολύ από το: «Περὶ δε της φιλαδελφίας ου χρείαν έχετε γράφειν υμίν • αυτοὶ γαρ υμείς θεοδίδακτοι έστε εις το αγαπάν αλλήλους • και γαρ ποιείτε αυτὸ εις πάντας τους αδελφοὺς τους εν όλῃ τη Μακεδονίᾳ. Παρακαλούμεν δε υμάς, αδελφοί, περισσεύειν μάλλον και φιλοτιμείσθαι ησυχάζειν και πράσσειν τα ίδια και εργάζεσθαι ταις ιδίαις χερσὶν υμών, καθὼς υμίν παρηγγείλαμεν» (Προς Θεσσαλονικείς 2), το οποίο τόσο πρόδηλα επιλέξατε να αγνοήσετε, αν και δηλώνετε ακόλουθος του θείου λόγου.

Θα καταδικάζατε ένα παιδί που παλεύει να αποδεχτεί τον εαυτό του, που φοβάται, που ξέρει πως θα στιγματιστεί... σε μια επίγεια κόλαση, απλά και μόνο επειδή δεν έχει τις δικές σας σεξουαλικές προτιμήσεις; Κάτι το οποίο πάλι αγνοήσατε από τις Γραφές που τόσο έντονα λέτε ότι ακολουθείτε:»Οι πατέρες μη ερεθίζετε τα τέκνα υμών, ίνα μη αθυμώσιν» (Προς Κολοσσιαίους 3, 21).

Πως γίνεται, ένας θεός ο οποίος πρεσβεύει την αγάπη, να σας εμπνέει το μίσος, την περιθωριοποίηση, τον ρατσισμό, κύριε Κοντοπύργου; Αληθινή αμαρτία, είναι να καταδικάζουμε έναν άνθρωπο ο οποίος έχει ίσα δικαιώματα στη ζωή με σας, σε μια ζωή μέσα στο ψέμα για να αποφύγει το ψυχολογικό ποδοπάτημα και τον εξευτελισμό.

Σύμφωνα με τον ιερό Αυγουστίνο, «κανείς δεν αρνείται το Θεό ειμί μόνον όσοι έχουν συμφέρον να μην υπάρχει». Και οι φαύλοι έχουν συμφέρον να μην υπάρχει Θεός. Μήπως κι εσείς αρνείστε την ομοφυλοφιλία για τον ίδιο ακριβώς λόγο;

==Απάντηση στην επιστολή "Η αλήθεια γύρω απο την ομοφυλοφιλία"==
Κυριάκος Παπασπύρου
Όμιλος Ελεύθερης Σκέψης Κύπρου
http://www.cyprusfreethinkers.org/2011/...

Αγαπητέ κ. Αντρέα Χριστούδη,

Ευχαριστώ για την επιστολή σας, που δημοσιεύθηκε στην ΣΗΜΕΡΙΝΗ στις 06/06/2011 σχετικά με τον “νόμο” του Θεού. Μέσα απο την “σοφία” σας έμαθα αρκετές πληροφορίες και θα ήθελα να μοιραστώ αυτήν την πολύτιμη “γνώση” με όσο το δυνατό περισσότερους ανθρώπους.

Τώρα, για παράδειγμα, όταν κάποιος προσπαθεί να υπερασπιστεί την ομοφυλοφιλική στάση ζωής, απλά θα τους υπενθυμίζω ότι το (Λευιτ 20,13) της Βίβλου λέει ότι είναι αποστροφή/ανωμαλία και θα πρέπει να θανατώνονται !! Απολογούμαι για την άγνοια μου, αλλά, θα ήθελα μερικές συμβουλές σχετικά με άλλα στοιχεία απο τον νόμο του Θεού και πως θα μπορούσα να τον ακολουθήσω πιστά.

1. Το Λευτίκιον 25:44 μας λέει πως μπορώ να έχω δούλους, αρσενικούς και θηλυκούς, εφόσον τους έχω αγοράσει απο γειτονικές χώρες. Ένας φίλος μου έχει κάνει αίτηση για Αιγύπτιους αλλά όχι Παλαιστήνιους. Μπορείς να μου διευκρινήσεις γιατί δεν μπορώ να αγοράσω Παλαιστήνιους;

2. Θα ήθελα να πουλήσω την κόρη μου στην σκλαβιά, όπως διατυπώνεται στην Έξοδο 21:7. Βάση σημερινών δεδομένων, ποια πιστεύετε θα ήταν η καταλληλότερη τιμή;

3. Όταν καίω ένα ταύρο ως θυσία, γνωρίζω ότι η μυρωδιά είναι ευχάριστη για τον Κύριο Ημών (Λευτίκιον 1:9). Το πρόβλημα όμως είναι με τους γείτονες μου. Ισχυρίζονται ότι η μυρωδιά δεν τους ευχαριστεί. Να τους πατσίσω;

4. Έχω ένα γείτονα που επιμένει να δουλεύει τo Σαββάτο. Η Έξοδος 35:2 λέει ξεκάθαρα ότι θα πρέπει να θανατωθεί. Είμαι υποχρεωμένος ηθικά να τον σκοτώσω εγώ ή να ζητήσω απο την αστυνομία να το κάνει;

5. Ένας φίλος μου πιστεύει ότι αν και η κατανάλωση οστρακοειδών είναι αποστροφή/ανωμαλία είναι ποιο επιεικής ανωμαλία απο την ομοφυλοφιλία. Δεν συμφωνώ με αυτό. Μπορείς σε παρακαλώ να το διευκρινήσεις; Υπάρχουν βαθμίδες ανωμαλίας;

6. Οι περισσότεροι απο τους αρσενικούς φίλους μου περιποιούνται τα μαλλιά στα πλάινα του κεφαλιού τους αν και αυτό απαγορεύεται στο Λευτίκιον 19:27. Πως θα πρέπει να θανατωθούν;

7. Ο θείος μου συνηθίζει να βρίζει και να καταριέται συνεχώς. Είναι πραγματικά αναγκαίο να μαζέψω όλο το χωριό για να τον λιθοβολήσουμε (Λευτίκιον 24:10-16); Δεν μπορούμε απλά να τον κάψουμε στην πυρά σε μια οικογενειακή συνάντηση, όπως κάνουμε και με αυτούς που κοιμούνται με τα πεθερικά τους; (Λευτίκιον 20:14)

Γνωρίζω ότι έχετε μελετήσει αυτά τα πράγματα εκτενώς, γι ‘αυτό και πιστεύω ότι η πολύχρονη “εμπειρία” σας καθιστά την συμβουλή σας υπερπολύτιμη . Ευχαριστώ ξανά που μας θυμίσατε τον “πάνσοφο” και “παντοτινό” λόγο του Θεού .

Ο υποστηριχτής σου,
Κυριάκος Παπασπύρου

==Η ομοφυλοφιλία και οι μισανθρωπικές και πρωτόγονες αντιλήψεις του Ευαγγελίου==
Κυριάκος Παπασπύρου -- Δρ. Αντώνης Αλεξόπουλος
Όμιλος Ελεύθερης Σκέψης Κύπρου
http://www.cyprusfreethinkers.org/2011/...

“Γι’ αυτό τον λόγο τους παρέδωσε ο θεός σε επαίσχυντα πάθη: έτσι οι γυναίκες αντικατέστησαν τις φυσικές σχέσεις με τις αφύσικες το ίδιο και οι άντρες άφησαν τις φυσικές σχέσεις με την γυναίκα και φλογίστηκαν με σφοδρό πάθος ο ένας για τον άλλο, διαπράττοντας ασχήμιες αρσενικοί με αρσενικούς. Και πληρώνοντας έτσι με το ίδιο τους το σώμα το τίμημα που ταιριάζει στην πλάνη τους.”...”Και ενώ γνωρίζουν καλά την θεϊκή προειδοποίηση, πως όσοι συμπεριφέρονται έτσι είναι καταδικασμένοι σε αιώνιο θάνατο, όχι μόνο κάνουν όλα όσα αναφέραμε, αλλά και επιδοκιμάζουν όσους βλέπουν να συμπεριφέρονται έτσι...”.

Αυτά τα ρατσιστικά λόγια διάλεξε ο κος Πασχάλης Κοντοπύργου μέσω της εφημερίδας “ΑΛΗΘΕΙΑ” για να εκφραστεί ενάντια στα ανθρώπινα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων συνανθρώπων του. Δεν καταλογίζω όμως ευθύνη στον Πασχάλη για την άγνοια του. Οι ηθικές γραμμές που έχουν σφυρηλατήσει την κοσμοθεωρία του, δεν είναι άλλες από δογματικές αντιλήψεις αγράμματων τσοπάνων που ζούσαν στην μέση της ερήμου πριν περίπου 2000 χρόνια. Δεν είναι λοιπόν παράδοξο στην Κύπρο του 21ου αιώνα να έχουμε άτομα όπως τον κ. Κοντοπύργου, να αναιρούν σύγχρονες επιστημονικές έρευνες, αγώνες ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθώς και χιλιάδες χρόνια ανθρώπινης ιστορίας για να δικαιώσουν την άγνοια τους. Η θρησκευτική πίστη σε αυτό το νησί μαζί με τα αντιφατικά ηθικά διδάγματά της, έχει δημιουργήσει άτομα που όχι μόνο δεν έχουν κριτική σκέψη αλλά και είναι προπάτορες μισανθρωπισμού και οπισθοδρομικότητας, επειδή η πίστη τους στις διδαχές, τους καθιστά ανίκανους να γνωρίζουν την πραγματικότητα η οποία στηρίζεται σε επιστημονικές αποδείξεις.

Τα ευαγγέλια και η Βίβλος αποτελούν γνώμονα της Κυπριακής ηθικής επειδή απλά η πίστη σε αυτό το νησί ήταν και είναι “κληρονομική”. Κανένας στην Κύπρο δεν επιλέγει την πίστη του, γιατί απλά μας επιβάλλεται εδώ και 2000 χρόνια! Μας βουτάνε μέσα σε μια κολυμβήθρα με το ζόρι και μας δίνουν την “ορθόδοξη ταμπέλλα” (πόσο παράδοξο είναι να σου λέει κάποιος: «εγώ είμαι ο σωστός (ορθό δόγμα) και οι άλλοι λάθος» με το καλημέρα;). Το θεοφοβούμενο σύστημα ενισχύεται αργά και σταθερά, μέσω της έμμεσης και άμεσης κατήχησης (πρωινή προσευχή, εκκλησιασμός στα σχολεία, αγιασμοί, εικονίσματα στις τάξεις και τα στρατόπεδα, κτλ), στη πορεία ενός ατόμου από διάφορα σύνολα και θεσμούς (σχολείο, στρατό, κτλ), η οποία μειώνει την κριτική και ορθολογική σκέψη, αφού ζητείτε απο νεαρά άτομα να πιστεύουν χωρίς πολλές πολλές ερωτήσεις. Ταυτοχρόνως, μεταφέρεται, και η ιδέα της αμαρτίας και του φόβου προς τα θεια, οπότε το νεαρό άτομο χωρίς να έχει ιδιαίτερες αντιστάσεις προσπαθεί να μην περιπέσει σε αμαρτίες (οι οποίες, να σημειωθεί, είναι σε αντίθεση με την ανθρώπινη φύση και δεν έχουν καμία σχέση με τη σημερινή πραγματικότητα). Οι απαγορεύσεις αυτές, γίνονται κώδικας ζωής για όσους πιστεύουν και όπως και στην περίπτωση του κ. Κοντοπύργου και πολλών άλλων, η βάση στην οποία στηρίζουν το μίσος τους και τις διακρίσεις τους προς σύνολα με διαφορετικότητα και άλλη θρησκεία/πεποιθήσεις

Ο Κύπριος δεν έχει ιδέα ακόμη ότι βρίσκεται στον μεσαίωνα όσο αφορά τη διαπαιδαγώγηση και την ανατροφή του και αδυνατεί να δει τις αντιθέσεις και τα οξύμωρα στη συμπεριφορά και αντιλήψεις του. Έστω και αν στη Βίβλο μπορούμε να βρούμε το “αγαπάτε αλλήλους” και το “ο έχων δυο χιτώνες να δώσει τον ένα”, μπορούμε επίσης να βρούμε και τρόπους για το πώς να συμπεριφερόμαστε στους δούλους μας και σχετικά με το ποιός άνθρωπος θεωρείται “κανονικός” και ποιός “αμαρτωλός”. Ο ίδιος ο Θεός που ισχυρίζεται να αγαπάμε αλλήλους, θεωρεί κάποια άτομα κατώτερα και καταδικασμένα αιώνια γιατί είναι απλά διαφορετικά όπως είναι και οι ομοφυλόφιλοι. Αυτήν την ιδεολογία έχουν και πολλοί Κύπριοι για αλλόθρησκους που είναι συνήθως μετανάστες ή Τούρκοι. Δεν είναι τυχαίο που το “Κυπριστάν” μας κατατάσσεται σε σχετικές έρευνες, ως η πλέον ομοφοβική και ρατσιστική χώρα στην Ευρώπη. Ο μέσος Κύπριος ακόμη να καταλάβει ότι την πρώτη μέρα ο άνθρωπος έπλασε τον Θεό, και όχι ο Θεός τον άνθρωπο. Επίσης, δεν έχει κατανοήσει ότι ο Θεός που εξυμνεί και χλιαρά πιστεύει, είναι ο ίδιος ο εαυτός των ανθρώπων. Ο χαρακτηρισμός του Θεού της Βίβλου σαν ζηλιάρη και παραπονούμενο μοιάζει ακριβώς με την εγωιστική φύση του ανθρώπου που θέλει να εξυμνείται και να τιμωρεί, και όπως βλέπουμε πιο πάνω, να διαχωρίζει άτομα και να καθορίζει τί είναι σωστό και τί λάθος.

Η κοσμική του ακτίνα δεν συμπεριλαμβάνει το γεγονός ότι η ομοφυλοφιλία είναι κάτι που υπήρχε πάντα και παντού στο ζωικό βασίλειο. Δεν μπορεί να κατανοήσει ότι γεννήθηκε σε ένα σημείο ενός πλανήτη 4.6 δισεκατομμυρίων χρόνων και ό,τι έμαθε είναι αυτά που του λένε επιχειρηματίες, όπως ο Αρχιεπίσκοπος. Αδυνατεί να κατανοήσει ότι εάν γεννιόταν στο Αφγανιστάν θα πίστευε άλλους επιχειρηματίες με τις δικές τους εκκλησιές και τους δικούς του θεούς. Αρνείται να καθίσει να διαβάσει την ίδια του την πίστη και να κρίνει ο ίδιος, γιατί του αρέσει να ακούει ιστορίες που χαλιναγωγούν τις ανθρώπινες αδυναμίες όπως για αναστάσεις νεκρών και αιώνιους παραδείσους. Αυτό μπορεί εύκολα να αλλάξει εάν μερικοί αποφασίσουν για τα παιδιά τους ένα καλύτερο αύριο που θα βοηθήσει να μάθουν πράγματα που αυτοί δεν είχαν ποτέ την ευχέρεια. Ένα από τα πιο σημαντικά βήματα, είναι η προώθηση του μαθήματος της βιολογικής εξέλιξης των ειδών στα σχολεία. Η Κύπρος κατατάσσεται στις τελευταίες χώρες όπου οι πολίτες δείχνουν να κατανοούν την προέλευσή τους. Τα θρησκευτικά δεν πρέπει να είναι “Χριστιανικά” αλλά να εξηγούν τί είναι η θρησκεία και πώς συνδέεται ο άνθρωπος μ’ αυτήν. Το σχολείο δεν είναι χριστιανικό κέντρο και η θρησκευτική πίστη δεν έχει καμιά σχέση με την εκπαίδευση. Αγιασμοί, προσευχές, σύμβολα και άλλα τριτοκοσμικά έθιμα δεν έχουν καμιά θέση σε ένα ευρωπαϊκό σχολείο. Το παιδί μπορεί να αποφασίσει όταν ωριμάσει εάν θέλει να ακολουθήσει μια θρησκεία γιατί τότε θα είναι υπεύθυνο για τη σκέψη του και θα έχει μάθει αρκετές πληροφορίες για να μπορεί να κάνει τις δικές του επιλογές. Ας δώσουμε λοιπόν την ευκαιρία στα παιδιά μας για να κατανοήσουν τί είναι άνθρωπος μέσα από σωστή εκπαίδευση και όχι από μισανθρωπικές και πρωτόγονες απόψεις που πηγάζουν από αδαή άτομα όπως τον κ. Πασχάλη Κοντοπύργου.

Κυριάκος Παπασπύρου -- Δρ. Αντώνης Αλεξόπουλος
(Όμιλος Ελεύθερης Σκέψης Κύπρου)

Θαυμάστε και την “αντικειμενική” απάντηση του κ. Κοντοπύργου (στο τέλος της σελίδας)

http://www.alitheiaportal.com/alitheia/...

Η ομοφυλοφιλία και οι... «μισανθρωπικές και πρωτόγονες αντιλήψεις του Ευαγγελίου»

Τα παιδιά του «Ομίλου Ελεύθερης Σκέψης Κύπρου» δεν μπόρεσαν να αντέξουν κάποια πράγματα που είχαμε αναφέρει στο άρθρο μας «Περί των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων», έχασαν την ψυχραιμία τους, έσκισαν τα ιμάτιά τους και ξεσπάθωσαν εναντίον των ηθικών αρχών του Ευαγγελίου

Πρώτα απ’ όλα, αγαπητοί αναγνώστες, θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τους (δύο) συγγραφείς του δημοσιεύματος, όχι για τα καλά τους λόγια (οπισθοδρομικός, καθυστερημένος, μισάνθρωπος, ρατσιστής, αδαής και άλλα τέτοια) με τα οποία μας στόλισαν, αλλά για την ευκαιρία που μας δίνουν ώστε να επανέλθουμε διά του παρόντος και να πούμε ακόμη δυο λόγια γύρω από τη σοδομία, ή ομοφυλοφιλία αν προτιμάτε, και τους ομοφυλόφιλους ή «γκέι» (από την αγγλική λέξη gay που σημαίνει, επίσης... εύθυμος, ζωηρός, χαρούμενος, γελαστός...!).

Ο λόγος για τους (εντελώς άγνωστους σε μας) κ.κ. Κυριάκο Παπασπύρου και Αντώνη Αλεξόπουλο, του «Ομίλου Ελεύθερης Σκέψης Κύπρου» λέει (μπράβο στα παιδιά που οργανώθηκαν κιόλας! Σίγουρα, μια τέτοια οργάνωση την χρειάζεται η Κύπρος σήμερα... It is needed for Cyprus, που λέμε), οι οποίοι δεν μπόρεσαν να αντέξουν κάποια πράγματα που είχαμε αναφέρει στο άρθρο μας «Περί των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων» («Αλήθεια» 4/6/2011), έχασαν την ψυχραιμία τους, έσκισαν τα ιμάτιά τους και ξεσπάθωσαν κυριολεκτικά εναντίον των ηθικών αρχών του Ευαγγελίου. Δεν έμειναν λόγια, κυρίες και κύριοι, που δεν ξεστόμισαν, που δεν έγραψαν πιο σωστά, κατά των Ιερών Γραφών και κατά της πίστης του Χριστού (βλ. εφημ. «Αλήθεια» 10/6/2011, σελ. 24, «Μισανθρωπικές και πρωτόγονες αντιλήψεις»).

Δεν θα μεταφέρουμε εδώ βέβαια τις αθλιότητες και τις βλασφημίες των εν λόγω κυρίων, θα πούμε απλώς ότι, πιο αθεϊστικό, πιο αντίχριστο, πιο εμετικό κείμενο δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Δεν λέμε και πιο διαβολικό γιατί ο διάβολος, παρόλη την κακία του και τη διαφθορά του, πιστεύει ότι υπάρχει Θεός. Όπως λέει η Γραφή, «και τα δαιμόνια πιστεύουσι και φρίσσουσι».

Τι ήταν όμως ακριβώς εκείνο που είχαμε γράψει στο άρθρο μας και το οποίο εξόργισε τους λεβέντες μας (του Ομίλου Ελεύθερης Σκέψης) και τους έκανε να βγουν έξω από τα ρούχα τους; Μα το ότι «τολμήσαμε» να αναφέρουμε πως η Αγία Γραφή καταδικάζει την ομοφυλοφιλία και την χαρακτηρίζει ως διαστροφή, παρά φύσιν πράξη, ακαθαρσία, βρομιά, πάθος ατιμίας, ανήθικη συμπεριφορά ανόμων κ.ο.κ. Και πώς λέει επίσης ότι, όσοι συμπεριφέρονται έτσι (ατιμάζοντας τα σώματά τους, άντρες με άντρες και γυναίκες με γυναίκες), ή και όσοι επιδοκιμάζουν ακόμη τις επαίσχυντες αυτές συμπεριφορές -- ενώ γνωρίζουν τη θεϊκή προειδοποίηση -- «άξιοι θανάτου εισίν», είναι δηλαδή καταδικασμένοι σε αιώνιο θάνατο.

Περιττό να πούμε βέβαια, φίλοι αναγνώστες, ότι τα λόγια αυτά δεν είναι παρά μόνο ένα ελάχιστο δείγμα από την πληθώρα καταδικαστικών αναφορών της Αγίας Γραφής γύρω από το σοδομισμό, τους «αρσενοκοίτες», τους «μαλακούς», τους πόρνους κ.λπ., και ως προς την «τύχη» αυτών που δεν αποδέχονται και απορρίπτουν το Χριστό, τη διδασκαλία Του και τις εντολές Του. Όπως αυτές είναι γραμμένες στη «Μάχαιρα του Πνεύματος», το Βιβλίο που αποτελεί κόκκινο πανί για τον κύριο Κυριάκο και τον κύριο Αντώνη (του ομίλου ελεύθερης σκέψης μίσιημου).

Υ.Γ. Σύμφωνα με τον ιερό Αυγουστίνο, «κανείς δεν αρνείται το Θεό ειμί μόνον όσοι έχουν συμφέρον να μην υπάρχει». Και οι φαύλοι έχουν συμφέρον να μην υπάρχει Θεός (όπως ένας κλέφτης δεν θέλει να υπάρχει αστυφύλακας). Γι’ αυτό και είναι άθεοι. Και όπως πάλι λέγει ο σοφός Πωλ Μπουρζιέ, «ο αμαρτωλός βίος σκοτίζει τους οφθαλμούς της ψυχής και οδηγεί στην απιστία και την αθεΐα»... - ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΚΟΝΤΟΠΥΡΓΟΥ

O great Stalin, O leader of the peoples,
Thou who broughtest man to birth.
Thou who fructifies the earth,
Thou who restorest to centuries,
Thou who makest bloom the spring,
Thou who makest vibrate the musical chords...
Thou, splendour of my spring, O thou,
Sun reflected by millions of hearts.

- A. O.Avidenko ( αντιγραφή που δαμέ )

«Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα, είναι πρωτοφανή στην Κύπρο αυτά τα πράγματα», είπε και πρόσθεσε ότι «ως ανεξάρτητος αξιωματούχος έχει το δικαίωμα να λέει την άποψή του, αλλά το μέτρο και ο αλληλοσεβασμός πρέπει να υπάρχουν. Εγώ ουδέποτε μίλησα για τον Διοικητή για να τον επικρίνω. Κάθε τόσο και μάλιστα πολύ συχνά ο Διοικητής βρίσκεται μπροστά στα μικρόφωνα».

[...]

«Θέλω ο κόσμος να γνωρίζει την αλήθεια, εγώ υπομονετικά και στωικά άκουγα τον Διοικητή, συζητούσα πολύ μαζί του στο Προεδρικό αλλά δεν βγήκα να κάνω δήλωση που να προκαλεί τον Διοικητή διότι θα μου επιτίθεντο οι πάντες ότι τα βάζω με ένα ανεξάρτητο αξιωματούχο. Αλλά και οι ανεξάρτητοι αξιωματούχοι πρέπει να τηρούν μια δεοντολογία και να μένουν συνεπείς στα καθήκοντά τους», επισήμανε.

Δημοσιογράφος: Ποια είναι η άποψη σας για τους εκ μητρογονίας πρόσφυγες;
Υποψήφιος Βουλευτής: Το θέμα αυτό δεν με αφορά.

H συρρίκνωση του Eλληνισμού μετά την επικράτηση των εθνικισμών--δεν το συνειδητοποιήσαμε ποτέ όσο έπρεπε--μας αποστέρησε από τον τρόπο να βλέπουμε τα πράγματα με την ανοιχτοσύνη εκείνη και την ισχύ που διέθετε το ίδιο μας το γλωσσικό όργανο σε μια μεγάλη έκταση του πολιτισμένου τότε κόσμου. Aπ’ αυτή την άποψη, όσο περίεργο και αν φαίνεται, ο πριν από τους δύο παγκόσμιους πολέμους υπήκοος του μικροσκοπικού τούτου κράτους, ανάσαινε τον αέρα μιας περίπου αυτοκρατορίας. Οι δυνατότητές του να κινηθεί χωρίς διαβατήριο γλώσσας, κάλυπτε μεγάλα μέρη της Ιταλίας και της Αυστρίας, ολόκληρη την Αίγυπτο, τη νότιο Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Ρωσία του Καυκάσου και, φυσικά, την Κωνσταντινούπολη με την ενδοχώρα της ως κάτω, κατά μήκος του Αιγαίου, τη λεγόμενη στις μέρες μας Νοτιοδυτική Τουρκία. Είναι, το ξέρω, δύσκολο ν’ αξιολογείς το σημερινό μολύβι σαν χθεσινό χρυσάφι και όμως αν θέλεις να κρίνεις αντικειμενικά (θέλω να πω να ’ρθείς στη θέση ενός μεγαλοαστού την εποχή που οι μεγαλοαστοί αντί να παίζουν κουμ-καν, δημιουργούσανε την Ελλάδα) πρέπει να το πράξεις: εάν όχι τίποτε άλλο, για ν’ αντιληφθείς πόσο διαφορετική νοοτροπία μπορεί να έχει κάποιος που, από τη Βιέννη ως την Οδησσό και από την Τεργέστη ως το Πορτ-Σάιντ, νοιώθει σαν στο σπίτι του.