Χρίστος Ευαγγέλου

(~christose)

Πρόσφατα είχα την ευκαιρία να δω την Ιαπωνική ταινία κινουμένων σχεδίων Ο Γείτονας μου ο Τότορο , η οποία μου δημιούργησε ορισμένες σκέψεις όσον αφορά την απεικόνιση ζώων στην τηλεόραση για μικρά παιδιά.

Πρόκειται για μια χαρούμενη και ζεστή ταινία του πασίγνωστου Hayao Miyazaki, και την οποία ο γνωστός κριτικός Roger Ebert χαρακτηρίζει ως "…a children's film made for the world we should live in, rather than the one we occupy."

Η ταινία, η οποία είναι για παιδιά (όπως εμένα :P) εξιστορεί την μετακόμιση δύο μικρών κοριτσιών και του πατέρα τους στην εξοχή. Τα παιδιά ανακαλύπτουν σιγά-σιγά τα μαγευτικά πλάσματα του δάσους και δημιουργούν μια αρμονική σχέση μαζί τους.

Παρόλο που η ταινία είναι κυρίως γεμάτη ζεστές και ευχάριστες στιγμές – αυτό είναι και το γενικότερο ύφος της εξάλλου — υπάρχουν και ορισμένες απεικονίσεις οι οποίες πιθανώς να φοβίσουν μικρά παιδιά. Για παράδειγμα, κάποιες φορές βλέπουμε τον Τότορο (ο χοντρός με την ομπρέλα) να επιδεικνύει τα δόντια του και να μουγκρίζει. Έχουμε επίσης ένα γατόμορφο λεωφορείο το οποίο μοιάζει έτοιμο να ορμήξει στην λεία του. Βεβαίως, ας μην παρεξηγηθεί αυτό: η ταινία δεν περιέχει ούτε "κακούς" μέσα, ούτε βία, ούτε αίματα κλπ.

Ορίστε λοιπόν η σκέψη που είχα πάνω σε αυτό: είναι μήπως επιβλαβές για τα μικρά παιδιά, όταν βλέπουν ζώα να απεικονίζονται στην τηλεόραση ως αθώα και ανευλαβή; Στο κάτω κάτω, τα ζώα μερικές φορές συμπεριφέρονται απρόβλεπτα, και υπάρχουν αρκετά πρόσφατα παραδείγματα τα οποία μας το υπενθυμίζουν — βλ. Isabelle Dinoire, η κοπέλα η οποία τραυματίστηκε στον ύπνο της από το σκύλο της και χρειάστηκε μεταμόσχευση προσώπου, ο Roy του δίδυμου Siegfried and Roy ο οποίος τραυματίστηκε από μια εκπαιδευόμενη τίγρη του.

Μήπως ο Miyazaki επέλεξε εσκεμμένα να προσδώσει μια ελαφριά τρομακτική πινελιά στον Τότορο και τους περιβάλλοντες του, ώστε να υπάρχει μια ισορροπία, και για να θυμίζει στους μικρούς τηλεθεατές ότι πρέπει να είναι προσεκτικοί με τα ζώα;