Χρίστος Ευαγγέλου

(~christose)

Τριάντα Χρόνια Μετά
του Σταυρινού Κυριάκου

  Eίμαι 30 χρονών. Μέλος της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Της πιο επηρεασμένης 'που τον πόλεμο; Γιατί είμαστε εμείς η πιο επηρεασμένη γενιά;

  Εγεννηθήκαμε λλίο μετά τον πόλεμο. Οπόταν δεν είχαμε την ευκαιρία να δούμε πώς ήταν η ζωή πριν. Ό,τι εμάθαμε ήταν ό,τι μας ελαλούσαν οι γονείς μας τζιαι οι καθηγητές μας στο σχολείο. Κενός πίνακας, ό,τι εθέλαν εγράφαν πάνω.

  Είμαστε εύκολος στόχος, επληρούσαμε κάθε παράμετρο για να μας γεμώσουν τον εγκέφαλο μας με παρερμηνευμένες θεωρίες τζιαι αλλοιωμένες οπτικές. Οι συνθήκες ήταν τέλειες.

  Κανένας 'εν θα έφερνε αντίρρηση. Λλία χρόνια μετά τον πόλεμο, ποιος θα ετολμούσε να πει «Σταματάτε την προπαγάνδα, μεν σπέρνετε το μίσος τζιαι την διχόνοια ανάμεσα στους νέους, τα πράματα έννεν όπως τα λαλείτε». Οι γονιοί μας, πληγωμένοι 'που τες καταστάσεις, επροσπαθούσαν να συνάξουν την ζωή τους τζιαι αδιαφορήσαν για την πλύση εγκεφάλου που μας εκάμναν.

  Πολλές τζιαι διάφορες οι ιδέες τζιαι οι αντιλήψεις που μας εφυτέψαν μες στον νου μας. Εγώ εμεγάλωσα με πολλά λάθος οπτική για την Κύπρο τζιαι τον κόσμο.

  Για πολλά χρόνια, δεν ήξερα ότι στα κατεχόμενα υπήρχαν Τουρκοκύπριοι οι οποίοι είναι δικαιούχοι κάτοικοι του νησιού τζιαι δεν ήταν κουβαλητοί. Ενόμιζα ότι είσιεν μόνο Τούρκους οι οποίοι εκουβαλη-θήκαν μιαν καλήν ημέρα 'που την Τουρκία τζιαι εκάτσαν ποτζεί με το έτσι θέλω.

  Ενόμιζα ότι η εισβολή έγινε χωρίς καμιάν αιτία τζιαι αφορμή. Ότι εκαθούμασταν σπίτι μας μια μέρα άνενοιας, το πρωί αρκέψαν να πέφτουν οι πόμπες τζιαι εμείς δεν είχαμε ιδέα τι εγίνετουν τζιαι γιατί.

  Επίσης, ήμουν με την ιδέα ότι εμείς είμαστε ο πιο φιλήσυχος λαός, ότι δεν επειράξαμεν ποττέ κανέναν τζιαι ότι ούλλες οι χώρες του κόσμου εθέλαν το κακό μας, επειδή είμαστεν οι καλοί τζιαι επειδή εζηλέφκαν μας.

  Εκαλιεργήσαν μου ένα μίσος για οτιδήποτε τούρκικο. Ακόμα τζιαι σήμερα, άμα ακούω κάτι ότι έν' 'που την Τουρκία ή άμα δω κάτι τούρκικο, ξενίζει με. θυμούμαι να είμαι μωρό, έξι-εφτά χρονών, τζιαι να αγανακτώ. Να μισώ, πραγματικά να μισώ, να απεχθάνου-μαι οτιδήποτε έσιει σχέση με την Τουρκία. Να στέκουμαι στες γιορτές του σχολείου τζιαι να φωνάζω «Έξω οι Τούρκοι από την Κύπρο» τζιαι να σκέφτουμαι όπλα τζιαι πολέμους τζιαι τη μέρα που εννά μεγαλώσω τζιαι να πάω στρατό τζιαι να πιάω όπλο να πολεμήσω, τζιαι να κοτσινίζω, να φκάλλω τη φωνή μου πιο ψηλά που ούλλους. Τζιαι να μου λαλούν μπράβο που μισείς έτσι πολλά.

  Ήμουν σίουρος ότι οι Τούρκοι έννεν πλάσματα. Έν' χτηνά, τζιαι πρέπει να τους συμπεριφερτώ έτσι. Έθελα να εκδικηθώ.

  Πόσα κοπελλούθκια σαν εμένα εθέλαν να εκδικηθούν μια μέρα.

  Ήμουν μωρό, δημοτικό, λλία χρόνια μετά την εισβολή. Καταλαβαίνει κανένας 'που τούτους ούλλους που φκαίννουν τζιαι μιλούν στες τηλεοράσεις πόση ζημιά μάς εκάμαν; Πόσον άσιημο έν' για ένα μωρό να μεγαλώνει μες στο μίσος, να θέλει να κάμει ζημιά σε ανθρώπους που ούτε καν ξέρει.

  Κανένας νομίζω 'εν αντιλαμβάνεται πόσα λάθη εγίναν τζιαι πόσον προβληματικά πλάσματα εκαταλήξαμε να είμαστε. Ο καθένας προβληματικός με τον τρόπο του.

  Κάποιοι εκαταλήξαν σαν εμένα. Να ανακατσιάσουν την ράτσα τους τζιαι την γλώσσα τους. Να ντραπούν που εγεννηθήκαν τζιαι μεγαλώσαν ανάμεσα σε έτσι τέρατα τζιαι έτσι συνθήκες, που στο σχολείο εδιδάσκαν τους έτσι αναίσθητα φασιστοειδή που η μόνη τους έννοια ήταν να δημιουργήσουν παραπάνω ασπίδες για τον πόλεμο τζιαι να ικανοποιήσουν τες κολλημένες τζιαι ηλίθιες αντιλήψεις τους. Εκαταλήξαμε να χάσουμε κάθε επαφή με τις λέξεις πατρίδα, έθνος, Ελλάδα, Κύπρος. Εχάσαν το νόημά τους, όποτε τες ακούω ο νους μου πάει σε πρόσταγμα 'που μόνιμους τζιαι σε μονολόγους 'που αυστηρούς καθηγητές στο γυμνάσιο.

  Επιάσαν κτήμα τους κάθε τι όμορφο έκαμε τούτη η χώρα, τούτο το έθνος, τζιαι αναγκάσαν μας ή να δεχτούμε την προπαγάνδα τζιαι ό,τι ελαλούσαν, μαζί με τα ωραία, ή να ονομαστούμε προδότες τζιαι να τα απορρίψουμε. Πώς εκαταφέραν να συνδέσουν τον Ελύτη, τον Σεφέρη, τον Ρίτσο, τον Σαμαράκη με τον πόλεμο, την μεγάλη ιδέα, το μίσος, την εκδίκηση.

  Επέψαν μας θκυο χρόνια, αρνιά μες στα πράσινα, τζιαι εμείωνέν μας ο κάθε κομπλεξικός μεσήλικας. Εκάτσαν μας μέσα σε δωμάτια όπως τα ζώα τζιαι, αν αντιδρούσαμε, εκλειδώναν μας την πόρτα.

  Ναι, λοιπόν, σε μένα το μίσος εγύρισεν ανάποδα. Αντί να μισώ τους Τούρκους, στα 30 μου μισώ ούλλους όσους ήταν γυρώ μου τον τζιαιρό που εμεγάλωνα, όσους εξέραν την αλήθκεια τζιαι αφήναν με να ζω μες στο σκοτάδι, μες στους εφιάλτες τζιαι μες στην κατζία. Όσους με εκαταπιέσαν τζιαι αναγκάσαν με να καταπιώ την κάθε παράλογή τους ιδέα.

  Οι υπόλοιποι της γενιάς μου εγινήκαν αναίσθητοι, ομοφοβικοί, ξενοφοβικοί, ρατσιστές που θυμούνται να ασχοληθούν με κάτι μόνον άμα τους πουν να ασχοληθούν. Εγινήκαν τζείνο που τους εθέλαν να γινούν. Αβουλα πλασματούθκια που η ζωή τους ούλλη περιστρέφεται γυρώ 'που το μισθό τους, το έξω τους το Σάββατο, το πράμα τους τζιαι την καλοπέραση.

  Αθρωπούθκια που δεν έχουν την παραμικρή εμπάθεια προς τον δίπλα τους, που ανέχουνται να δέρνουν 20 φασίστες έναν συνάνθρωπο τους μες στον δρόμο τζιαι τζείνοι να πίννουν καφέ τζιαι να παρακολουθούν. Επειδή 'εν τους εμάθαν ότι οι άνθρωποι 'εν χωρίζουνται σε κατηγορίες τζιαι ότι ούλλοι το ίδιον είμαστε πας στην γη. Εμάθαν τους ότι εμείς είμαστεν οι καλύτεροι, ότι είμαστεν οι καταπιεσμένοι τζιαι με κάποιον τρόπο ούλλος ο υπόλοιπος πλανήτης κάτι μας χρωστά. Στους υπόλοιπους αξίζει ό,τι πάθουν, εμάς ούλλοι πρέπει να μας λυπούνται τζιαι να μας συμπαθούν.

  Εκαταλήξαν να αναζητούν το φταίξιμο σε οτιδήποτε άλλον εκτός 'που τους πραγματικούς φταίχτες. Φταίουν τους μετανάστες, τους Εγγλέζους, τους Αμερικάνους, τους Τούρκους, τους Ευρωπαίους, ούλλους, ούλλους εκτός 'που τους ανθρώπους που πραγματικά φταιν. Μισούν τζιαι τζείνοι κάποιους, χωρίς να ξέρουν ακριβώς ποιους.

  Κάθουμαι κάποτε τζιαι ακούω τους πολιτικούς 'που την τηλεόραση. Τους ίδιους ανθρώπους που εδημιουργήσαν το πρόβλημα, που δακκάνουν τζιαι τρων κάθε μέρα 'που πάνω μας, που αν γινεί πόλεμος έν' οι πρώτοι που εννά χωστούν. Που τόσα χρόνια εκάμαν μας να μισήσουμε τα πάντα γυρώ μας. θωρώ τους τζιαι γεμώνει η ψυσιή μου νεύρα.

  Θυμούμαι τους καθηγητές μου, τους δασκάλους μου. Τζιαι διερωτούμαι αν τζοιμούνται ήσυχοι τες νύχτες. Εγώ 'εν θα εμπορούσα να διδάξω σε ένα μωρό να μισά τζιαι να εκδικείται.

  Οι εγκληματίες του πολέμου έννεν τζείνοι που επιάσαν τα μαρτίνια τζιαι εφκήκαν στους δρόμους να σταθούν ομπρός 'που τους όλμους τζιαι τες σφαίρες. Οι εγκληματίες πολέμου εν μες στη βουλή τζιαι μες στα διευθυντήρια.

  Την γενιά μου εκαταστρέψετέ την. Η μόνη μου ελπίδα 'εν' ότι θωρώ τζι άλλους σαν εμένα, που εσπάσαν τα δεσμά τζιαι προσπαθούν να αλλάξουν κάτι. Έστω τζιαι αν τζείνο έν' τα κοπελλούθκια μας. Την δική μου την γενιά εκάμετέ την σαν την δική σας. Π επόμενη ελπίζω να έν' πιο τυχερή.

  Συγχαρητήρια, κύριοι, αναγιώσετε μια γενιά μισούς νευριασμένους, κομπλεξικούς τζιαι μισούς αναίσθητους, άβουλους ανθρώπους. Οι μισοί ακόμα ανέχουνταί σας, οι υπόλοιποι απλά ακούν σας τζιαι νεκατώνουνται.

  Επιάσετε ένα πρόβλημα πολιτικό τζιαι εκάμετέ το κοινωνικό. Ό,τι εσπείρετε, τζείνον εννά θερίσετε. Επειδή την ημέρα που εννά έρτετε τζιαι εννά έβρετε μια λύση (αν γίνει ποττέ τούτο) τούτες ούλλες οι κουφάες που αναγιώνετε τόσα χρόνια, εννά τυλιχτούν μες στον κόρφο σας. Απλά τζιαι μόνο επειδή 'εν είσιετε ποττέ τα κότσια να δείτε τα λάθη σας τζιαι να προσπαθήσετε να κάμετε τον κόσμο καλύτερο για εμάς. Επροτιμήσετε να τον κάμετε πιο βολικό για εσάς.

  Πώς νιώθω σαν μέλος της πρώτης γενιάς μετά τον πόλεμο; θυμωμένος, μαραζωμένος, παραπάνω όμως κουρασμένος. Πραγματικά, κουρασμένος.