Χρύσω Μαυρομμάτη

(~chryso)

Και σήκωσε το!

Posted by Χρύσω Μαυρομμάτη Fri, 01 Sep 2006 12:32:18 EEST

Και ναι κυρίες και κύριοι η Ελλάδα είναι στον τελικό του μουντο-μπάσκετ!!!

[Ελλάδα - Αμερική : 101 - 95, for the records ;)]

Ντλιγκ Ντλογκ...

Posted by Χρύσω Μαυρομμάτη Fri, 11 Aug 2006 09:58:44 EEST

Αχ!

Α! Καλές διακοπές είπα σας;!

Μουσική ανάσα

Posted by Χρύσω Μαυρομμάτη Wed, 19 Jul 2006 09:12:18 EEST

Όλοι μαζί:

when life...

Posted by Χρύσω Μαυρομμάτη Tue, 11 Jul 2006 10:42:11 EEST

Θα μπορούσα να φιλοσοφήσω για διάφορα… ή να ιδιοτροπήσω ασύστολα… ή να μπήξω τις φωνάρες… ή να παίξω πελλό… ή να βάλω τα κλάματα… ή να γελώ ώσπου πονήσω την κοιλιά μου… ή…

Που την άλλη σκέφτομαι απλά ότι έγινε πιο επιτακτική η ανάγκη μου για διακοπές! Ναι ναι… νομίζω εγύρισε μου κανονικά!!!

ψυχραιμία…. βαθιές αναπνοές… όλα είναι καλά! όλα είναι καλά!

σαν σήμερα...

Posted by Χρύσω Μαυρομμάτη Wed, 05 Jul 2006 17:43:40 EEST

(5 Ιουλίου)

1687: Ο Ισαάκ Νεύτων εκδίδει το κυριότερο έργο του, "Τρίτομες Μαθηματικές Αρχές της Φυσικής Φιλοσοφίας", όπου παραθέτει τα τρία αξιώματα της μηχανικής και το νόμο της βαρύτητας.

1811: Ο Σιμόν Μπολιβάρ κηρύσσει την ανεξαρτησία της Βενεζουέλας από την Ισπανία.

1945: Το βρετανικό εργατικό κόμμα κερδίζει τις εκλογές ρίχνοντας από την εξουσία το συντηρητικό πρωθυπουργό Ουίνστον Τσόρτσιλ, τον αποκαλούμενο και "πατέρα της νίκης".

1946: Ο Γάλλος μηχανικός Λουί Ρεάρ επιδεικνύει το πρώτο μαγιό μπικίνι σε υπαίθρια επίδειξη μόδας στο Παρίσι.

1969: Οι Rolling Stones δίνουν μια δωρεάν συναυλία στο Χάιντν Παρκ του Λονδίνου, την οποία παρακολουθούν 250.000 οπαδοί τους. Στη διάρκεια της συναυλίας ο Μικ Τζαγκερ συστήνει στο κοινό το νέο κιθαρίστα του συγκροτήματος Νικ Τέιλορ.

1982: Ορκίζεται η ανασχηματισμένη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου με τη συμμετοχή 14 κοινοβουλευτικών αντιπροσώπων, κάτι που συνέβη για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

(πηγή: Σαν Σήμερα.gr)

2006: …εΓύΡιΣε ΜοΥ! ΘέΛω ΔιΑκΟπΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕς!!!!!!!!!! :-/

No definition of ισορροπία

Posted by Χρύσω Μαυρομμάτη Thu, 01 Jun 2006 23:29:32 EEST

Με αφορμή ένα βιβλίο που διαβάζω τώρα, κατέληξα στο γενικό συμπέρασμα-παρατήρηση ότι αυτό που σε αφήνει συνήθως αδιάφορο, αυτό που δε σε εκφράζει τελοσπάντων, είναι συνήθως αυτό που δε μπορείς να ταυτιστείς μαζί του. Είναι δηλαδή σαν ένα ρούχο που το φοράς και δε σου ταιριάζει, μια 'κατάσταση' στην οποία δε χωράς ή δεν κολλάς γενικότερα, μια ιδεολογία στην οποία δεν ανήκεις…

Το βιβλίο είναι μια απλή ιστοριούλα με συμβολικό χαρακτήρα, μια παραβολή κατά κάποιο τρόπο που θέλει να διδάξει κάτι. Υπό διαφορετικές συνθήκες θα μπορούσα να ταυτιστώ μαζί της, να ενθουσιαστώ, να διδαχτώ από αυτήν, όπως παραδέχονται πολλοί αναγνώστες του συγκεκριμένου βιβλίου. Αντίθετα όμως βρίσκομαι στην απ’ έξω. Διαβάζω την ιστορία και όλα μου φαίνονται καθαρά, λογικοφανή, σαν να μου λέει κάτι που ήδη γνωρίζω, που ξέρω μάλλον και τη συνέχεια! Διαβάζοντας την μάλιστα σκέφτομαι ότι θα μπορούσα κάλλιστα να την είχα σκεφτεί και να την είχα γράψει από μόνη μου, γι' αυτό μάλλον δε με ενθουσιάζει…

Μιλώντας όμως με το άτομο που μου δάνεισε το βιβλίο και αναφέροντας του το πως αντιμετωπίζω το διάβασμα του εν λόγο βιβλίου, με βοήθησε με μια πρόταση να αντιληφθώ καλύτερα και την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, αυτήν που ουσιαστικά μαρτυρούν οι καταθέσεις των άλλων αναγνωστών. Η γενική ιδέα θα έλεγα ότι είναι "πόσο εύκολο είναι να παγιδέψεις τη σκέψη σου και τα συναισθήματα σου σε μια 'κατάσταση', πόσο εύκολο είναι να 'φας κόλλημα' και πόσο δύσκολο είναι να βγεις από αυτήν". Οπότε συνειδητοποιώ ξαφνικά… χμμ… I've been there… μπορεί όχι ακριβώς στην ίδια κατάσταση που περιγράφει το βιβλίο, ίσως ούτε στην κατάσταση που εννοεί ο συνομιλητής μου, σε κάποια άλλη ίσως… αυτό όμως δεν έχει καμία σημασία! Σημασία έχει το κόλλημα! Και ότι συνήθως φταίει το μυαλουδάκι μας που σε συνδυασμό με αυτό που νιώθουμε κάνουν τα πάντα να φαίνονται δύσκολα.

Κι όμως, οι απαντήσεις είναι στον καθένα μας, έτσι δεν είναι; Τι είναι σωστό, τι είναι λάθος, που βρίσκεται η ισορροπία… όλα είναι σχετικά… όλα μέσα στο δικό μας μυαλό… μετρημένα με το δικό μας μέτρο…

…everybody knows what is right, but everybody is wrong…

Καλοκαίρι σημαίνει...

Posted by Χρύσω Μαυρομμάτη Sun, 14 May 2006 17:55:22 EEST

…φραπέ, τάβλι, φωνές και πειράγματα κάτω που τα κλήματα του Τάσου! :D

Του τέλους η αρχή

Posted by Χρύσω Μαυρομμάτη Sun, 14 May 2006 15:01:46 EEST

Όταν φτάνεις τόσο πολύ κοντά στο τέλος, όταν γνωρίζεις ότι ζεις την τελευταία σου στιγμή αλλά ξαφνικά σου χαρίζεται και πάλι η ζωή, τότε καταλαβαίνεις την αξία της, αναθεωρείς και κάνεις καινούργια σχέδια. Και μιλάς για τη ζωή με τον πιο σωστό τρόπο αλλά συνάμα και τον πιο απλό γιατί μόνο τότε συνειδητοποιείς ότι η ζωή είναι όντως απλή! Και ότι οι στιγμές είναι άπειρες…

Απόσπασμα από το γράμμα του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι στον αδερφό του Μιχαήλ την ημέρα που θα γινόταν η εκτέλεση του [22 Δεκεμβρίου 1849]

Ένα μικρό για... χούφτωμα!

Posted by Χρύσω Μαυρομμάτη Tue, 09 May 2006 19:50:53 EEST

Ένα καλοκαίρι πριν πάω έκτη δημοτικού, κι εκεί που η θερμοκρασία χτυπούσε κόκκινο και όλοι απολάμβαναν την άπλα-ξάπλα κάτω από την ομπρέλα της θάλασσας, εγώ επήαινα που τη μάμα μου στον παπά μου τζιαι ιδιοτροπούσα γιατί επονούσε με η κοιλιά μου. Στην πολλή την ώρα που είδαν ότι η κοιλιά μου εφούσκωσεν όντως (ήμουν πάντα ιδιότροπη οπότε εν μου έδιναν σημασία :P) επήραν με στο νοσοκομείο. Ευτυχώς επήραν με έγκαιρα γιατί αμέσως εβάλαν με μέσα στο χειρουργείο για να μου αφαιρέσουν το 'τυφλό' μου - που κολλά το 'τυφλό' με τον όρο σκωληκοειδίτιδα;;; Ακόμα εν μπορώ να κάμω τον συσχετισμό… :-/

Τέσπα. Η μεγάλη φάση ήταν ότι εμπορούσα να ιδιοτροπήσω ασύστολα κάτω από την ομπρέλα του αρρώστου - κι έτσι έκαμα! Εν με άντεχε κανένας! Ο καημένος ο Φάδερ μου για να με κάμει να σιωπήσω μάλλον που τις ιδιοτροπίες (φαντάζομαι όμως πάντα με μιαν επιφύλαξη) ερώτησε με τι δώρο θέλω να μου φέρει. Επειδή εγώ εβαρκούμουν μες στο νοσοκομείο (εν θυμούμαι να είχεν άλλα παιδάκια - πελλά ήταν να αρρωστήσουν κατακαλόκαιρο και να χάσουν την παραλία;) εζήτησα να μου φέρει ένα walkman για να ακούω μουσική. Το ΤΕΛΕΙΟ δώρο για τους γονείς μου, και να φανταστείτε εδιάλεξα το μόνη μου!! Μέσα σε λίγες μόνο ώρες είχα ήδη το δώρο μου στα χέρια μου. :-/

Ήταν ένα κόκκινο-ορθογώνιο-χοντρούλικο walkman-άκι που μπορούσες να βάλεις κασέτες και να ακούσεις και ραδιόφωνο. Είχε και ακουστικά και άκουγα ανενόχλητη τη μουσική μου - ή μήπως εν οι άλλοι που ήβραν την ησυχία τους; Πάντως ήμουν πολλά μες την τρελή χαρά και έπαιζα συνέχεια μαζί του - ώσπου τζιαι εχάλασε μετά που λίον τζιαιρό…

Που κολλά ο τίτλος με την ιστορία; Ας εν καλά η τεχνολογία! Τούτον το μικρό εν το νέο μου walkman. Εν πολλά κιούττικο και σίγουρα εν για χούφτωμα!!! Μπορεί όμως να εν μικρό στο μέγεθος αλλά έχει 2GB χωρητικότητα, παίζει mp3s, μπόρεις να κάνεις rip τραγούδια απευθείας από CDs και παίζει KAI ραδιόφωνο! Ο τέλειος σύντροφος τις απαίσιες εκείνες ώρες μετά το μεσημεριανό break της δουλειάς!

Walkman-άκι μου είσαι για χούφτωμα! :P

Τα μάτια στο χρόνο...

Posted by Χρύσω Μαυρομμάτη Fri, 21 Apr 2006 00:07:45 EEST

"Λένε πως όσο κι αν γεράσουμε, όσες μικρές ρυτίδες κι αν στριμωχτούν κάτω απ’ τα μάτια μας, στο λαιμό μας, στις άκρες των χειλιών μας, όσο κι αν το δέρμα κουραστεί κι αρχίσει να γεμίζει στίγματα ή πανάδες, όσες ρυτίδες κι αν σκάψουν βαθιά το μέτωπο, ψιλές ραγάδες το πηγούνι ή τα χείλια, κι η μύτη χάσει τη στητή της όψη, λένε πως τα μάτια μένουνε ανέγγιχτα στο χρόνο. Τα μάτια μόνο μπορούνε και κρατούν αναλλοίωτα της νιότης τους το ύφος και τη ζωντάνια. Όσο πιο πολλά έχουνε δει, τόσο λιγότερο ο χρόνος τα αγγίζει. Όσο πιο πολύ έχουν υγρανθεί, τόσο ο χρόνος τα σέβεται, ο ήλιος τα φωτίζει. Η φύση τα θέλει ολοζώντανα, ανέγγιχτα απ’ το χρόνο.

Και ξέρεις, ότι είναι ζωντανό μπορεί να ελπίζει. "

Απόσπασμα από το βιβλίο "Η ανατροπή" του Νίκου Θέμελη.

Όρια

Posted by Χρύσω Μαυρομμάτη Wed, 19 Apr 2006 22:52:11 EEST

Δεν πιστεύω στην έκφραση γνωρίζω καλά τα όρια μου. Είμαι σίγουρη ότι όσοι την είπαν ή την έχουν απλά σκεφτεί, έχουν διαψευστεί με την πάροδο του χρόνου. Γιατί κάποτε χρειάζεται να 'τραβήξεις' τα όρια σου λίγο παραπέρα, κάποιες φορές πάλι τα μικραίνεις είτε γιατί πρέπει είτε γιατί δεν αντέχεις είτε γιατί δε σε νοιάζει… Άλλοτε πάλι τα ξεπερνάς, ξεφεύγεις…

Αυτή είναι η ζωή! Και ότι την κάνει ενδιαφέρον!