Τάσεις φυγής...
Posted by Χρύσω Μαυρομμάτη Tue, 29 Nov 2005 23:07:47 EET
Έχει μέρες που το νιώθω αυτό. Να θέλω να μην είμαι εδώ αλλά κάπου αλλού. Όσο πιο μακρυά τόσο το καλύτερο! Το ιδανικό θα ήταν να μπορούσα να βρεθώ στο Θιβέτ και να χιονίζει ασταμάτητα. Να είμαι με τους μοναχούς, αυτοί να λένε τα δικά τους, δεν έχω κανένα πρόβλημα! Κι εγώ να είμαι εκεί να τους ακούω αλλά να μην τους ακούω. Να τους βλέπω αλλά να μην τους βλέπω. Ο τέλειος προορισμός!!!
Ουφ, τελικά η πολλή φαντασία βλάφτει. Φυσικά… παίζει ρόλο και η νύστα… νύστα… νυστάζω… καληνύχτα…
Reader's Comments
Θα σταθώ σε αυτό που είπες, ¨..τελικά η πολλή φαντασία βλάφτει..¨, Χρύσω μου μου! Πράγματι φτιάχνεις ένα κόσμο μέρα , με τη μέρα όμορφο όλο ζωντάνια και χαρά, μα συχνά ,πυκνά έρχεται η πραγματικότητα και σπάζει αυτή την γυάλα που έχτισες με κόπο και μεράκι γύρω σου για να καθρεφτίζεις πάνω τα όνειρα σου. ¨Καλωσόρισες στον πραγματικό κόσμο¨, σου λένε με χαμόγελο οι ονειροδήμιοι άμα παραπονεθείς για το δίκιο σου .Και υστέρα άντε να τρέξεις να ξανά κολλήσεις κομματάκι κομματάκι ,ότι απόμεινε ,ή καλυτέρα ότι δεις στο πάτωμα από το κομματιασμένο όνειρο. Και όλη αυτή η διαδικασία ώσπου να βρεις την αυτοπεποίθηση σου παίρνει χρόνο, χρονιά( ίσως και μια ολόκληρη ζωή για κάποιους). Αχ κυρία φαντασία για δε με παίρνεις κάπου μακριά , εκεί που δεν υπάρχει πόνος λες. Μα για λίγη χαρά το ξέρεις και εσύ Χρύσω μου , (οπού και να πας,) πυρώνεις ακριβά. Γι΄ αυτό και η φυγή δεν είναι λύση πιστεύω. Διότι είναι ο λόγος που αυτοαποκαλούμαστε άνθρωποι , αυτοί που βλέπουν των ουρανό κατάματα, ατάραχοι στην ιδία θέση πιστεύοντας και ας μας τρώει ,μέρα με την μέρα, η αλμύρα της ζωής .
Όπως και να έχει μιλώντας για φαντασία και φυγή ,μου θύμησες αυτό το τραγουδάκι( ίσως να είναι σχετικό) :
Πήρα ένα μαγικό χαλί, του Αλαντίν κακή συνήθεια, πήγα όσο πιο ψηλά μπορώ, ουράνιο τόξο να σε βρω, να δω που ρίχνεις τόση ομορφιά να ’ρθω.
Τα παραμύθια που γεννάς , εγώ τα ’χω αγαπήσει, γύρω με δένουνε σχοινιά, μα φεύγω έχω αργήσει.
Είναι οι άνθρωποι πιο μόνοι, σε πολιτείες αστραφτερές, με μουσικές καλοντυμένες, απ ‘τις πιο ρηχές ψυχές, «τόση ομορφιά δε θέλω πια», μου λες .
Τα παραμύθια που γεννάς , εγώ τα ’χω αγαπήσει, γύρω με δένουνε σχοινιά, μα φεύγω έχω αργήσει.
Όναρ
Θα με πάρεις κι εμένα μαζί;;;
Αν θα πας, πάρε και λίγο φαγητό στο καημένο αυτό παιδάκι!!
Μα για λίγη χαρά το ξέρεις και εσύ Χρύσω μου , (οπού και να πας,) πυρώνεις ακριβά
Πάντως εκεί που θα πάει θα κρυώνει με ελάχιστα :D :D :D
Υ.Γ Κων, φαντάζομαι ότι εννοείς πληρώνεις… ;)
Ούπς, ναι , αυτό εννοούσα ( μπορεί να έφταιγε το air condition που εν τω χαμήλωσα εκείνη την ώρα) : D .