Posted by Χρύσω Μαυρομμάτη Sun, 14 May 2006 15:01:46 EEST
Όταν φτάνεις τόσο πολύ κοντά στο τέλος, όταν γνωρίζεις ότι ζεις την τελευταία σου στιγμή αλλά ξαφνικά σου χαρίζεται και πάλι η ζωή, τότε καταλαβαίνεις την αξία της, αναθεωρείς και κάνεις καινούργια σχέδια. Και μιλάς για τη ζωή με τον πιο σωστό τρόπο αλλά συνάμα και τον πιο απλό γιατί μόνο τότε συνειδητοποιείς ότι η ζωή είναι όντως απλή! Και ότι οι στιγμές είναι άπειρες…
Απόσπασμα από το γράμμα του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι στον αδερφό του Μιχαήλ την ημέρα που θα γινόταν η εκτέλεση του [22 Δεκεμβρίου 1849]
Posted in βασικές αρχές | 2 comments
Συμφωνώ απολύτως .Εξάλλου το λέει και στο τραγούδι του ο Πετρέλης: «Να' σαι καλά ρε ¨Ζωή¨! Που ότι αγαπώ μου το παίρνεις εσύ! Χτύπα κι άλλο! Θα τ' αντέξω! Δεν πεθαίνω έτσι απλά! Θα παλέψω! Κι αν νικήσεις! Κι άμα χάσω! Μη φοβάσαι θα το ξεπεράσω!…»
Συμφωνώ απόλυτα με το απόσπασμα που παραθέτεις… Μόνο όταν νοιώσουμε πως φτάσαμε στο τέλος εκτιμούμε όλα αυτά που έχουμε..
Δυο συγγραφείς θέλω πολύ να διαβάσω έργα τους άλλα δεν βρήκα χρόνο ακόμα: τον Ντοστογιέφσκι και Καζαντζάκη..
Κυρίως Καζαντζάκη γιατί όταν ήμουν μικρή μου είπε πολλά πράγματα για τα έργα του και δεν μου έδινε βιβλία του να διαβάσω γιατί δεν θα τα καταλάβαινα τότε…