Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου

(~constandinos)

Δυστυχώς οι διακοπές τελείωσαν και έμειναν μόνο οι αναμνήσεις τους. Οι αναμνήσεις αυτές είναι πολλές και τρελές και είναι κολλημένες στο μυαλό μου. Μια από τις πιο αγαπημένες μου είναι και η ιστορία του πώς εγώ ο Κωνσταντίνος έγινα προσωρινά Τζιεφ και έπαιξα με το Βέλγιο εναντίων της Ολλανδίας σε ένα φιλικό παιχνίδι μεταξύ νέων…

Στην κατασκήνωση που ήμουν στην Ισπανία γνώρισα μια παρέα Βέλγων[1] και γίναμε φίλοι. Ένας από αυτούς, ο πιο ανοικτός από αυτούς, ήταν ο Τζόναθαν. Την περασμένη παρασκευή το απόγευμα καθώς περπατούσα τον βλέπω ντυμένο ποδοσφαιρικά και τον ρωτώ πού πάει. Μου λέει ότι έχει σημαντικό παιχνίδι να παίξει, είναι η αναμέτρηση μεταξύ του Βελγίου και της Ολλανδίας. Μου λέει ότι οι Βέλγοι και οι Ολλανδοί έχουν μεν πολύ καλές σχέσεις αλλά στο ποδόσφαιρο πάντα οι αγώνες τους είναι ντέρμπι μεταξύ αιωνίων αντιπάλων.

Εγώ σαν λάτρης του ποδοσφαίρου και φανατικός ποδοσφαιριστής αμέσως έκανα κλικ. Του λέω ότι αν θέλει η ομάδα του να κερδίσει τότε πρέπει να επιστρατεύσει τον καλύτερο ποδοσφαιριστή που ξέρει… εμένα! Χάρηκε με την είδηση, πήγα να ετοιμαστώ και φεύγουμε μαζί για το γήπεδο!

Στον δρόμο του είπα ότι πρέπει να βρούμε ένα τρόπο να ξεγελάσουμε τους Ολλανδούς ότι είμαι όντως Βέλγος. Του ζήτησα να μου μάθει λίγα ολλανδικά για να πω στους ολλανδούς ή/και στους ολλανδόφωνους[2] συμπαίκτες. Τότε μου λέει την πρόταση που έμεινε χαραγμένη στην μνήμη μου: 'Hoy! Ik ben Jef van Mechelen' που σημαίνει 'γεια, είμαι ο Τζιεφ από το Μέχελεν'.

Το είπα πολλές φορές σε Βέλγους και Ολλανδούς αλλά δεν ξεγέλασα κανένα. Το μόνο θετικό είναι ότι αντί για το δύσκολο για αυτούς 'Κωνσταντίνος' μπορούσαν να με λένε Τζιεφ. Οφείλω να παραδεχτώ ότι μου άρεσε το Τζιεφ παρόλο που δεν το διάλεξα!

Στην ομάδα ήταν δύσκολο να μπω. Η βελγική ομάδα είχε πολλούς παίκτες. Ο προπονητής φαινόταν να μην με προτιμούσε και λόγω και τις αριθμητικής ισοδυναμίας μεταξύ γαλλόφωνων και ολλανδόφωνων[3] έπρεπε να καλύψω την θέση μιας από τις 2 ίσες ημιομάδες. Τελικά αφού ήμουν από το Μέχελεν μπήκα σαν ολλανδόφωνος.

Το παιχνίδι ήταν κάπως περίεργο. Οι Βέλγοι επιτύθονταν συνεχώς σε όλο το πρώτο ημίχρονο και στην μοναδική φάση που έκαναν οι Ολλανδοί σκόραραν. Λίγο πριν το τέλος του ημιχρόνου ισοφαρίσαμε. Εγώ μπήκα 10 λεπτά πριν το τέλος του παιχνιδιού όταν όλοι οι συμπαίκτες μου ήταν κουρασμένοι. Παίξαμε καλά, τους παίζαμε μονότερμα. Σε μια φάση κέρδισα την μπάλα από τον τελευταίο αμυντικό και σαν ήμουν φάτσα με τον τερματοφύλακα σούταρα… έξω!

Είμαι πολύ καλός ποδοσφαιριστής! Ήμουν ο καλύτερος παίκτης στο γήπεδο, αλλά δεν μπόρεσα να το αποδείξω. Έχω πολλά δικαιολογητικά αλλά δεν έχει σημασία. Το παιχνίδι έληξε ισοπαλία και αποτύχαμε να διαλύσουμε στους Ολλανδούς όπως θέλαμε.

Ένα σημαντικό στοιχείο του αγώνα είναι ότι στην ομάδα μας αγωνίζονταν και 2 γυναίκες εκ των οποίων η μια ήταν πολύ καλή. Ψηλή, δυνατή, γρήγορη, είχε πολλά πλεονεκτήματα. Θα μπορούσε να αγωνίζεται σε κάποια ομάδα.

Το παιχνίδι τελείωσε, συγχαρήκαμε ο ένας τον άλλο, μου είπαν πολλά πράματα πολλοί παίκτες που δεν κατάλαβα και όλοι ήμασταν ικανοποιημένοι. Θα ήθελα βέβαια να είχα σκοράρει εκείνη την ευκαιρία αλλά ακόμα και έτσι η εμπειρία ήταν φοβερή!

Ελπίζω του χρόνου να μπορέσουμε να τους κερδίσουμε!

[1]: η ιστορία του πώς τους γνώρισα είναι επίσης πολύ αστεία και ευχάριστη

[2]: στο Βέλγιο υπάρχουν 2 επίσημες γλώσσες, τα ολλανδικά (βόριο μέρος της χώρας) και τα γαλλικά (νότιο μέρος). Υπάρχει και ένα μικρό μέρος που μιλούν γερμανικά. Γενικά οι ολλανδόφωνοι και οι γαλλόφωνοι δεν τα πάνε πολύ καλά μεταξύ τους σε όλη την χώρα εκτός από τις Βρυξέλλες, εκεί φαίνεται ότι όλα είναι καλά.

[3]: στην προσπάθεια να είναι δίκαιοι οι Βέλγοι μεταξύ τους μοιράζονται τα πάντα στα ίσα. Έτσι ακόμα και στο ποδόσφαιρο που παίζαμε 8 εναντίων 8, ανά πάσα στιγμή είχε μέσα στο παιχνίδι 4 ολλανδόφωνους και 4 γαλλόφωνους!</pre>