Κωνσταντίνος Γεωργίου

(~constantin7geo)

Θεοφάγοι

Posted by Κωνσταντίνος Γεωργίου Thu, 01 May 2008 13:37:38 EEST

[Το πιο κάτω κείμενο το έγραψα επηρεασμένος από την γιορτή του Πάσχα. Εύχομαι να περάσατε καλά στις διακοπές ,όπως και ‘γω και Χριστός Ανέστη . Καθώς και καλή ανάσταση στον καθένα σας, ότι και αν σημαίνει αυτό.]

Είναι φορές που καλπάζει η φωνή σου μες την καρδιά ,σαν άλογο δυνατό, μεταξένιο , και σου λέει , «Βρες το άγιο ποτάμι, το άλλο άγιο δώρο. Κι αν είσαι αρκετά δυνατός καθάρισε τις ψυχές τους και για αντάλλαγμα θα πάρεις πίσω την δικιά σου. Και ‘γω …,εγώ , στο υπόσχομαι, θα σε κάνω δέντρο μες τον κήπο μου ,δέντρο αθάνατο , της γνώσης, όπως πρώτα… »

Βρίσκεις το ποτάμι, κανείς ότι σου λέει η καρδιά σου ,η ίδια η αγάπη. Στέλνεις χείμαρρους μες ‘τις φαρισαίες , βρομερές συνειδήσεις .Mα αυτές δεν καθαρίζουν , σου βάζουνε φράγματα ,λογοκρισίες, ψευτιές….Άνισος αγώνας ,στην δικιά σου αρένα.

Νικιέσαι ,παίρνεις το κεφάλι , που σου ΄χουν κόψει και το τοποθετείς, σαν να απαλλάσσεσαι από αυτό το τρόπαιο ,αυτή την τιμητική στολή που σου έδωσε η γη. Ποια, η ίδια η γη, χώμα και νερό ,δίχως εσένα ,δίχως την φωτιά. Πάνω σ’ ένα δίσκο φτιαγμένο από ασήμι. Ξέρεις ,εκείνον που αντανακλά το σπαραγμένο φως ,την αλήθεια. Τον μαγικό καθρέφτη εκείνων που στα μάτια αντανακλά ο ηδονικός χορός του σαλωμικού φωτός , η όμορφη λαγνεία της ηρωδικής ύλης.

Τώρα όμως που σωπάσανε τα μάτια σου… ,είναι η καρδιά σου μόνο. Μόνο εκείνη χτυπά ρυθμικά στον κρότο των ατσάλινων καρφιών, που σου τρυπάνε την σάρκα. Μην στεναχωριέσαι όμως ,πάλι τα κατάφερες ,τους εξαπάτησε η κουφή κόψη, μιας σκουριασμένης ξιφολόγχης. Που άνοιξε μια πανάγια πληγή, που δεν σταμάτησε ποτέ για ‘σένα στα αιώνια εικονίσματα να κλαίει, να θεραπεύει… ,άλλες πληγές.

Για άκουσε καλύτερα μήπως είναι τα υπερήφανα ρωμαία ζάρια που μέχρι σήμερα γλιστράνε εκκωφαντικά ,αργά, στις δύσβατες χαραμάδες του μυαλού σου; Τρόπαιο , θεϊκή πορφύρα ,η αθανασία, που την πρωτοάγγιξαν δυο δουλικά ελληνικά χεριά. Και το φύλαξαν σκλαβωμένα, ταπεινωτικά, όπως την σημαντική ιστορική τους ,σαν ανεπανάληπτη αξία .

Ώσπου μια μέρα γίνεσαι ο ακέφαλος καβαλάρης. Αρπάζεις, ελευθερώνεις, τον μανδύα και τον ρίχνεις πάνω σ’ ένα ανάξιο ,γολγοθένιο βουνό .Για να το κανείς όμορφη πεδιάδα με πορφυρές παπαρούνες .Κατεβαίνεις τότε και αμολάς ελεύθερο το δυνατό άλογο, μες την ίδια κόκκινη πεδιάδα. Στέκεσαι στην μέση της και νιώθεις κάτι να σε λυπεί. Να’ ναι τα δηλητιριόδοι φίδια που μαζεύτηκαν και λάβωσαν το άγιο πνεύμα σου ,το άλογο σου ;Να ‘ναι τα δόντια τους ,που γαντζώθηκαν πάνω στα γυμνά σου πόδια;

Κοιτάς και το μεδουσένιο κεφάλι σου, στον ασημένιο δίσκο. Και δεν αναρτιέσαι πια. Υψώνεις τα χέρια και ο άνεμος μαδάει όλες τις κόκκινες παπαρούνες ,στέλνοντας τα πέταλα τους στον ουρανό. Στον ουρανό ,για να σου φτιάξουν ένα κατακόκκινο ήλιο. Σταυρώνεις μετά τα χέρια , προσεύχεσαι, συχωράς τον ήλιο. Εκείνος γίνεται κυανόασπρος, λαμπερός και κάνει στάχτη τα φίδια. Το κεφάλι ανοίγει τα ουράνια μάτια του και κοιτάζει το αποκεφαλισμένο του σώμα πατρικά.

Το άλογο αποκτά δυο θεόρατες κάτασπρες φτερούγες. Μα και ανθρώπινη λαλιά που λέει: «Τι γυρεύεις μέσα στους νεκρούς ,αυτά τα αρώματα δεν θα απλωθούν πότε στο κορμί σου. Γιατί πια δεν σ’ ανήκει! Ανήκει σε ‘κείνους ,εκεί ,τους θεοφάγους.»

Μα εσένα…, εσένα ασάλευτα εκεί τα όλα σου περιμένουν το σκοτάδι που θα τους φέρει την ανατολή της υπόσχεσης ,της σωτηρίας τους. Πάνω σε ‘κείνο το ατιμωτικό τους σύμβολο .

Τι και αν κέρδισες εσύ, του πιο μεγάλου ανθρώπινου φόβου ,την μοναδική μάχη . Την θυσία θες να θυμούνται ,να την έχουνε πανοπλία μέσα τους.

Κι’ όμως δεν ήταν ,δεν είναι έτσι η ιστορία. Το θαύμα τώρα αρχίζει ,τώρα η γη γεύεται την σωτηρία της. Την αρχή αυτής της σωτηρίας, που γέμισε τον ουρανό από κάτι φτερωτά ,ανθρωπόμορφα ,πανέμορφα πλάσματα. Που τα τραγούδια τους σαν πύρινες ηλιαχτίδες ξέφυγαν του ήλιου μυστικά , σοφά και πήγαν και αποκοιμήθηκαν ,σε μια αγία τράπεζα. Εκεί , απάνω σ΄ αυτή, την άγια τράπεζα ,που πετσοκόβουν το ακέφαλο σώμα, τη μικρή ψυχή σου, καθημερινά, τάχα για να έχουν έως του χρόνου τον ίδιο καιρό, να πίνουνε τον μοναδικό πολτό εκείνοι. Εκείνοι οι θεοφάγοι!

Τι λέω λοιπών στο πιο πάνω κείμενο μου; Κάτι απλό και σύνθετο, όπως αυτό που είπε και ο Jorge Angel Livraga : «Μη πιστεύετε στα θαύματα, κάντε τα!» Αυτό μάλλον είναι και το μεγάλο νόημα της Αναστάσεως του Χριστού , το σύνθημα της Μεγάλης Εβδομάδας που μας πέρασε.

Η παρουσία της απουσίας

Posted by Κωνσταντίνος Γεωργίου Fri, 25 Jan 2008 17:09:41 EET

Είναι εκείνες τις φορές που με ακουμπάς με κρύο και όμως εγώ πάλι έρχομαι .Είναι για ‘μένα που δεν θέλεις να έρχομαι ,όχι για ‘σένα. Μου λες , “Ξύπνα ! Ξύπνα! Για να ‘σαι κοντά μου πρέπει να συγκατοικείς μ’ ένα τέρας. Είναι το τέρας που κατατεμαχίζει την ωραία ανθρώπινη καρδιά. Που σ’ ένα μυστικό συμπόσιο ,μια μέρα, αφού κομματιάσει ολοκληρωτικά και την δικιά σου, θα φάει κάθε της κομμάτι απολαμβάνοντας και το τελευταίο .Δεν πρέπει ! Δεν γίνεται ,να το περάσεις αυτό!

Ξύπνα ! Η πραγματικότητα δεν έχει χαρούμενο τέλος ,δεν ζούνε όλοι .Πάντα μόνο ο ένας απ’ τους δυο .Ποτέ και οι δυο μαζί ! Kι’ αυτό το ξέρει το τέρας .Από αυτό ζει! Απ’ αυτό επιβιώνει!”.

Άνοιξα στην αρχή θυμάμαι τα μάτια μου ,τα σκούπισα από κάθε λογής ανάμνηση σου. Είπα θα μείνω μακριά σου ,να το παλέψω , να επιβιώσω. Να δοκιμάσω να ξεχαστώ με τραγούδια χαράς . Να ηρεμήσει ,να φύγει μακριά το τέρας . Να κάνω αυτό που θες. Έπρεπε να το ‘ξερα όμως ,ότι μόνο η δουλειά, μόνο οι φίλοι ,μόνο η μουσική, μόνο η προσευχή….μόνο, δεν φτάνουν, δεν διώχνει το τέρας ,την επιθυμία να ‘μαι μαζί σου.

Ύστερα φώναξα. Κάθε μέρα φωνάζω! Φωνάζω μες στην ψυχή μου και την κουφαίνω! Είναι το μόνο που μπορώ, η μόνη άμυνα μου. Η μόνη που με κρατά να μένω εδώ, ακόμα εδώ .Δεν θέλω κανένα άλλο πλάσμα, μονό εσένα !Εσένα ! Εσένα!

Για δες τώρα έρχεται καταπάνω μου το τέρας και ‘γω του φωνάζω , σκότωσε με! Σκότωσε με! Σκότωσε με! Τι κι αν με κατασπαράξει, εγώ θα ‘μαι ‘δω .Θα ξέρω ότι προσπάθησα να φιμώσω τα όνειρα μου , αγαπώντας . Αγαπώντας ! Αγαπώντας ακόμα και την παρουσία της απουσίας σου. Της απουσίας σου, που παίρνει διαστάσεις μαγικές και πνίγομαι ,παραδίνομαι, λες και δεν έχω τίποτα πια ,τίποτα! Τίποτα! Αφού μαζί σου δεν μπορώ να ‘μια , δεν θέλω άλλες αγάπες .Δεν θέλω να ξεφύγω απ’ το τέρας !

Δεν παλεύω μαζί με το τέρας αυτό ,είναι "μάχη χαμένη": . Ανοίγω τα χέρια μου μόνο, σαν φτερούγες. Εκείνο τα αρπάζει σαν κλαδιά και τα τσακίζει, να μην ξανά προστατέψουν, να μην ξανά αγκαλιάσουν ,να μην έξανα γευτούνε την αφή ,το ζύμωμα της δημιουργίας. Μπήγει τα νύχια του στο στήθος μου ,μου ξεριζώνει την καρδιά και ο αφόρητος πόνος σταματά για πάντα . Βλέπω να βάζει την καρδιά μου πάνω σε μια αγία τράπεζα και να τη κόβει στην μέση .Ύστερα μου επιστρέφει το ένα κομμάτι της καρδιάς. Και το άλλο το κλείνει μέσα σ’ ένα ξύλινο κουτί .Ανοίγει το στόμα του και το καταπίνει. Γυρίζει περίλυπα και μ’ ένα μουγκρητό μου λέει, “ Τώρα μην ανησυχείς άλλο , μην σε νοιάζει ,κανείς δεν θα βρει το άλλο μισό της καρδιά σου ,κανένα δεν θα αφήσω να το πάρει .Το φύλαξα στο στομάχι μου και για να το πάρει οποιοσδήποτε θα πρέπει πρώτα να σκοτώσει εμένα . Έχεις σωθεί , η πιστή σου σε ‘σωσε”.

Κάθε βράδυ από τότε κάνω αυτό που φεύγοντας μου ‘πες αν σ’ αγαπώ να κάνω. Να προσπαθήσω να βρω άλλη αγάπη .Βάφω τα μάτια του τέρατος , με βαθύ μπλε της θάλασσας. Όμοια με τα δικά σου. Καθώς κοιμάται το τέρας, ξαπλώνω δίπλα του και του χαϊδεύω μακριά κοκκινοχρυσαφιά μαλλιά σαν τα δικά σου. Ώσπου να πάρει την μορφή σου. Και εκείνο μικραίνει μαζεύεται σαν εσένα, κουρνιάζει στην αγκαλιά μου .Γίνεται εσύ .

Κάνω που λες έρωτα μαζί της ,της προσφέρω τα χάδια και τα φιλιά που θα προσέφερα σε ‘σένα. Και ναι ,σε ξεχνώ. Βλέπεις το τέρας έχει την ικανότητα να σε αλλάζει. Να κάνει την μισή σου καρδιά να αργοπεθαίνει ,να μην αισθάνεται .Να σκάσει τα πρωινά , να λέει στους γύρω, να ζήσουνε με θετικές σκέψεις, κάθε εμπόδια για καλό ,όλα θα φτιάξουν . Με ψέματα , όμορφα ψέματα , γλυκά ψέματα .Με αυτά η μισή καρδιά χάνει τις ελπίδες της, μέρα με την μέρα. Σαν δέντρο που χάνει τα φύλλα του ,ένα, ένα. Ώσπου δεν μένει καμιά ελπίδα, πεθαίνει και η τελευταία της ,όπως όλες. Το μόνο που μένει είναι ο κορμός, το σώμα . Ώσπου να φθαρτή και αυτό μια μέρα και να σβήσει.

Ύστερα λένε, βάφει και ‘κείνος τα μάτια του μαύρο κάρβουνο . Κοιτά το τέρας που κλαίει ,που απελπισμένα απλώνει τα νύχια του, μα εκείνος δεν αρπάζεται, δεν κομματιάζεται. Απλά αιωρέιται φεύγει προς το φως . Ξεφεύγει από το τέρας που είναι πιο πάνω από κάθε συναίσθημα ,αγάπη, μίσος ,χαρά , εκδίκηση, ευτυχία…Τα ξέρει όλα ,τα σπαράζει όλα ,όλα καταλήγουν σε εκείνο πάνω στην γη. Σ’ αυτή την γη, την γη του Κλαυθμώνος . Μόνο τότε ξεφεύγει για πάντα από το τέρας, που ακούει στο όνομα Θλίψη

Μόνο τότε θα φύγω και ΄γω, θα απαλλαχτώ από ‘σένα θλίψη ,μόνο τότε θα ελευθερωθώ ,μόνο τότε θα ενωθεί το άλλο μισό της καρδιάς μου .Μόνο μ΄ εσένα αγάπη μου. Μόνο τότε νικάτε το τέρας της θλίψη. Μόνο τότε.

Είναι αλήθεια ότι μόνο τέρας μπορεί να χαρακτηρίσεις ένα τέτοιο συναίσθημα όπως η θλίψη, σε οποιαδήποτε περίπτωση, όχι μόνο σε αυτή που αναφέρω στο πιο πάνω μου κείμενο.

Όταν καταλάβουμε ότι πάσχουμε, έστω κατά διαστήματα κάποιες στιγμές από αυτή ,δεν πρέπει να προσπαθήσουμε να την αφορέσουμε με άλλες σκέψεις .Πρέπει πιστεύω να την εκφράσουμε ,αυτό λέω και στο πιο πάνω κείμενο μου. Αλλιώς εκείνη επιστρέφει, πιο δυνατή, πιο καταστροφική, με θύμησες που ο χρόνος δεν μπορεί να επουλώσει. Και έτσι κατασπαράζει καθημερινά την καλή ψυχή μας .

Σου έρχονται δάκρυα; Άσε τα να κυλίσουν. Θέλεις να βγάλεις μια κραυγή; Κάνε το. Θες να αγκαλιάσεις ,να πεις το ήμαρτον σου; Κάνε το! Μπορεί να σε κάνει τέρας μπροστά στους άλλους συνανθρώπους σου .Αλλά σε κάνει πιο ανθρώπινο ,παρά να λες μαλακιούλες ,ότι όλα είναι καλά και να φορείς μάσκες γυάλινες.

Μια άρρωστη καρδιά δεν θεραπεύετε με θετικές σκέψεις ,που τις πιο πολλές φορές είναι δύσκολο να υπάρξουν ,αλλά με “θετικές πράξεις”. Μην ξεχνάς ότι και οι άλλοι ανθρώποι γεύονται, αντιλαμβάνονται, με τον ένα ,ή τον άλλο τρόπο, την θλίψη καθημερινά. Εξάλλου οι περισσότεροι εγκληματίες παθών ( ,όχι μόνο ερωτικών,) που έκαναν τερατουργήματα ,είναι γιατί καταπίεσαν την θλίψη τους ,δεν την έκφρασαν.

Η θλίψη είναι μέσω που μεταμορφώνει την αγάπη ,την χαρά ,την ηρεμία ,την ευτυχία,… και όλα τα καλά ,σε εφιάλτη, κόλαση…. Το ξέρω είναι δύσκολο στην εποχή μας να την εκφράσουμε ,να την πολεμήσουμε. αλλά αν είναι για την ψυχική ηρεμία μας , γιατί όχι.

Προσωπική συμβουλή ποτέ μην αντικαταστήσετε την θλίψη σας με ένα άνθρωπο . Το σίγουρο είναι ότι θα τον πληγώσετε. Καλύτερα να υποφέρετε μόνο εσείς ,να μην συνεχίσετε την αλυσίδα της θλίψης. Μην ξεχάσετε όμως να έχετε γύρω σας πραγματικούς φίλους και όσο πιο πολύ μπορείτε να κοινωνικοποιήστε .

Προπαντός όμως ,μην πείτε πότε ψέματα στον εαυτό σας. Η ζωή δεν είναι όμορφη , η ομορφιές της κρατάνε πολύ λίγο, στιγμές (,συνήθως περισσότερο εως τους ανέμελους παιδικούς χρόνους . Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολη γεμάτη με άσχημα εμπόδια και γεγονότα. Αλλά και πολύ μικρή για να την σπαταλούμε, η να την θυσιάζουμε σ΄ένα τερατώδες ,κολλώδι συναίσθημα όπως η θλίψη.

Γι΄ αυτό και ο Κικέρων είπε: «Όλες οι ψυχικές διαταραχές φέρνουν δυστυχία, Όμως η θλίψη είναι πραγματικός δήμιος. Η λαγνεία σε κάνει να φλέγεσαι από ερωτικό πάθος , η υπέρμετρη χαρά συμβαδίζει με την επιπολαιότητα , ο φόβος προκαλεί ταπείνωση ,αλλά η θλίψη σημαίνει κάτι πολύ χειρότερο: είναι μαρασμός ,μαρτύριο, συνεχής αγωνία ,φρίκη. Σου τρώει τις σάρκες σου σπαράζει την ψυχή και σε οδηγεί στην απόλυτη καταστροφή. Αν δεν την ξεριζώσουμε από μέσα μας , δεν πρόκειται να απαλλαγούμε ποτέ από τη δυστυχία.»

Όπως και να έχει πάντα μου προκαλεί γέλιο η κουβέντα που λένε συχνά οι παλιοί, όταν σε βλέπουν λυπημένο: “ Μάζεψε τα λεμόνια σου και καν΄ τα λεμονάδα και πιές τη.” Μα μ’ αρέσει η λεμονάδα : ). Παρόλα αυτά αξία όπως θα διαπιστώσατε, πιστεύω, δεν έχει το θάρρος μόνο να υψώσεις το ποτήρι και να πιεις το ξινό πιοτό της θλίψης. Αλλά Το στύψιμο ,ο αγώνας που κανείς για να νικήσεις το τέρας θλίψη.

"For my digital art I used these marvelous pictures: 1 ,2 ,3 , 4, 5 , 6 ,7 ,8 . My thanks ,Constantin7geo "

Το ξέρω ότι υπάρχουν ανθρώποι....

Posted by Κωνσταντίνος Γεωργίου Sat, 12 Jan 2008 02:28:32 EET

« Ο σύνδεσμος προστασίας ζώων θα κλείσει την άλλη βδομάδα και θα θανατωθούν περίπου 70 σκύλοι και 30 γάτοι.

Τα λεφτά δεν βοηθούν αυτή την φορά. Παρακαλείστε και καλείστε, να βοηθήσετε να αποφυγή η θανάτωση τους και να βρουν το καθένα ,ένα σπίτι και κάποιο να τα φροντίζει.

Για περισσότερες πληροφορίες τηλεφωνήστε στην κα Τούλα Πογιατζή στο τηλέφωνο, 22350530 .Παρακαλώ κοινοποιήστε το πιο πάνω μήνυμα. »

Αγαπητοί phigitoσυγκάτοικοι αυτή την ανακοίνωση την έλαβα πριν λίγο. Αν σας περισσεύει λίγη αγάπη ,σπαταλήστε την σε ένα από τα δύσμοιρα ζωντανά. Το ξέρω ότι υπάρχουν ανθρώποι που υποφέρουν από πείνα και αρρώστιες. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεχνάμε και τους άλλους συγκάτοικους μας, πάνω στην γη, τα ζώα.

«Σε πληρώνουν να ενδιαφέρεσαι»

Posted by Κωνσταντίνος Γεωργίου Sat, 05 Jan 2008 01:54:55 EET

Ναι, θα σας πω και άλλη ιστορία από το προσωπικό μου ημερολόγιο. Αυτό το περιστατικό διαδραματίσθηκε λίγες μέρες πριν την είσοδο του 2003.Μια χρονιά ¨ξεχασμένη¨….

Τρεις μέρες μετά τα Χριστούγεννα ,τρεις μέρες πριν την πρωτοχρονιά . Ώρα 6:15 περίπου, απόγευμα ,με βρίσκει σε ένα δωμάτιο να σέρνω ένα μικρό τρόλεϊ με δώρα ανεκτίμητης αξίας. Μικρά και πολύχρωμα ,μέσα σε μικρά ποτηράκια. Όχι δεν ήταν σφηνάκια και δεν είχα ρόλο μπάρμαν. Στο βάθος λοιπόν αυτού του δωματίου μια γριούλα κάθεται κοντά στο παράθυρο και κοιτάζει έξω. Αφού μοίρασα στους υπόλοιπους εκεί τα φάρμακα τους και πείσθηκα ότι τα τίμησαν, έφτασα και στην κυρία δίπλα από το παράθυρο. Η τελευταία μου παράδωση για την ώρα .

“Καλό καιρό έχει έξω”, μου λεει . “Ναι”, αποκρίθηκα και της έδωσα με χαμόγελο τα φάρμακα της. Εκείνη την ώρα έξω φυσικά σκοτείνιασε ,άσε που θα έκανε και ψοφόκρυο. Πηγαίνω να κάνω μια στροφή στον τροχόπαγκο μου για να φύγω και βλέπω μια μικρή βαλίτσα μισανοιγμένη και μισογεμάτη πάνω στο κρεβάτι της γριούλας . “Γιαγιά, μα ,μας φεύγετε;” ,της λεω. “ Ναι, θα έρθει ο γιος μου να πάμε σπίτι του”, είπε και με κοίταξε με ικανοποίηση .Ευχήθηκα τότε καλό έτος και συνέχισα την δουλεία μου.

Την επόμενη μέρα, την ίδια ώρα περίπου, κάνοντας την ίδια μοιρασιά και περιοδεία μου ,σταμάτησα στην ίδια εκείνη γωνία. Κάθισα στην άδεια καρέκλα για λίγο και κοίταξα έξω. Τι έβλεπε άραγε; Τι την χαροποιούσε τόσο, ώστε να πίστευε ότι ο καιρός ήταν καλός. Ήταν μια γριά που απλά καθότανε χθες εδώ μες στην σιωπή της .Ποτέ κανένας δικός της ,έκτος από τα γράμματα που της έστελναν και της τα διαβάζαμε εδώ. Είχε βλέπετε δυο γιους. Φρόντισα και το ‘μαθα, αφότου έμαθα και για τον ήσυχο θάνατο της ,τις πρωινές ώρες της ίδιας αυτής μέρας.

Και ενώ συνέχισα να κοιτάζω έξω, ¨τον δικό μου κόσμο¨, εκείνον που κλείνει ανθρώπους της τρίτης ηλικίας σε μέρη σαν και αυτό. Είδα, ψεύτικους, φωτεινούς ,άγιους Βασίληδες να αναρριχώνται πάνω στα σπίτια μας. ανήμποροι να φτάσουνε στην ταράτσα. Ανήμποροι να γλιστρήσουν μέσα από τις καπνοδόχους μας .ανήμποροι να αφήσουν τα ουσιώδη δώρα μας. Άλλοτε ακρωτηριασμένα, δίχως ρίζες ,καθηλωμένα δέντρα, στολισμένα κατάλληλα μέσα απ’ τα παράθυρα μας. Με πολύχρωμες λάμπες που αναβοσβήνουνε σαν άρρωστες ,αμφιταλαντευόμενες…. Ώστε ,σκέφτηκα , αυτός είναι ο καλός καιρός.

Σηκώνομαι και βλέπω την μικρή βαλίτσα κλειστή και καθηλωμένη δίπλα από το ερμάρι. Μετά προχώρησα δυο βήματα και μπήκα ¨στο κόσμο της¨ ξανά, την πολιτεία των νικημένων από το χρόνο, την πόλη των γηραιών, … Λεω μέσα μου ,η ιδέα μου θα είναι ,απλά εμείς οι ανθρώποι δεν προφταίνουμε το χθες να σβήσουμε. Και αυτό ίσως να μένει εκεί παγωμένο να μας στοιχειώνει. Να μας θυμίζει ότι κάνουμε κύκλους .Ότι από εδώ ακριβώς ξανά περάσαμε. Και δεν θα είναι μόνο αυτό……αλλά κάτι , κάτι που γεννιέται, που φθείρεται, που λείπει. Που θα μας λείπει πάντα.

Πέρασε λοιπόν και η πρωτοχρονιά ,οι γιορτές και ένας από τους γηραιους συγκάτοικους της ,μου παραπονέθηκε για την βαλίτσα . Ανάλαβα έτσι την ειδοποίηση των δικών της και την ενημέρωση για την παράδοση των προσωπικών αντικειμένων .Φυσικά ήξερα από πιο πριν ότι την ταφή την ανάλαβε αυτό το μέρος που την φιλοξένησε τελευταίο. Καθώς και παρόλη την επίμονη ενημέρωση που έγινε ,δεν παρουσιάστηκε κανείς από τους συγγενείς της γριούλας ,στην ταφή.

Πήρα λοιπόν την πρωτοβουλία και τηλεφώνησα σε ένα από τους γιους της. Ειρωνεία , να κάνω κάτι παρόμοιο όπως στην τηλεοπτική εκπομπή, ¨έχεις πακέτο¨ . Και όταν μετά από μια ευγενική συλλυπητήρια κουβέντα ρώτησα για τη βαλίτσα σε πια διεύθυνση να την έστελνα. Ο κύριος στο ακουστικό απάντησε ότι θα μπορούσαμε να τα ρίχναμε στα σκουπίδια. Βούβωσα για λίγο σκεπτόμενος, τι κακό μπορεί να έκανε μια μητέρα ώστε στα γεράματα της να μην άξιζε την παρουσία έστω ενός από τα δυο παιδία της; Τόλμησα και μου ξέφυγε μια φράση, “ Καλά δεν ενδιαφερθήκατε ποτέ; ” Και η απάντηση, ήταν αυτή. “Ενώ εσένα που είσαι νοσοκόμος ,σε πληρώνουν να ενδιαφέρεσαι”.

Το μόνο που δεν ήξερε όμως ,ήταν ότι ήμουνα εθελοντής. Σίγουρα παρόλο που είχα διαβάσει στη γριούλα ένα γράμματα του γιου της και άκουσα κάποιες κουβέντες της για εκείνον .Θα μπορούσα εύκολα να πω ότι τα λεφτά ,οι περιουσίες ήταν πιο σημαντικά γι’ αυτόν .Κι όμως, δεν ήταν από καθήκον που του τηλεφώνησα, απλά κάνοντας την σκέψη ότι ποτέ δεν ξέρεις πραγματικά έναν άνθρωπο. Και προπαντός αφού δεν ήξερα κάτω από ποιες συνθήκες βρισκόταν και έπραξε έτσι, εκείνος και η υπόλοιποι της οικογένειας του. Μετά από αυτή την τηλεφωνική επικοινωνία, αρκούμαι στο να πω, πως ότι και να ‘ταν η κατάσταση, μια καλή χειρονομία προς την γριούλα δεν θα έβλαπτε κανένα τους.

Όπως και να έχει το θέμα είναι ότι ,αυτές τις “γιορτινές μέρες ” τουλάχιστον, όσο μπορούμε να αναλογιστούμε και να ενδιαφερθούμε για την οικογένεια μας και ιδίως για τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας. Και προπαντός να μην πληρώνουμε άλλους ανθρώπους για να ενδιαφέρονται για τους δικούς μας. Την υγεία, ναι, ίσως να μπορούμε να την αγοράσουμε εν μέρη από άτομα και αντικείμενα στο είδος της .Αλλά κάποια συναισθήματα που βοηθούνε στην επιβίωση (,ότι και να σημαίνει αυτό) ,όπως η αισιοδοξία , η αγάπη ,η ασφάλεια και η ηρεμία ,δεν μπορούμε. Είναι ανάξιο να νομίσουμε ότι μπορούν να γίνουν εμπορεύματα σε ένα επάγγελμα για να επαναπαυόμαστε αγοράζοντας τα.

Με άλλα λόγια ,όλα έχουν εν παρουσία ημερομηνία λήξης , τέλος. Kαι προπαντός, εμείς οι ανθρώποι ( ,ας μην το ξεχνάμε αυτό). Παρόλα αυτά ,πιστεύω αυτό που έχει σημασία είναι πόσο φροντίσαμε και προσπαθήσαμε ,να κατανοήσουν πόσο τους αγαπήσαμε ,ή όχι. Όχι για να θυμούνται εμάς, αλλά εμείς εκείνους και να καλυτερεύουμε ,να ερχόμαστε πιο κοντά σε αυτό που λένε, «αναγέννηση, επανάσταση» του κατ’εικόνα και καθ’ομοίωση. Δηλαδή να ακούσουμε τι μας λέει η συνείδηση μας και όχι ο εγωισμός μας. Πόσο αλήθεια τα μπερδεύει ¨η ακοή¨ (,η λογική ,η κοινωνία,….) μας αυτά τα δυο. Ανθρώπινο αυτές τις γιορτινές μέρες, αυτόν τον ωραίο καιρό μας.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να αναφέρω ,πιο κάτω ,την ευχή της συγκεκριμένης γριούλας ,που αγόρευσε για να γράψει κάποιος συνάδελφος στο Χριστουγεννιάτικο ημερολόγιο της υπηρεσίας. Όπου έχουμε συνήθειο να γράφουμε με όλους τους φιλοξενούμενους μας μέχρι σήμερα ,την περίοδο των Χριστουγέννων.

«Το δώρο που θα ήθελα είναι να ξαναπάω στα μέρη που γεννήθηκα, αλλά δεν μπορώ πια, γιατί είμαι πολύ γριά. Εύχομαι κανένας να μην περάσει τόσα βάσανα, και τόση πίκρα από τη ζωή. Χαρούμενα Χριστούγεννα και ευτυχισμένο νέο έτος σε όλους.»

Ομαδική Έκθεση του Καλλιτεχνικού Ομίλου ΤΕΧΝΟΤΡΟΠΙΟ

Posted by Κωνσταντίνος Γεωργίου Thu, 25 Oct 2007 20:45:17 EEST

Η έκθεση θα πραγματοποιηθεί στον εκθεσιακό χώρο , Σκαλί Αγλατζιάς ( Λευκωσία) την Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 2007 και ώρα 7:30μ.μ ( ,αύριο δηλαδή).

Τα εγκαίνια θα τελέσει ο τέως δήμαρχος Λευκωσίας Κος Μιχάλης Ζαμπέλας

.

Καλλιτέχνες :

• Ζωή Θράσου

• Κωνσταντίνος Γεωργίου

• Γιώτα Χατζηλοϊζου

• Δέσπω Λίγγη

• Ανδρούλλα Παλατέ

• Παναγιώτης Κωνσταντίνου

Ναι, λαμβάνω και εγώ μέρος και θα είναι χαρά μου να σας δω εκεί.

Διάρκεια έκθεσης : 26 Οκτωβρίου μέχρι 1 Νοεμβρίου 2007

Ώρες λειτουργίας: Σαββατοκύριακου 16:00 - 21:00 / Καθημερινές 10:00 - 14:00, 16:00 - 21:00.

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: <email protected> / Τηλ.: 99-604940 , 24-634336

…στους όμορφους κόσμους της…., στους όμορφους κόσμους του….

Posted by Κωνσταντίνος Γεωργίου Mon, 03 Sep 2007 19:09:11 EEST

Ξάπλωσαν κάποτε μια καλοκαιριάτικη νύχτα, μετά από ένα πάρτυ στην παραλία, ανάσκελα στην άμμο, ακουμπώντας τα κεφάλια τους ένας άντρας και μια γυναίκα.

Ανοίγει τα χέρια του εκείνος και λέει, “είναι σαν να κοιμάσαι στην παραλία και να αψηφάς την ύπουλη παλλίροια. Είναι σαν να κοιμάσαι στην παραλία και να αψηφάς τους φλεγόμενους μετεωρίτες.”

Χαμογελά εκείνη και λέει, “είναι σαν μάνα η θάλασσα και με τον ήχο τον κυμάτων της σε νανουρίζει και σε κοιμίζει. Είναι σαν παιδιά τα πεφτάστερα και με την λάμψη τους σε κάνουν να χαίρεσαι και να γελάς μαζί τους.”

Η θάλασσα εκείνες τις πρώτες πρωινές ώρες έστειλε την παλλίροια της και με τα χάδια της έκλεψε τον άντρα και τον φυλάκισε στους όμορφους κόσμους της.

Τα αστέρια εκείνες τις πρώτες πρωινές ώρες έστειλαν έναν φλεγόμενο μετεωρίτη που με τις υποσχέσεις του ταξίδεψε τη γυναίκα στους όμορφους κόσμους του.

Από εκείνο το πρωί ,και για πάντα, οι άνθρωποι έψαχναν απεγνωσμένα στην στεριά να βρουν τον άντρα που τον έλεγα Έρωτα και την γυναίκα που την έλεγαν Αγάπη.

Το μόνο που βρήκαν οι άνθρωποι εκείνο το πρωινό καθώς έβγαινε το ηλιοβασίλεμα ,εκεί στην αμμουδιά τους ,στην στεριά τους, ήταν δυο παιδιά. Το ένα να στέκεται και να κοιτάζει στην αντίθετη πλευρά από την θάλασσα. Ενώ το άλλο να κάθεται και να σκάβει την αμμουδιά.

Έτσι λοιπόν ονομάσανε το ένα παιδί Ρομαντισμό , που με το βλέμμα του ακόμα και σήμερα κοιτάζει το κάθε τι πάνω στην στεριά και το ‘ρωτα αν είναι έρωτας. Το άλλο παιδί το ονόμασαν Πίστη .Εκείνη ακόμα σκάβει μες στην στεριά και ότι και αν βρίσκει το ‘ρωτα αν είναι αγάπη.

Κάποιοι τρελοί άνθρωποι όμως, που έτυχε να υιοθετήσουν και τα δυο παιδιά μες την καθημερινότητα τους .Συνειδητοποιώντας τι σημαίνει πραγματικά να είσαι ελεύθερος .Λένε πως καθώς ξαπλώνουν τα καλοκαιριάτικα βράδια σε αγαπημένες αγκαλιές, βλέπουν τον έρωτα να σερφάρει στην θάλασσα ,πάνω σε μια γαλάζια σανίδα ευτυχισμένος. Και την δε Αγάπη να βολτάρει στον ουρανό πάνω σε μια ασημένια μοτοσικλέτα χαρούμενη.

Σύμφωνα με το πιο πάνω κείμενο μου, πιστεύω ότι ίσως η πίστη και ο ρομαντισμός να είναι αντικατάστατα της αγάπης και του ερωτά ,όταν υποχωρήσουν φυσικά από το μαγευτικό σκηνικό που πάντα προσφέρουν κάποιες στιγμές. Είναι ακριβώς τα δυο “παιδιά” που πάντα μένουν να σου κρατάνε παρέα σε αυτό το άμυαλο ταξίδι…Αλλά σίγουρα θα συμφωνείτε ότι είναι κάποιες από τις πιο σημαντικές κινητήριες δυνάμεις για μας τους ανθρώπους που μας κρατάνε στην ζωή, ότι και να σημαίνει αυτό ( όνειρα ,ελπίδες, επιδιώξεις, συμβιβασμούς, αυτοπεποίθηση, αυτοσεβασμός, ιδέα,…..).

Και όλα αυτά γιατί δεν σταματάμε το ανελέητο ψάξιμο και ονειροπόλημα μας. Σαν να είναι μια ανεξήγητη μανία ,να θέλουμε, να ζήσουμε, παρόλο που είναι τόσο επώδυνο….Σαν παιδιά που ξεχνιούνται ,αρνούνται την ύπαρξη του πόνου. Που χρησιμοποιούν την δύναμη της χαράς και της αφέλειας. Γι’ αυτό και πέφτουμε πολλές φορές κάτω στην γη ματώνουμε, μα ξανά σηκωνόμαστε για άλλα, καινούργια, πρώτα, βήματα.

Έτσι λοιπόν για την πίστη έχουν γραφτεί-ειπωθεί ,κάποιοι ορισμοί , το ίδιο και για το ρομαντισμό μα δεν διευκρινίζουν ακριβώς .Η μόνη λέξη ίσως που αναφέρουμε(στα λεξικά μας)-πράττουμε(στη ζωή μας), στην ουσία ως κοινή επεξήγηση για αυτές τις δυο διαχρονικές καταστάσεις στην σύντομη και απρόσμενη ζωή μας , θαρρώ είναι η τρέλα.

Γιατί ίσως μόνο τρελοί ,θα χαρακτηρίζονταν ,όχι από συνανθρώπους τους αλλά από κάποιους “παρατηρητές” (της ζωής), αυτοί που βλέπουν τον έρωτα και την αγάπη το ηλιοβασίλεμα .Αυτοί που βλέπουν μια αρχή μιας μέρας ,την οποία κατανοούν ότι στην ουσία την ονειρεύονται, μα της αφήνονται. Φυσικά κάποια φορά πραγματώνετε αυτή η μέρα και παύουν να θεωρούνται τρελοί .Άλλοτε όμως (τις πιο πολλές φορές) παραμένουν ,ονειροπαρμένοι-τρελοί ,στον κόσμο του ο καθένας ,για πάντα, έως το τέλος.

Όπως και να έχει μια καλοκαιριάτικη μέρα λοιπόν συνάντησα ένα τέτοιο τρελό άνθρωπο , ανταλλάξαμε ονόματα ,χαιρετιστήκαμε και όταν ρώτησα, τι γνώμη έχει για την αγάπη και τον έρωτα. Μου είπε τότε πάνω στην κουβέντα: «Δεν μπορώ να ξέρω την “σημασία” που δίνει κάποιος στην αγάπη ,στον έρωτα, αλλά ότι γεύτηκα από αυτά τα δυο θα πρέπει να τα απόλαυσα ,ακόμα τα απολαμβάνω ,σαν φρούτο κατά προτίμηση Νεκταρίνι. Ξέρεις εκείνο το φρούτο που είναι διασταύρωση μήλου με ροδάκινο και έχει κόκκινοκίτρινο χρώμα, δίχως χνούδι , δίχως γεύση και δίχως ιδιαίτερο άρωμα.» Εμπνευσμένος από αυτά τα λόγια έγραψα κάποιους στίχους. Να λοιπόν ένα απόσπασμα από εκείνο το στίχο που έγραψα και ευελπιστώ σύντομα όταν θα το παραδώσω σε κάποιο καλό φίλο μουσικό να του βάλει και μουσική:

“….Και αν για ‘σένα ο έρωτας σου είναι ακροβάτης πάνω σε κύματα και η αγάπη σου μηχανόβια πάνω σ’ αστέρια. Τότε δεν έχεις καταλάβει πόσο ριψοκίνδυνη είναι η ζωή και αυτό θα πει πως είσαι ελεύθερος. Θα πει ότι όσο ζεις ,ζεις το όνειρο σου. Το όνειρο σου ,στον όμορφο σου κόσμο….Μην μου πεις τίποτα άλλο αγάπη μου είναι καλοκαίρι ακόμα, μια ανάσα πριν τον χειμώνα. Ας ζήσουμε το τώρα. Ας ξαπλώσουμε ανάσκελα στην αμμουδιά ακουμπώντας τα κεφάλια μας, να δούμε τις αληθινές ευχές που κάνουν τα αστερία ,να αφουγκραστούμε τα αληθινά λόγια που λέει η θάλασσα….”

Και αν νομίζετε ότι από αυτά όλα που έγραψα ότι δεν βρίσκονται από τότε ποτέ ο έρωτας και η αγάπη λανθάνεστε. Για κοιτάτε γύρω σας υπάρχει απόδειξη. Γιατί κάποιες φορές τον ξεβγάλουν εκείνον τα κύματα στην στεριά μας(,στο σώμα μας) .Ξεδένει την γαλάζια σανίδα από το πόδι του και ξαπλώνει στην αμμουδιά και την περιμένει για πολύ λίγο .Εκείνη την αφήνουν αστραπιαία τα πεφτάστερα πάνω στην στεριά μας(,στη ψυχή μας). Παρκάρει την ασημιά μοτοσικλέτα και βγάζει το κράνος της αισθησιακά. Ξαπλωμένοι πάλι ξεκινάνε τα ίδια και γεμίζουν την γη με ανθρώπους που ακουμπάνε τα κεφαλιά τους στην καρδιά τους ,ή καλύτερα, “τρελούς ανθρώπους”.

"For my digital art I used these marvelous pictures: 1 ,2 ,3 " . . My thanks ,Constantin7geo

" Ζεστά διαμάντια "

Posted by Κωνσταντίνος Γεωργίου Thu, 21 Jun 2007 01:42:51 EEST

[Αυτό το πεζό κείμενο μου, το έχω γράψει, γι’ αυτούς που τους τυφλώνει ότι γυαλίζει.]

Εγκλώβιζε καιρό τώρα το φως του μέσα στα διάφανα παγερά δωμάτια της καρδιάς της .Μα έτσι φτιάχνανε χρώματα μαζί. Όμορφα χρώματα ,οφθαλμαπάτες , που τα κοίταζαν όλοι με χαρά και λατρεία. Κάποιοι άλλοι όμως, σαν από γέρικα μαύρα κρύσταλλα ,φωλιασμένα χρόνια τώρα, μέσα στο σκοτάδι του ορυχείου, του μυαλού τους. Μόλις είδαν το φως, δεν άντεξαν την λαμπρότητα του. Κατάλαβαν ότι δεν θα το άντεχαν , θα χαλούσε τα σχεδία τούς. Μα προπαντός ,ότι ένας συγγενής τους, θα θαυμαζόταν για το παρουσιαστικό του. Έτσι λοιπόν ζήλεψαν τα όμορφα χρώματα και έπεισαν το διαμάντι πως είναι άχρηστο και ασήμαντο κοντά στο φως. Τότε το διαμάντι σκέφτηκε ότι θα ‘ταν καλύτερα να ξεχώριζε από μόνο του. Δίχως να σκεφτεί τον κίνδυνο του, ότι θα κατέληγε μαύρο κρυσταλλώδες πέτρωμα ,σαν και τους προγόνους του.

Και ενώ στο μικρό μυαλουδάκι του διαμαντιού περιστρεφόταν αυτή η άσχημη σκέψη. Ήρθε καιρός που οι άνθρωποι γύρω έβλεπαν το φως και όχι το διαμάντι. Ένιωθαν την ζεστασιά του ,την καλοσύνη, την ωφελιμότητα του. Ήθελαν να μοιραστούν το χαμόγελο του ,τον αέρα γύρω του. Μα αυτό δεν άρεσε στο διαμάντι .Και έτσι προσπάθησε να αμαυρώσει με κάθε πανούργο τρόπο την φωτεινότητα του φωτός . Ανεπιτυχώς όμως ,γιατί όσο εκείνο προσπαθούσε , άλλο τόσο το περιφρονούσαν και ελκύονταν όλο και πιο πολύ από το φως. Είπε τότε μια μέρα το διαμάντι: « φύγε από μέσα μου ,φύγε εντελώς από τον παγωμένο μου πυρήνα! Σταμάτα να με ζεσταίνεις! Μην μ’ αγαπάς ,θα σπάσω!».

Εκείνη έριξε το δαχτυλίδι με το διαμάντι στον τσιμέντο, και το διαμάντι κομματιάστηκε. «Μην φοβάσαι!», του είπε , «το διαμάντι δεν νιώθει ,όπως και η καρδιά μου τόσο καιρό». Καθώς εκείνη έφευγε, το φως διάχυτο έτρεξε να μαζέψει τα λαμπυρίσματα από τα κομμάτια του διαμαντιού και τα έστειλε κατευθείαν στα μάτια του .Για να νιώσει τον πόνο του φωτός ,που δεν έβρισκε πια παγερό δωμάτιο να ζεστάνει ,να του φτιάξει χρώματα ,να χαρεί και εκείνο.

Και έχουνε να λένε από τότε ,ότι από τα ματιά του έπεσαν κάποια άλλα διαμάντια .Ζεστά διαμάντια , που δεν συγκρίνονται, δεν ανταλλάζονται με καμιά ύλη. Είναι πιο πάνω από κάθε αξία. Πιο πολύτιμα από κάθε δώρο, κάθε περιουσία ,από κάθε κληρονομιά.

Μαζεύτηκαν τότε τα ζεστά διαμαντένια κομμάτια ένα ένα ,και ενώθηκαν. Σήκωσε τότε το δαχτυλίδι εκείνος και κοίταξε τον ουρανό, πιο πέρα και από το σύμπαν. Είδε κάτι όμορφα πλάσματα να του φέρνουν ένα κουτάκι .Το άνοιξε και μέσα βρήκε ένα απλό σ’ αγαπώ .Πηρέ το σ’ αγαπώ και στην θέση του έβαλε το δαχτυλίδι. Πίστεψε σ’ αυτό .Πίστεψε ότι θα άλλαζε με αυτό τα πάντα, θα ζέσταινε την καρδιά τής.

Έτσι θα έπρεπε να γινότανε. Έτσι του ‘παν και τα όμορφα πλάσματα. Ότι η αγάπη όλα τα νικά ,όλα τα φτιάχνει ,όλα τα γλυκαίνει, όλα τα μπορεί, όλα τα αγγίζει. Μα τα πάντα δεν άλλαξα πόσο μάλλον, οι φιλοδοξίες της, η ψυχή της.

Εκείνος νιώθοντας αποτυχημένος πάλι ,συνέχισε τα λαμπυρήσματα της ψυχής του. Ώσπου έγινε ένα με το φως .Σαν φως που δεν το εγκλωβίζου τα διαμάντια , ούτε των ανθρώπων τα αμμογυάλινα παλάτια. Παρά μόνο ταξιδεύει , μέσα στα έτη του .Κι άμα βρει κανένα αληθινό δάκρυ, το χαϊδεύει και το φιλά στο στόμα. Του λέει , «μην σε νοιάζει ,μια μέρα θα σου βρω την αγάπη που σου αξίζει. Γιατί μόνο εκείνη έχει αξία ,τίποτε άλλο .Και να θυμάσαι, ότι όσοι περιφρονούν την αληθινή αγάπη, τους αξίζει το σκοτάδι. Στο λέω εγώ, η αγάπη, το φως του κόσμου. Η τουλάχιστον ένα φως που έχει κάποια θέση και αυτό ,στον κόσμο, σε μια καρδιά σαν την δικιά σου. Και αν πάλι δεν θες άλλη αγάπη ,μείνε μόνο φως, μαζί μου».

Μερικές φορές κοιτάς πίσω ,καταλαβαίνεις ,λες ,¨καλά όλα τ’ άλλα¨ .Αλλά αυτό που σε πειράζει περισσότερο είναι ο τρόπος ενός χωρισμού. Λες δεν το άξιζες αλήθεια και είναι άδικο. Αντιλαμβάνεσαι με τέτοια δυσκολία ,λες και χάνεις την ανάσα σου, ότι αυτός ο άνθρωπος δεν άξιζε την αγάπη σου ,δεν αξίζει κανενός την αγάπη .Γιατί ότι έκανε θα το ξανά κάνει και θα το ξανά κάνει…

Δεν έμαθα ποτέ μου να δίνω αξία στα υλικά αγαθά ,αλλά πάρα μόνο στα άυλα δώρα. Δεν ξερώ αν μπορεί κάποιος να συλλάβει ,όπως γραφώ και στο πιο πάνω μου κείμενο ,την ολότητα κάποιας αγάπης. Αλλά προσωπικά έμαθα να κοιτάζω μέσα στα μάτια τον ανθρώπων και να ανακαλύπτω ένα μικρό μέρος της ψυχής τους .Να κατανοώ ότι ένα λαμπύρισμα ψυχής έχει λόγο που γίνετε.

Υπάρχουν φυσικά και τα κροκοδείλια δάκρυα. Προσοχή από αυτά. Να θυμάστε ότι αν ακούσετε ένα άνθρωπο να λέει ότι κρυώνει, να ξέρετε ότι είναι ψεύτης και δεν αξίζει την σημασία σας ,πόσο μάλλον την αγάπη σας. Αξία έχει αυτός που κρυώνει μα δεν το δηλώνει .Σε αυτούς τους ανθρώπους αξίζει να προσφερθείτε, να τους ζεστάνετε με την αγκαλιά σας, την αγάπη σας. Γιατί μόνο αυτοί ξέρουν να παλεύουν ,να αγωνίζονται. Και αν χρειαστεί θα το κάνουν και για ΄σάς. Γιατί απλά ,θα αναγνωρίσουν όσα κάνετε εσείς γι’ αυτούς. Γιατί απλά ,ξέρουν ότι η ουσία υπάρχει στο φως ,όχι στην ύλη. Γιατί απλά σας αγαπάνε!

"For my digital art I used these marvelous pictures: 1 , 2 ,3 . My thanks ,Constantin7geo"

Έκθεση Καλλιτεχνικού Ομίλου "ΤΕΧΝΟΤΡΟΠΙΟ"

Posted by Κωνσταντίνος Γεωργίου Fri, 08 Jun 2007 13:41:38 EEST

Αγαπητοί Phigitoσυχωριανοί θα ήθελα να σας προσκαλέσω στη Ομαδική έκθεση ζωγραφικής που διοργανώνει ο Καλλιτεχνικός Όμιλος "Τεχνοτρόπιο" σε συνεργασία με το Δήμο Αγίας Νάπας. Στην έκθεση, η οποία εγκαινιάζεται απόψε, ώρα 8:00 μ.μ ,στο Δημαρχείο της Αγίας Νάπας, από την κα Παναγιώτα Παρασκευά ,επιθεωρήτρια Δημοτικής Εκπαίδευσης.

Παρουσιάζουν τα έργα τους οι καλλιτέχνες: Βασσούλα Κωνσταντί, Δώρα Σακκά, Γιώτα Χατζηλοίζου, Ιωάννης Μίας, Κόστας Φορνή, Κωνσταντίνος Γεωργίου (, ναι λαμβάνω και εγώ μέρος : D ).

Η έκθεση θα λειτουργήσει από 8 - 15 Ιουνίου 2007. Ώρες επίσκεψης : 10:00 π.μ. – 1:30 μ.μ. / 4:30 μ.μ. – 8:00 μ.μ .Παρασκευή – Παρασκευή.

Παιδική Παράσταση

Posted by Κωνσταντίνος Γεωργίου Sat, 02 Jun 2007 10:07:18 EEST

Αγαπητοί φυκιτοσυγκάτοικοι και μη. Θα ήθελα να σας ενημερώσω και να σας προσκαλέσω στην παιδική παράσταση της ΕΘΑΛ ( Εταιρεία Θεατρικής Ανάπτυξης Λεμεσού ).Όπου παρουσιάζει το «όνειρο καλοκαιρινής νύχτας», σήμερα , ώρα 5:30 ,στον TEXNOXΩPO ,που βρίσκετε στα κτίρια της λεωφ. Φραγκλίνου Ρούσβελτ Λεμεσός.

Η είσοδος είναι ελεύθερη (, εξάλλου είναι εταιρεία μη κερδοσκοπική και επιχορηγείται σε ετήσια βάση από το Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου, το Δήμο Λεμεσού, το Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού και την εταιρεία Columbia Shipmanagemet Ltd.).

Σ’ αυτή τη παράσταση έχω συμβάλει και εγώ φτιάχνοντας τα σκηνικά της. Εύχομαι σε όσους παραβρεθούν να απολαύσουν την παράσταση και να έχουν ένα όμορφο σαββατόβραδο.

Το (γ)λυκόψαρο

Posted by Κωνσταντίνος Γεωργίου Tue, 15 May 2007 01:34:34 EEST

Η εποχή του θέρους θαρρώ ήτανε ,όταν την είδα όμορφη. Άπλωσε τα χέρια της για τελευταία φορά …και πέταξε πάνω από τα χρυσαφένια στάχυα… «Αυτό αξίζω πάντα στο τέλος;» Ήταν το μόνο που σιγοψιθύρισε .Ήταν αρκετό όμως ώστε να την ακούσει ένας άνεμος που την πλησίασε και την άρπαξε από τα μαλλιά .Μα εκείνη του ξέφυγε . Ούτε και εγώ κατάφερα να την σταματήσω. Ποτέ μόνος δεν μπορούσα. Ήταν εκείνες τις φορές που η αδικία που ένιωθα μετατρεπόταν σε περηφάνια. Μια περηφάνια ,που σαν παγωμένο νερό κυλούσε στις φλέβες μου ,παγώνοντας μου ταυτόχρονα και το μυαλό, “τις αναμνήσεις”. Μα την καρδιά, την καρδιά ποτέ. Ώσπου η καρδιά να έπαιρνε δύναμη, ανάσα ,το κρυσταλλένιο κρύο με πάγωνε ολόκληρο .Με άφηνε εκεί να στέκομε και να την κοιτάζω ,να δένει σφικτά με όλη της την δύναμη στο λαιμό της ,εκείνη την ίδια πέτρα. Η αγριεμένη θάλασσα άνοιγε τις αγκάλες της. Και εκείνη έριξε μια βουρκωμένη ματιά σ΄ εμένα και στην στεριά ,σαν κάτι να ήξερε .Μετά έκλεισε τα μάτια της και βούτηξε. Πάντα ήξερα ότι δεν ήθελε να κοιμηθεί στον βυθό και ας ήταν όμορφα εκεί κάτω.

Για αυτό και πολλές φορές ,έδινα μια κλοτσιά στην περηφάνια μου και την έκανα θρύψαλα .Ριχνόμουν μες στα άγρια κύματα που έμοιαζαν, με ανθρώπων αρρωστημένες επιθέσεις ,άσκοπου κέρδους .Και όταν έφτανα με επίμονη στον βυθό άρχιζα να την παρακαλάω να την ταρακουνάω ,να ξυπνήσει από τον ύπνο της. Εκείνη άνοιγε τα μάτια της και μου χαμογελούσε ¨και πάλι ξεκινούσαμε τα αστεία¨. Μέχρι που φτάναμε στην επιφάνεια. Και πάντα εκεί βρισκόσουνα εσύ ,να με βοηθήσεις, να βγάλουμε την παλιά παντοδύναμη Φιλία στην επιφάνεια. Ήταν το μόνο που έμενε. Η μόνη ελπίδα, το μόνο καλό, σ’ αυτό τον κόσμο, έτσι που κατάντησε.

Δεν θυμάμαι πόσες φορές μου φέρθηκες άσχημα ,ή με εγκατέλειψες σιωπηλά ,δειλά .Ενώ εγώ ,πνιγόμουν κρατώντας την φίλια μας στα χέρια μου, σαν σανίδα σωτηρίας μου. Ούτε θυμάμαι που μου τελείωνε το οξυγόνο…και η Φιλία πάλι έπεφτε σε νάρκη .Αλλά θυμάμαι μόνο εκείνες τις φορές που με βοήθησες ,που στάθηκες ασπίδα και με προφύλαξες από την λύσσα τους.

Και από τότε ένας δικός μου μύθος, γίνετε καθημερινά πραγματικότητα. Εσύ διάλεξες να τριγυρνάς με αγέλες από εκλεπτυσμένους λύκους. Εγωιστές λύκους ,που συνεργάζονται μέχρι να πιάσουν θήραμα .Μα ύστερα σαν εκείνο πέσει στην γη, αλληλοδαγκώνονται…, για μια καλή δαγκωματιά .Και εγώ ,εδώ πέρα, προτίμησα να γίνω μικρούλι ψαράκι. Να κολυμπάω ευτυχισμένο σε ένα ονειρεμένο κόσμο. Μαζί με άλλα ψαράκια και σαν βρεθούμε σε κίνδυνο, να πράττουμε, όλοι για έναν και ένας για όλους, με συνεργασία και τόλμη.

Κάποτε ο λύκος ,θυμάται το ψαράκι ,ξεφεύγει αθόρυβα από τους άλλους λύκους και πηγαίνει εκεί που το άφησε. Περπάτα ώρες ολόκληρες πάνω στα βράχια και όταν δεν βλέπει το ψαράκι πουθενά ,σκύβει το κεφάλι του κοντά στο νερό της θάλασσας και αφήνει ένα πονεμένο δάκρυ. Το ψαράκι βλέπει τον λύκο από τον βυθό της θάλασσας. Ακούει τα παράπονα του και μαζεύει αυτό το σπάνιο δάκρυ του, για να ποτίσει την κοιμούμενη Φιλία. Μα εκείνη δεν ξυπνά. Ίσως να μην αρκεί, ο αληθινός πόνος του λύκου που τον εκμυστηρεύεται στο ψαράκι.

Το ψαράκι έδινε ευκαιρίες να αποδείξει ο λύκος την πραγματική του ταυτότητα. Όπως εκείνη την μέρα πριν από καιρό .Που πάλι στην ακρογιαλιά ο λύκος λύγισε και το ψαράκι έτρεξε να τον ακούσει, να του συμπαρασταθεί ,να τον βοηθήσει. Οι άλλοι λύκοι όμως, που πήραν μυρωδιά τι συνέβαινε. Μαζεύτηκα γύρω από τον λύκο ,περιμένοντας. Όταν κάποιος από τους λύκους ρώτησε, «πάλι με αυτό το αδύναμο ψάρι προσπαθείς να πιάσεις κουβέντα; Ας το σκοτώσουμε!» Άρπαξαν το ψάρι τότε και το έριξαν στην στεριά. Το ψάρι άρχισε να λαχταρά, έξω από το νερό. Ο παλιός φίλος του ψαριού, όχι μόνο δεν το βοήθησε ,αλλά έβαλε την ουρά στα σκέλια του και έτρεξε προς τα δάση. Οι λύκοι ευχαριστημένοι από την αντίδραση του συνάδελφου τους αποχώρισαν. Το ψάρι όμως κατάφερε και σύρθηκε μόνο του προς το νερό και επιβίωσε.

Ο λύκος το αισθάνθηκε ότι το ψάρι επιβίωσε .Παρόλα αυτά ποτέ του δεν το υποστήριξε φανερά, μα ούτε και εναντιώθηκε στους άλλους λύκους, για αυτό που έκαναν .Ήθελε να τα έχει καλά μαζί τους. Αφού τώρα πια ήταν η καινούργια του ζωή. Η καινούργια του οικογένεια. Μέσα του όμως ήξερε, ότι η συνείδηση του ,άλλα του έλεγε. Εύκολα ξεγελούσε τους άλλους ,συμμεριζόταν τις απόψεις τους .Μα την ψυχή του ,που ήταν εκείνη η ένωση, η ίδια η Φιλία. Με το άλλο κομμάτι του εαυτού του, εκείνο το μικρούλι μα και πιο σημαντικό, το Ψαράκι .Δεν κατάφερε ποτέ να τα ξεγελάσει.

Παρόλα αυτά το ψαράκι στέλνει μερικές φυσαλίδες στην ¨επιφάνεια¨ του νερού για να παρηγορήσει τον λύκο. Πιστεύοντας πως κάποια μέρα θα βουτήξει και αυτός στην θάλασσα να το βοηθήσει να βγάλουν την Φιλία στην επιφάνεια και να γίνουν ξανά άνθρωπος.

Όταν πριν λίγα χρόνια ,μια από εκείνες τις βραδιές που συναντιόμασταν καμιά δεκαριά φίλοι και ανταλλάσαμε τα κείμενα μας, είχε διαβαστεί και αυτό το κείμενο μου( πιο πάνω). Οι πιο κοντινοί μου φίλοι πανικόβλητοι νόμισαν ότι αναφερόμουν σ’ ένα από αυτούς. Φυσικά και αναφερόμουν σε κάποιο άτομο .Αλλά τους είχα διαβεβαιώσει ότι το άτομο αυτό δεν βρισκόταν μέσα σε εκείνη την παρέα. Μάλιστα το ψαράκι και ο λύκος ήταν το ίδιο πρόσωπο που δεν κατάφερε να συμφιλιώσει τις δυο αυτές πλευρές του εαυτού του. Μια διχασμένη προσωπικότητα που έτυχε να συναντήσω και να φιλέψω με το ένα μέρος της, για πολύ καιρό μάλιστα. Μετά δεν ξέρω ίσως να μην ήμουνα αρκετός για φίλος ,ή να απομακρύνθηκα γιατί κατάλαβα ότι δεν άξιζε την δικιά μου φιλία.

Όπως και να είχε μετά από τρία χρόνια περίπου. Ένα απόγευμα που έκανα το συνηθισμένο περίπατο μου κοντά στην παραλία και ρέμβαζα την πανέμορφη θάλασσα. Ήρθα σχεδόν φάτσα με αυτόν τον λυκάνθρωπο. Στην αρχή διερωτήθηκα τι γύρευε τέτοια ώρα ένας λυκάνθρωπος. Υποτίθεται έπρεπε να ήταν νύχτα και να βρισκόταν σ΄ ένα τρομαχτικό ,τσιμεντένιο δάσος. Στο περιβάλλον του τέλος πάντων. Τον χαιρέτισα και κείνος λίγο έλειψε να με κατασπαράξει.

Πως κατάντησες έτσι ,ήθελα να του πω .Αρκέστηκα όμως στο να τον χαιρετήσω .Τα είπαμε για λίγο και πρόσεξα τα κίτρινα μάτια κοντά στην γαλάζια θάλασσα να παίρνουν ένα απαλό πράσινο χρώμα. Φεύγοντας με παρακάλεσε να δώσω χαιρετίσματα και στους υπόλοιπους μας φίλους .Και ήταν τότε που μέσα σε εκείνα τα τρομαγμένα και τρομαχτικά μάτια του ,λαμπίριζε, κινόταν, εκείνο που έψαχνε απεγνωσμένα, το μικρό ψαράκι. Αυτή την φορά όμως δεν μπήκα καν στον κόπο να του υποδείξω που είναι η ηρεμία του. Άλλωστε σκέφτηκα μπορεί να έκανα και λάθος. Αργότερα όμως αφού τον είδα με την ουρά στα σκέλια ,μόνο και σχεδόν καμπούρη ,να κατευθύνετε, κάπου εκεί, στην πόλη, όχι αυτή, την άλλη ,την γκρίζα πόλη. Τον λυπήθηκα και σκεφτικά, μακάρι κάποιοι να τον περιμένουν . Έστω η αγέλη, με τους λύκους.

Και ήταν τότε που άκουσα το εγκλωβισμένο ψάρι να διαμαρτύρεται αναγνωρίζοντας τον εγκλωβισμό του. «Άκουσε με!» του είπε , «Άκουμε! Γιατί δεν με ακούς; Αλίμονο μου αν σε δουν ,οι λύκοι ,θα σου φάνε τα μάτια. Ψάχνεις σε λάθος τόπο, αναλώνεσαι σε ανούσια πράγματα». Εκείνος καθώς έφευγε ,νομιζόμενος ότι εγώ του μίλησα, μου λεει: «Και που ξέρεις εσύ τι είναι καλό για εμένα! Τι ξέρεις εσύ για ΄μένα; Τι μου είσαι;»

Και ήταν εκείνο το τι μου είσαι που με πλημμύρισε άδικο. Ξέρετε το συναίσθημα, όταν αναγκάζεσαι να ξεριζώσεις μέσα από την ζωή, την καρδιά σου ένα φίλο, πως είναι. Δεν είναι σίγουρα ανάγκη να το περιγράψω. Το ψάρι όμως μέσα στα μάτια του τον πρόλαβε συνεχίζοντας να του λεει:

«Γιατί είναι απλά φίλος !Και φίλος μέσα σε όλα τα άλλα ,θα πει να είσαι αληθινός απέναντι στον φίλο, να είσαι ειλικρινείς και ευθύς .Στην μέση δεν μπορείς, γι’ αυτό μην απαιτάς άμα δεν είσαι σε θέση να υποστηρίξεις ένα φίλο σου να μένει στην κοινότητα σου, στην ζωή σου. Δυστυχώς αφού εσύ μέτρησες τα πράγματα ,δεν μου αφήνεις άλλη επιλογή, να κάνω και εγώ το ίδιο. Κάποτε όταν με ρώτησες για τις επιλογές σου , σου είπα την γνώμη μου. Και αν αυτή σε δυσαρέστησε ,που ήθελα να σε στηρίξω σαν φίλος, καλός .Δεν φταις ούτε εσύ ,μα ούτε εγώ. Έχεις δίκιο τελικά, είμαστε απλά δυο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι και ο καθένας μας έκανε τις επιλογές του ,τράβηξε τον δρόμο του.

Τώρα πια να είσαι καλά ,και αν αυτό σε ελαφρύνει, δεν σε περιφρονώ όπως μου παραπονιέσαι ,απλά δεν σε υπολογίζω φίλο όπως παλιά. Αλώστε στο έχω πει, ότι εκείνη η δυνατή φιλία ,απλά αποκοιμήθηκε στον βυθό της θάλασσας που βρίσκεται κοντά στα σπίτια μας. Όσο για τους πλέων συναδέλφους σου, πες τους να μην φοβούνται τις δυνάμεις που διαθέτω. Ούτε και την επιρροή που θα μπορούσα να ασκήσω σε ‘σένα. Δεν πρόκειται να τα χρησιμοποιήσω επάνω σου. Χαλάλι τους, να σε χαίρονται .Γιατί σαν λύκος δεν ξέρω ,μπορεί να έχεις και αξία ,μα σαν άνθρωπος ,σαν φίλος μου ,μου είσαι ίσως άχρηστος».

Αυτά είπε το ψάρι και πήδηξε έξω από τα μάτια του λυκάνθρωπου, πέφτοντας κατευθείαν στην καυτή άμμο, σπαρταρώντας μπρος στα πόδια μου. Ίσως να περίμενε να το σηκώσω ,και να το επιστρέψω στον ιδιοκτήτη του ,η να το ρίξω στην θάλασσα .Δεν ξέρω και ‘ γω τι. Το μόνο που έκανα ήταν απλά ,να το αγνοήσω , να το προσπεράσω. Και κατευθύνθηκα στην παρέα που καθόταν σε κύκλο και μεθούσε με τραγούδια. Και αφού κάθισα μαζί με τους φίλους μου. Με ήχους από κιθάρες και συγκρουόμενες μπυρήτσες, καλύψαμε το ουρλιαχτό του λυκάνθρωπου που μόλις είχε γίνει ολοκληρωτικά λύκος, κάπου εκεί ,στην πόλη ,όχι αυτή, την άλλη ,την γκρίζα πόλη.

Και αλήθεια μερικοί άνθρωποι, παρόλα αυτά έχουν προβλήματα με την ψυχική τους ηρεμία. Μη αναγνωρίζοντας ότι η λύση σε ότι τους προβληματίζει ακούει στο όνομα φιλία .Τις πλείστες τουλάχιστον φορές.

Για να φτάσουμε όμως να νιώσουμε την προσφορά της φιλίας, πιστεύω πρέπει οι ίδιοι να είμαστε φιλικοί , πρώτα εσωτερικά μας και μετά, γενικά προς τους άλλους.

Σίγουρα το ψάρι απεβίωσε και δεν κράτησε ,ούτε κρατήθηκε, από κάτι . Αφού πνίγηκε ,όπως ακριβώς και η φιλία τους. Τώρα για ‘μένα τι κράτησα από αυτή την φιλία; Πάντα κρατάς κάτι. Εγώ κράτησα μια μαύρη φανέλα με ζωγραφισμένο το πρόσωπο ενός λύκου με τρομαγμένα ,τρομαχτικά, πράσινα μάτια. Που μου χάρισε σε κάποια μου γενέθλια. Την οποία φορώ αραιά και που. Καθώς κράτησα και στο ημερολόγιο μου ,ως συνήθως, κάποια λόγια που μου είπε πριν εξαφανιστεί ,κάπου εκεί ,στην πόλη ,όχι αυτή, την άλλη ,την γκρίζα πόλη . Μακριά από την θάλασσα που βρίσκεται κοντά στα σπίτια μας.

Λευκή Οργάντζα

Posted by Κωνσταντίνος Γεωργίου Tue, 27 Mar 2007 19:35:54 EEST

Είσαι σαν αερικό ,κάτι το άπιαστο ,κάτι που με ελκύει και με τρομάζει ταυτόχρονα. Διαβάζω την κάθε σου σκέψη ,το κάθε σου συναίσθημα. Πάρε μια ανάσα και κοίταξε με μόνο στα μάτια. Δεν θα σου πω για τον κόσμο σου ,θα σου πω για την ψυχή σου, τον στόχο.

Δεν σε ξέρω καθόλου και όμως ακούω τον χαώδη ήχο των ονείρων σου. Το γουργουρητό του πεινασμένου σου μυαλού. Κάθε σου σκέψη, που σαν κόκκινη παπαρούνα, έρχεται και κάθεται από μόνη της πάνω στα δάχτυλα μου .Αφήνοντας τους ,τα κίτρινα δάκρυα της. Κι ύστερα έτσι απρόοπτα, αναπάντεχα ,πετά μακριά μου, ελεύθερη, δυνατή.

Μα στο ‘χω πει ,εσύ είσαι από σύννεφο και ‘γω απο γη. Ναι, δεν ξερώ την αλήθεια σου , δεν την ξέρω! Αλλά ξερώ…. τι αγαπάς! “Έλα να με βρεις τότε”, μου είπες και ‘γω σε ψάχνω ξέρεις .Και δεν είναι δίκαιο αυτό, γιατί με "κλείδωσες":κλείδωσες σε ’να κρυστάλλινο παλάτι. Και όσες βασίλισσες του χιονιού, μούσες και αν έβαλες να με φυλάνε, για δες, με χρώματα ζεστά ,τις ζωγραφίζω, τις κάνω να δακρύζουν ,την παγωμένη τους καρδιά ραγίζω και ζεσταίνω.

Που είσαι αλήθεια αυτές τις μέρες…, μου έχεις λείψει .Ξυπνάω και το μόνο που νιώθω από την παρουσία σου, είναι ένα αεράκι ,να παίζει με τις λευκές κουρτίνες που μου κρέμασες κάποτε ,για να με προστατεύουν απ’ το σκοτάδι. Και είναι και εκείνο το χάδι σου, το απαλό , το αθάνατο ,σαν από ύφασμα λευκής οργάτζας, που με στοιχειώνει, όλο αγάπη .

Άλλοτε, είναι το χαμόγελο μου, που σηκώνει ανάστημα στις ψεύτικες ελπίδες, που μου δίνεις. Ξεχνιέμαι όμως, αλλάζοντας αισθήματα διαρκώς. Δημιουργό ομορφιά, ακριβώς, για να νιώθω ότι είσαι κοντά μου . Να ονειρεύομαι, ότι με ακούς , με κοιτάς , με μυρίζεις, με ακουμπάς, με θυμάσαι, με ταξιδεύεις, μόνο εσύ. Ναι ,μονό εσύ! Η μοναδική, πανάκριβη μου, ‘Eμπνευση.

Με αφορμή το πιο πάνω πεζό μου ποίημα ,πιστεύω ότι η τέχνη γενικά σήμερα, σε όλους της τους τομείς περνά κρίση. Την έχουνε εξευτελίσει όσο δεν γίνετε, όσο δεν πάει .Έχουνε συγχύσει ,την επίδειξη, τα οικονομικά, τα πολιτικά οφέλη .Μαζί με κάτι που προϋπάρχει ,την αγνή και αληθινή ,καλλιτεχνική έμπνευση.

[Τώρα άλλο θέμα ,για “αν αυτά είναι γούστα” , δεν το (συζητώ,) νομίζω .Προχθές για παράδειγμα μια πελάτισσα με “γούστο”, ενθουσιάστηκε όταν της είπα ότι η εταιρία μας τής δίνει την ευκαιρία να επιλέξει μεταξύ τεσσάρων ειδών σχεδίασης(design) κεραμικά (μόνο,) για “το διαμέρισμα της”. « Αν επιλέξετε κάτι άλλο από αλλού της αρεσκείας σας θα πληρώσετε περισσότερα από αυτά που αναφέρονται στο συμβόλαιο. Τι να κάνουμε αυτοί είναι οι κανονισμοί…»]

Κατά τα άλλα το λεγόμενο, “έτοιμη τέχνη(rety made)” είναι δήθεν, μορφή, κίνημα τέχνης που το συναντούμε στη μουσική, την λογοτεχνία, την ζωγραφική, την γλυπτική…. Ειρωνεία και όμως, είναι “κάτι” που χοροπηδά με καταστροφική δύναμη πάνω σε ανθρώπινα ιδεώδη. Εκείνα τα ιδεώδη που είναι καθαρά εμπνεύσεις Ανθρώπων και όχι μηχανών ,όπως για παράδειγμα χρηματοδέκτες.

Και είναι αυτοί οι λίγοι πια άνθρωποι, πιστεύω, που την έμπνευση την φαντάζονται, την νιώθουν σαν κάτι σπάνιο .Όπως ακριβώς ένα λουλούδι ,με άρωμα ερωτικό , ρομαντικό… Που το φωτογραφίζουν ,το παρατηρούν. Ανεβαίνουν δύσβατα βουνά, να το ζητιανέψουν, να το δουν ,απλά για μια ονειρική ιδέα. Μια ιδέα που θα τους δώσει την χαρά να δημιουργήσουν, ομορφιά , συνείδηση ,στον επώδυνο κόσμο τους. Και αν πάλι χρειαστούν έμπνευση ;Πάλι θα ψάξουν να την βρουν σε δύσβατα επικίνδυνα μέρη.

Άλλοι πάλι άμα τύχει και βρουν ένα τέτοιο λουλούδι έμπνευσης ,το κόβουν. Και ξέρετε χρησιμοποιούν μεθόδους όπως, η αποξήρανση , η ταρίχευση… Για να είναι τάχα πάντα δικό τους. Να μην χρειαστεί να το ξαναψάξουν . Έτσι αντί να δημιουργήσουν ομορφιά , δημιουργούν τεχνητά και μεταλλαγμένα “τερατουργήματα” . Και το χειρότερο είναι που σ΄ αυτά τα τερατουργήματα ο αφελείς κόσμος υποκλίνεται .Γιατί αυτοί έχουν τον καλλιτεχνικό τους τρόπο… ,να πείθουν , να κάνουν το δικό τους.

Τώρα τι αναφέρω αυτούς τους τύπους ,γιατί ίσως να μην φταίνε και αυτοί , ίσως να τους παρέσυρε το ρέμα. Κάθε φορά που περνά μπρος μου ένα από αυτά τα εμπνευσμένα τερατουργήματα τους ,στην αρχή βάζω τα γέλια και τα θεωρώ γελοία. Μετά όμως κλείνω τις αισθήσεις μου και σκέφτομαι ότι εκείνοι ίσως να είναι σαν τον τύπο ανθρώπου που αναφέρει σαρκαστικά ο Αίσωπος ,σε έναν από τους μύθους του. Ξέρετε, εκείνον που “έφτιαξε μια ωραία λίμνη” και έβαλε μέσα ένα κύκνο να του τραγουδήσει και ο κύκνος δεν τραγούδαγε , μέχρι που ….

Ίσως ο αιώνας μας τελικά εκτός από τους άσχημους φυσικούς οιωνούς ,τις ανίατες αρρώστιες, τα ανθρωποκαταστροφικά συνήθεια, τους καπρίτσικους πολέμους, την θυσιαστική τρομοκρατία, την διάφανη ειρήνη, την επιφανειακή ισότητα….. Να έχει σφραγιστεί και ως η πιο εμπορεύσιμη εποχή.

Τέλος πάντων είπαμε η έμπνευση είναι λουλουδάκι που σπανίζει. Κάτι άπιαστο, ευαίσθητο και όχι κάτι που καλουπώνετε. Μια γεννήτρια αν θέλετε τέχνης , δημιουργίας, από ανθρώπους για ανθρώπους. Που απέδειξε μέσα στους αιώνες ότι μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα .Μιλώντας αν μη τη άλλο, στην συνείδηση των ανθρώπων, στην ψυχή τους, αντιμετωπίζοντας έτσι και τους πιο αιμοβόρους και εκμεταλλευτές ηγέτες .Ας χειριστούμε πιστεύω ο καθένας μας, το χάρισμα του αναλόγως ,για το κοινό καλό, την ωραιοποίηση του σπιτιού μας που λέγετε γη( ,που θα έλεγε και κάποιος δεντροφυτευτής).

Αν επιτέλους αντικατασταθεί από ένα ευκολόβρετο, πλαστικό λουλούδι σε τιμή ευκαιρίας ,στα λεγόμενα εμπορικά, “ανθοπωλεία κάποιων” . Τότε αν κάποιος, κάπου ,κάποτε, χρειαστεί μια έμπνευση, παλιού μοντέλου, για την εξέλιξη της ανθρωπότητας .Θα πρέπει να ψάξει, σε δύσβατα, σκοτεινά μέρη, του μυαλού του. Και ίσως τότε το ξανασκεφτεί , βλέποντας εκεί μέσα ,ένα κρυσταλλένιο, παγερό ,γκρι παλάτι ,που στα δωμάτια του, θα ‘χει αλυσοδεμένες μούσες. Μούσες ντυμένες με φορέματα, σαν νυφικά, από λευκή οργάντζα…. Ίσως συνειδητοποιήσει ότι έστω και μια να ελευθερώσει, να την κάνει να τον παντρευτεί, από δ’ αυτές, θα είναι για πάντα, τυχερός, δοξασμένος . Θα καταλάβει ότι το όνειρο του έγινε πραγματικότητα , θα καταλάβει ότι έζησε τα πάντα και ας πατά με γυμνά πόδια, πάνω σε αγκαθωτό μαρμάρινο δάπεδο ,έκτασης μόλις ενός τετραγωνικού. Γιατί αυτό το όνειρο μεγαλώνοντας θα καταλάβει ότι ονομάζετε, προσφορά. Και για να υπάρχει , χιάζετε σίγουρα έμπνευση.

"For my digital art I used these marvelous pictures: 1 , 2 . My thanks ,Constantin7geo"