Κωνσταντίνος Γεωργίου

(~constantin7geo)

[Η παρακάτω ιστορία είναι αληθινή καθώς και τα ονόματα που αναφέρω.]

Μια μέρα σαν αυτές που καθώς χαμογελάς , απολαμβάνεις την στιγμή και αγωνιάς για το μέλλον με αισιοδοξία ,κάτι συμβαίνει γύρω σου ,στους γύρω σου .Και σου υπενθυμίζει ότι είναι γεγονότα και πράγματα λυπητερά που υπάρχουν. Ναι , απλά υπάρχουν και ότι και να πεις , να κάνεις δεν μπορείς να τα αλλάξεις. Μα στην περίπτωση μου αυτή είναι ότι χειρότερο να διαπιστώνεις πως έκανες και εσύ κάτι για αυτή την κατάσταση, αυτό το κόλλημα…..

Εκείνη την μέρα (2003 χρονιά), βρισκόμουν σε μια αίθουσα θεάτρου σε ένα πανεπιστήμιο της Αγγλίας. Ήταν μια από εκείνες τις καλοπροαίρετες πρωτοβουλίες του πανεπιστημίου αυτού ,που είχαν σκοπό, αφιλοκερδώς να βοηθήσουν ξενόφερτους φοιτητές στην καλυτέρευση και πρόοδο στην αγγλική γλώσσα. Το σεμινάριο αυτό το είχα ανάγκη, αν και έκανα μεταπτυχιακό .Διότι είχε να κάνει με τον τρόπο και την δομή μιας παρουσίασης, σε γενικές γραμμές. Η αίθουσα είχε γεμίσει από φοιτητές και μάλιστα ενδιαφέρον είχαν δείξει, από ότι φαίνεται και Άγγλοι.

Η δόκτωρ που συντόνιζε αυτό το μάθημα ,μας ανάφερε ότι θα παρακολουθούσαμε κάποιες παρουσιάσεις από τριτοετής και μεταπτυχιακούς φοιτητές με διάφορα θέματα έτσι που να καταλαβαίναμε καλύτερα ,πως γίνεται μια παρουσίαση. Αργότερα θα τα σχολίαζε και θα έλυνε απορίες . Την δε επόμενη εβδομάδα θα έπρεπε όσοι θέλαμε να δηλώσουμε συμμετοχή στο μάθημα ,γράφοντας τίτλο θέματος της παρουσίασης μας ,σε συγκεκριμένο έντυπο που θα το προμηθευόμασταν από το γραφείο της γραμματείας και όλα αυτά μέχρι συγκεκριμένη ημερομηνία (και ώρα) . Αργότερα θα αναρτιόταν κατάλογος με ονόματα και ημερομηνίες παρουσίασης, σε πίνακα ανακοινώσεων.

Παράλληλα οι τρεις παρουσιάσεις που θα κρίνονταν από επιτροπή επιθεωρητών και καθηγητών καλύτερες, θα βραβεύονταν με χρηματικό ποσό .Που για ένα φοιτητή ήταν αρκετά δελεαστική η πρόκληση αυτή, γιατί ομολογώ τα συγκεκριμένα χρηματικά βραβεία ήταν αρκετά καλά. Φυσικά και γνώριζα ότι δεν είχα υπόθεση αφού ήμουν χάλι, ιδίως στην προφορά .Γι’ αυτό άλλωστε και παρακολουθούσα με ενδιαφέρω αυτό το μάθημα.

Αφού τελείωσε η επεξήγηση της διαδικασίας , ήταν ώρα για να δούμε αυτές τις τέσσερις άψογες παρουσιάσεις μοντέλα ,όπου θα βασιζόμαστε για να κάνουμε τις δικές μας. Εκεί που είχα νυστάξει και χαζμουργιόμουνα από μια βαρετή παρουσίαση για τα κανάλια μιας συγκεκριμένης περιοχής της Αγγλίας ,όπου παρουσίαζε μια πακιστανούα με σχεδόν ιρλανδοαγγλική προφορά. Με ξύπνησε η φωνή της δόκτωρ, όταν μίλησε για την επόμενη παρουσίαση. Μια παρουσίαση από μια τριτοετής κοπέλα που ερχότανε από την όμορφη Κύπρο. Εγώ και η Θέμης μια φίλη που καθόταν δίπλα μου ,από διαφορετικό κλάδο, αλλά κάναμε παρέα αφού βρήκαμε ότι πηγαίναμε στο ίδιο λύκειο στο παρελθόν, γουρλώσαμε τα μάτια μας, να δούμε την συγχωριανή.

Κάπου ξέρω αυτή την κοπέλα σκέφτηκα , από πού όμως ; Και ενώ βασάνιζα το μυαλό μου μη προσέχοντας και πολύ το θέμα παρουσίασης της. Γυρνά και μου λέει η Θέμης. «Είναι η τάδε , που ήταν σε ένα από τα κλασσικά και αυτή στο σχολείο μας».Κοιτάζω καλύτερα και βλέπω κάτι που δεν πίστευα στα μάτια μου. «Είσαι σίγουρη», την ρωτώ. «Ναι ,το είπε στην αρχή και η ίδια. Μα για μια στιγμή…. , αυτό δεν είναι το σχέδιο σου , που δείχνει στον προτζέκτορα;» Την απάντηση στην Θέμη έδωσε αμέσως καθώς γινότανε αυτή η παρουσίαση η κοπέλα. Ένιωσα πολύ άσχημα και ήταν η πρώτη φορά που δεν ήθελα αυτό το σχέδιο να είχε φτιαχτεί από εμένα.

Η κοπέλα περίγραψε ακριβώς τι είχε γίνει ,εκείνη την μέρα στις 25.5.1996.Εμένα η μνήμη μου έτρεξε σε εκείνη την Δευτέρα, δυο μέρες μετά από εκείνη την ημερομηνία. Όπου μπήκα με χαρά από την πίσω μικρούλα πόρτα του σχολείου που μας άφηνε πάντα το λεωφορείο, με τα άλλα παιδιά. Ήμουνα τόσο απορροφημένος στο να τελειώσω εκείνο το σχέδιο, που μου ζήτησαν να κάνω για το αποχαιρετιστήριο πρόγραμμα των τελειόφοιτων, που δεν πρόσεξα τις μαύρες μπλούζες και τα μαύρα πουκάμισα που φορούσαν μερικοί συμμαθητές μου στο λεωφορείο.

Και να που μόλις μπήκα στην αυλή του σχολείου κοιτάζοντας απέναντι προς στις αίθουσες μας, είδα στον πάνω όροφο ακόμα πιο πολλά παιδιά να φοράνε μαύρα. Ήταν σαν μια μαύρη κορδέλα όλοι τους που απλωνόταν πάνω στα πράσινα κάγκελα του ορόφου. Και όμως ο καιρός έδειχνε τόσο καλός ,τόσο ήρεμος. Είχα καταλάβει…, δεν χρειαζόμουνα και πολλά .Το μαύρο άλλωστε ήταν ένα από τα χρώματα που όσο και να απέφευγα στις ζωγραφιές μου , δυστυχώς στην ζωή μου πάντα υπήρχε. Ο μόνος χώρος που κατάφερνα να το αποφύγω ήταν το σχολείο. Όμως εκείνη την μέρα δεν είχε ¨καμιά σχέση¨ με εμένα ,αλλά με κάποιους άλλους. Παρόλα αυτά ένιωθα άβολα που ήμουν από τους ελάχιστους που δεν το ‘ξεραν νωρίτερα και φορούσαν άσπρο πουκάμισο.

Το επιβεβαίωσα τελικά ,από κάτι παιδιά στην αυλή και αργότερα έμαθα λεπτομέρειες από τους συμμαθητές μου στην τάξη. Ο Παναγιώτης Παναγιώτου+, μαθητής της Γ.σ1.1 είχε παρασυρθεί-χτυπηθεί θανάσιμα από το αυτοκίνητο ενός ασυνείδητου οδηγού. Όταν σταμάτησε μόλις λίγα λεπτά πριν ο Παναγιώτης+ ,την μοτοσικλέτα του πάνω σε πεζοδρόμιο. Αυτός ο οδηγός όχι μόνο “σκότωσε τον συμμαθητή μας”, αλλά είχε και το θράσος να τον εγκαταλείψει. Εντοπίστηκε ο φονιάς οδηγός την επόμενη μέρα .Και από ότι είπανε δήλωσε ότι ήταν μεθυσμένος, για αυτό εγκατέλειψε το θύμα του.

Εκείνη την Δευτέρα άκουγες μόνο την σιωπή .Κανένας δεν πολύ μιλούσε και οι ελάχιστοι ψιθύριζαν. Η σημαίες ήταν από εκείνη την μέρα μέχρι να κλίσουμε μεσίστιες. Μπήκα στην τάξη μου ( Β.σ2.1 ) εκείνο το πρωινό και ήταν τέτοια η σιωπή και εκεί, που ένιωθα να με έπνιγε.

Σχεδίαζα εκείνη την μέρα την ώρα των ελληνικών και της αρχαιογνωσίας να τελείωνα το σχέδιο του προγράμματος των τελειόφοιτων. Τελικά είχα πολύ χρόνο, αφού όλοι οι καθηγητές εκτός από τις πεντάλεπτες σιωπές που κάναμε στην μνήμη του Παναγιώτη. Δεν έδειχναν να είχαν το κουράγιο να βιαστούν να καλύψουμε την ύλη των μαθημάτων, μιας και οι εξετάσεις πλησίαζαν.

Έτσι λοιπόν μου ζητήθηκε από τον καθηγητή τέχνης μιας και επιλέχτηκε ένα άλλο σχέδιο μου που έκανα πριν για το εξώφυλλο του μαθητικού περιοδικού εκείνης της χρονιάς .Να κάνω ένα σκίτσο σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα ,με σινική μελάνι για το εξώφυλλο του προγράμματος της τελετής των τελειοφοίτων . Το σκίτσο αυτό το έκανα πρώτα με μολύβι και μετά θα το περνούσα με μελανί μέσα στην τάξη. Πάντα ζωγράφιζα μέσα στην τάξη. Αφού ο διπλανός μου και η δυο κοπελιές που κάθονταν μπροστά μου, μου είχανε βγάλει το παρατσούκλι Ζ.Ο.Μ. Που θα πει ,ζωγραφίζει όλη μέρα. Ευτυχώς για εμένα επειδή συμμετείχα ταυτόχρονα στο μάθημα ,οι καθηγητές μου δεν παραπονιούνταν (ήμουν καλό μαθητούδι) .Αν εξαιρέσουμε κάποιους που έβλεπαν το θρανίο μου να είναι κομμάτι έργου τέχνης.

Το σχέδιο λοιπόν αυτό απεικόνιζε μέχρι στιγμής κάτι χελιδόνια που πετάνε προς τον ήλιο. Και καθώς πετούσαν έπεφταν βιβλία ,τετράδια, στυλό ,ραβασάκια και πουκαμισά, πάνω στην γη. Και να που μέσα σε μισή ώρα έσβησα όλα τα χελιδόνια και την θέση τους πήραν κάτι αλλά αποδημητικά πουλιά, κύκνοι. Κάτι κύκνοι που εκτός από τα μαθητικά αντικείμενα αφήναν πίσω τους και δάκρυα. Σε μια γωνιά δε, ένιωσα την ανάγκη να σχεδιάσω ακόμα κάτι. Ήταν ένας κύκνος που είχε τυλίξει το λαιμό του και ακουμπούσε το κεφαλάκι του πάνω σε ένα σταυρό, του οποίου η βάση ήταν μέσα σε λίμνη.

Και πάνω στην αλλαγή δεν θα ξεχάσω αυτό που είχα γράψει για εκείνη την στιγμή μέσα σε ένα τετράδιο που το λέγαμε, “εφημερίδα” . Εκεί γράφαμε μονό εγώ ,ο διπλανός μου ,καθώς και οι δυο κοπέλες στο μπροστινό μας θρανίο, τα συμβάντα μέσα στην τάξη :

« Δεν ξερώ τι με ενόχλησε περισσότερο σήμερα ….,μα νιώθω να με πνίγει η κατάσταση αυτή. Ο διπλανός μου ο Μάριος δεν παραμιλά για το καινούργιο αυτοκίνητο που ονειρεύεται να αγοράσει. Η Μέλινα μπροστά μου δεν μυξοκλαίει για τον πρόσφατο χωρισμό της από το αγόρι της. Η Παυλίνα ,διπλά στη Μελίνας ,δεν παίζει με τα μαλλιά της σιγοτραγουδώντας Ρακιτζήν. Και εγώ που υποτίθεται θα ζωγράφιζα ακόμα μια πεταλούδα με την πέννα μου πάνω στην πλάτη της καρέκλας της Μελίνας, όπως έκανα κάθε μέρα ,δεν μπορώ. Το μονό που κάνω είναι να σβήνω με ένα σβηστήρι νευρικά ,χελιδόνια . Και σαν πάω να ζωγραφίσω , θαρρώ ο ήχος του μολυβιού μου, είναι ο μόνος που ακούγεται. Είναι τόσο εκκωφαντικός που ίσως είναι και ο λόγος που κάνει τους άλλους να σωπαίνουν…….».

Και ήταν αυτός ο θόρυβος του μολυβιού μου που προσέλκυσε τις δυο καθηγήτριες μας της αρχαιογνωσίας και των ελληνικών. Η μια μόλις αντίκρισε το σκίτσο μου έβαλε τα κλάματα .Η άλλη πιο συγκρατείς μας είπε ότι δε θα γινόταν μάθημα με τρεμάμενη φωνή και έφυγε βιαστικά από την τάξη. Το μεγάλο διάλειμμα με προσέγγισε μια άλλη καθηγήτρια μας ,που μας έκανε αρχαία ( ο Παναγιώτης+ πήγαινε κλασσικό για αυτό και οι περισσότεροι φιλόλογοι των ήξεραν) Με παρακάλεσε να δώσω το σχέδιο μου ,αυτό που ετοίμαζα για να μπει στο περιοδικό δίπλα από το αφιέρωμα για την μνήμη του Παναγιώτη. Αν και βαθειά μέσα μου δεν ήθελα κάτι “τέτοιο”:http://i57.photobucket.com/albums/g212/constantin7/P1010001.jpg. Κοιτάζοντας τα βουρκωμένα ματιά αυτής της γυναίκας, το είχα παραδώσει και αφού βγήκε το αντίτυπο μου επιστέφτηκε.

Όταν βγήκε αργότερα και το αντίτυπο για το πρόγραμμα, το είχα χαρίσει σε μια συμμαθήτρια μου ,καλή φίλη που ανάλαβε να διακλαδωθεί το σχέδιο μια και είχε ζητηθεί από πολλούς μαθητές αντίτυπο του. Αφού εκείνο τον καιρό ήμουν δημοφιλής με τις ζωγραφιές μου και πολλές συμμαθήτριες μου ζητούσαν, να τους ζωγραφίσω κάτι σε μια κόλλα, ή στα λευκώματα τους. Ενώ το πλείστον από συμμαθητές μου, σχέδια για να κάνουν τατουάζ. Έτσι οι γνωριμίες από άλλα τμήματα του σχολίου πλήθαιναν .Δεν θυμάμαι πόσα τριαντάφυλλα ζωγράφισα αλλά σίγουρα θα ήταν εκατοντάδες τότε.

Ο λόγος όμως που δεν κράτησα το συγκεκριμένο σχέδιο. Ήταν για να μην μπω στην διαδικασία να δώσω εξηγήσεις ,το τι σκεφτόμουν ,ή καλύτερα τι ένιωθα ,όταν το ζωγράφιζα. Εκείνη την ημέρα και τες επόμενες ανυπομονούσα να πάω σπίτι .Δεν ήθελα να συζητήσω με κανένα συμμαθητή για αυτή την ζωγραφιά. Παρόλα αυτά λίγο πριν κλίσουμε για τις εξετάσεις, ο υποδιευθυντής με κάλεσε να βρίσκομαι στην απονομή των απολυτηρίων στους τελειόφοιτων .Αφού είχα βραβευτεί εκείνη την χρονιά σε δυο διαγωνισμούς ζωγραφικής( ναι, μπράβο στο ψώνιο). Έτσι λοιπόν θα με τιμούσε και το σχολείο με κάποιο αναμνηστικό για την προσφορά μου. Στην συζήτηση αυτή ένιωσα πολύ ωραία μέχρι την στιγμή που με ‘ρώτησε ο υποδιευθυντής : «Θα πρέπει να ήσασταν πολύ καλοί φίλοι με τον Παναγιώτη; Θα ήθελες να γράψεις κάτι για τον καλό φίλο και συμμαθητή σου , ώστε να το πεις εκείνη την βραδιά;» Η απάντηση μου ήταν αρνητική , ότι δεν θα μπορούσα. Όσο για το πρώτο ερώτημα απέφυγα να απαντήσω. Αποχώρησα από το γραφείο του υποδιευθυντή που δυσαρεστήθηκε με την απάντηση μου , αλλά με ευχαρίστησε. Οι συμμαθητές της τάξης μου νόμισαν ότι με ήθελε για τις απουσίες μου. Η αλήθεια ήταν ότι δεν έκανα απουσίες από το σχολείο μόνο μια φορά που ήμουνα άρρωστος (ήμουν καλό μαθητούδι και πάλι).

Μιλώντας για απουσίες δεν παραβρέθηκα στην γιορτή της απονομής των απολυτηρίων. Και ούτε παρέλαβα το τιμητικό αναμνηστικό. Πέρασε το καλοκαίρι και ξέχασα. Όταν άνοιξαν τα σχολεία και ήμουν πλέον τριταίος , μια βδομάδα περίπου μετά ο ίδιος υποδιευθυντής με κάλεσε στο γραφείο του να μου δώσει αυτό που δεν παρέλαβα και αγνόησα να απαντήσω λέγοντας μου κάτι που το θυμάμαι μέχρι σήμερα : « Κύριε Κωνσταντίνε Γεωργίου ορίστε, αυτή η χάλκινη πλακέττα ,σας ανήκει…Πάω στοίχημα ότι δεν γνωρίζατε ούτε εμφανησιακά τον Παναγιώτη, ποσό μάλλον να ήσασταν και φίλος του! Και αμφιβάλω αν χάσατε ποτέ κάποιον δικό σας !» Ο τόνος της φωνής του υποδιευθυντή σε αυτή την φράση ήταν έντονος και μου έδειξε την πόρτα. Σηκώθηκα έκανα μερικά βήματα και στάθικα διπλά στην πόρτα με γυρισμένη την πλάτη απαντώντας του: «Έχετε δίκιο κύριε ,δεν ένιωσα ποτέ αυτό τον πόνο που καθρεφτίστηκε στα μάτια όσων γνώριζαν τον Παναγιώτη. Θα σας κλίσω την πόρτα να δακρύσετε ,αφού φύγω».

Έρχομαι πίσω στο σημείο εκείνης της μέρας, στο θέατρο του πανεπιστημίου, στην Αγγλία. Η κοπέλα αναλύει το σχέδιο μου και αναφέρει: « Οι κύκνοι που αντιπροσωπεύουν τους μαθητές ,από τη λύπη τους αλλάζουν φτέρωμα και από τα ανθρώπινα μάτια τους αφήνουν δάκρυα. Παρόλα αυτά πετάνε, προχωρούν, πορεύονται προς τον ήλιο ,το φως. Σκεφτείτε ένα ουρανό να βρέχει άσπρα πούπουλα κύκνων και δάκρυα. Μια λίμνη κάτασπρη που το μόνο που ξεχωρίζει να είναι ένας σταυρός…..».Τελειώνοντας λέει η κοπέλα : «…. Μόλις είδα αυτό το σχέδιο πίστεψα ότι ο δημιουργός του ήταν το όμορφο πουλί που έμεινε πιασμένο πάνω στον σταυρό και εγώ ήμουν ένα από εκείνα που έφευγαν. Τελικά αποδείχτηκε, όλα αυτά τα χρόνια ότι εγώ ήμουν αυτός ο κύκνος που δεν πέταξε ποτέ. Και είναι άσχημο όταν κάποιος σου λέει σ’ αγαπώ ,σου ζητά την αγάπη σου ,σου ζητά να γίνεις η πρώτη του αγάπη και εσύ αδιαφορείς . Ενδιαφέρεσαι για αυτόν αφού τον χάσεις για πάντα. Και είναι άδικο γιατί δεν μου δόθηκε μια δεύτερη ευκαιρία ,να είμαι μαζί του .Όλο αυτό το συναίσθημα που με έχει στοιχειώσει το συνειδητοποιώ κάθε μέρα μέσα από μια φωτογραφία και μια ζωγραφιά κάποιου ,που είδε περισσότερα από εμένα που εκτιμούσε, αν μη τι άλλο μια ανθρώπινη ύπαρξη…».

Η κοπέλα όχι μόνο μίλησε για το σχέδιο αυτό με τα καλύτερα λόγια . Αφού αυτό ήταν και η κεντρική ιδέα της παρουσίασης της από ότι φάνηκε .Αλλά είπε και κάτι από τα καλύτερα που άκουσα για εμένα. Ένα πράγμα που προφανώς και δεν σας ενδιαφέρει. Γιατί σε αυτή την ιστορία δεν ήμουν εγώ ο ήρωας ,ο Παναγιώτης+ ,ή το σχέδιο. Αλλά η κοπέλα αυτή ,που μετά από οχτώ χρόνια τότε και ίσως δεν ξερώ ακόμα πόσα, δεν ξέχασε .Παρά μόνο είχε το θάρρος να φωνάξει βοήθεια . Γιατί κόλλησε η ψυχή της σε μια μνήμη κάποιου ανθρώπου που αγάπησε. Έχοντας εις γνώση της ότι δε είναι καλό αυτό για εκείνη.

Κατά την διάρκεια που έγιναν οι απορίες από τους θεατές-φοιτητές . Είχα παγώσει σε μια ,οπού κάποιος ρώτησε την κοπέλα αν γνώριζε προσωπικά τον δημιουργό του έργου. Η κοπέλα είπε ότι δεν με βρήκε και δεν με γνώρισε ποτέ αν και το προσπάθησε λίγο πριν φύγει για σπουδές.

Η Θέμης είχε βαρεθεί τάχα και δεν ήθελε να παρακολουθήσει τις επόμενες δυο παρουσιάσεις .Φεύγοντας όμως μου είπε να πάω να πω στην κοπέλα , πως εγώ ήμουν εκείνος ο άνθρωπος που έψαχνε. Τέλειωσαν και οι υπόλοιπες παρουσιάσεις και οι θεατές πήγαν να συγχαρούν ,ή να ρωτήσουν για την παρουσίαση τους φοιτητές ,που τις έκαναν. Έμεινα πολλή ώρα καρφωμένος στην θέση μου, μέχρι που αραίωσε λίγο η αίθουσα από τον κόσμο. Αργότερα σαν υπνωτισμένος κατέβηκα και το τελευταίο σκαλοπάτι. Έκανα χειραψία μαζί της και την κοίταξα προφανώς χαζά ,ευθεία στα μάτια, σκεπτόμενος, τι να της πω τώρα. Εκείνη χαμογέλασε και με ρώτησε στα αγγλικά θέλετε να μου πείτε κάτι; Εγώ απάντησα στην ίδια γλώσσα : «Ναι, απλά θα ήθελα να σας συγχαρώ για την ωραία παρουσίαση σας και ». «Και τι άλλο;» αποκρίθηκε εκείνη. Απάντησα , «και λυπάμαι». Άφησα το χέρι της και μετά ακολούθησαν τα συγχαρητήρια και συζητήσεις από άλλους φοιτητές.

Μερικές φορές βλέπεις ξεκάθαρα ότι όλα είναι μάταια, ακόμα και αν προσπάθησες. Νιώθεις αδύναμος ,ανήμπορος να τα αλλάξεις. Ακόμα και αν δοκίμασες τα πάντα . Είναι πράγματα που δεν ελέγχονται, δεν έχουν επιστροφή ,όπως τους ανθρώπους .Και μένεις πίσω, μόνο με αναμνήσεις. Κρατιέσαι απλά από κάτι που ίσως να μην έχει αξία .Πιστεύεις ότι αυτό το κάτι είναι το γεφύρι που σας ενώνει. Και όμως δεν είναι αυτό το γεφύρι και ας μην γνώρισες ποτέ τον πρωτομάστορα του ,να στο πει αυτό. Δεν χιάζετε να σου το πει. Δεν πρέπει να τιμωράς τον εαυτό σου ,ιδίως όταν δεν σε καταδίκασε κάποιος.

Κοίταξε γύρω σου ,δες υπάρχει και η ζωή. Και κύκνος να΄ σουν ,έχεις θεόρατες ,κατάλευκες φτερούγες. Τίναξε τες και πετά ,φύγε με τους άλλους κύκνους ,προχώρα την ζωή σου. Ναι, προχώρα την ζωή σου ,γιατί οι κύκνοι είναι αποδημητικά πουλιά και για να γυρνάνε στα παλιά τους σπίτια ,θα πει ότι δεν ξεχνούν . Νιώθουν το κρύο , ξερόυν που υπάρχουν ζεστές λίμνες. Έτσι είναι πιστεύω και στην ζωή μας .Υπάρχει πολύς πόνος ,μα και χαρά ,που ξέρουμε ευτυχώς που υπάρχει. Και δεν είναι κακό να πηγαινοερχόμαστε, να αγωνιζόμαστε για τη βρούμε .Για να γίνει αυτό όμως, χιάζεται μια γερή καρδιά που να αγαπά και όχι να κλαίει συνεχώς. Γιατί μόνο έτσι θα ζεσταίνει τους γύρω της, ακόμα και αυτούς που δεν είναι…..