Κωνσταντίνος Γεωργίου

(~constantin7geo)

[ Όχι ,ο τίτλος έχει άλλη σημασία σε αυτή την ιστορία, από εκείνη που εννοούν οι Πίξ-Λάξ στο ομώνυμο τραγούδι τους].

Κυριακή του Θωμά αύριο και είμαι καλεσμένος για φαΐ σπίτι του καρδιακού φίλου Θωμά ,όπως και τα αλλά παιδιά της παρέας. Σήμερα λοιπόν ο Θωμάς μου τηλεφωνά κατά τις πέντε το πρωί .Βλέπω την κλήση και διερωτώμαι αν κανόνισα ,ή μου ξέφυγε κατά λάθος και του υποσχέθηκα να πάμε για ψάρεμα. Απαντώ μισοκοιμισμένος μετά από τρία επαναλαμβανόμενα χασμουρητά και με φωνή φρύνου , «Θωμά περίμενε με και ξέχασα να βάλω το ξυπνητήρι .Πήγαινε πίσω που εν η αποθήκη και πιασε τα καλάμια και σε πέντε λεπτά έρχομαι να σου ανοίξω».Ο Θωμάς όμως με δυνατή φωνή μου λέει , «ρε μα εξείχασες τέλια ,εν η γιορτή μου σήμερα, εν τζαι κανονίσαμε ψάρεμα! Έπιασε να σε καλέσω να έρτεις για φαΐ , το καθιερωμένο στο εξοχικό μου. Εν να έρτεις ρε έναιν , έναιν; Άμπα τζαι εν έρτεις ! Εν να έρτουν, είπαν μου οι άλλοι σίγουρα!».Απαντώ με υπνωτισμένο εκνευρισμό, «Ρε αθεόφοβε ξέρεις εν τα ώρα ένει! Εν τα μέρα ένει! Χρονιά σου πολλά» Και εκεί που ετοιμάζομαι με μισάνοιχτα μάτια να βρω το κουμπί του κινητού να του το κλίσω ,συνεχίζει και ξεφωνίζει, « ρε μα έντα ώρα ήθελες να σε πιάσω, αφού μετά τις εννιά εν να το κλίσεις για να κάνεις μάθημα των μωρών!» Λέω και εγώ με βραχνή φωνή, «Ναι έχεις δίκιο, ευτυχώς που με πρόλαβες ,διότι η ώρα εννιά πιάνω δουλειά!» Και επειδή δεν πολύ θυμάμαι και όλο τον διάλογο. Καταλαβαίνετε λόγω εγκεφαλικού ωραρίου. Θυμάμαι μόνο την τελευταία φράση που είπε ο Θωμάς και του το έκλεισα: « Είσαι τυχερός διότι εσένα έπιασα σε τελευταίο τηλέφωνο .Τους άλλους έπια τους πιο πρωί!»

Αγαπητέ Θωμήλε ξέρω ότι τσαντίζεσαι που σε πιάνουμε κάποιες φορές κοροΐδο πρωινές ώρες την πρώτη του Απρίλη. Αλλά ρε παρέα κάθε χρόνο , μα κάθε χρόνο, να μας κόβεις τα όμορφα όνειρα μας , τον γλυκό μας ύπνο, πάει πολλά. Και το χειρότερο τα βάζω με τον εαυτό μου περισσότερο. Διότι δεν θυμήθηκα καμιά χρονιά ως τώρα να κλίσω το κινητό μου την προηγουμένη της γιορτής σου. Τέλος πάντων, όπως λέει και η Άντρη έχε χάρη που έχεις την γιορτή σου και είσαι αθρωπούιν. Ανυπομονώ αύριο να μάθω τι ώρα ξύπνησες εκείνην . Και προπάντων να σκοτωθείτε στο τραπέζι όπως πέρσι. Ευτυχώς που τα βρίσκετε μετά ,διότι εμείς οι υπόλοιποι σας χρειαζόμαστε και τους δυο να μας ανεβάζετε το κέφι. Εν πράμα βρε Θωμά όμως εκείνο που έκανες πέρσι. Καλά οι υπόλοιποι δεν ανασάναμε από το γέλιο , η Άντρη όμως ήταν να σε σκοτώσει στην κυριολεξία.

Ώσπου θυμάμαι εκείνο το περιστατικό στην γιορτή σου, φείρνομαι που το γέλιο όλο και πιο πολύ. Εδώ ξεκινά και η ιστορία , όταν εκείνη την μέρα το απογευματάκι μαζευτήκαμε στο εξοχικό του Θωμά. Εκείνη την μέρα όμως μας προειδοποίησες να μην φέρουμε φαγητό και ποτά .Διότι θα μας κανείς το τραπέζι όπως επιβάλετε, μιας και ήσουν ο εορτάζοντας. Και μάλιστα θα μας έκανες μια από τις σπεσιαλιτέ σου, αφού είχες ,όπως επίσης μας επισήμανες, μόνη βοήθεια ( τρομάρα σου) από τον φροντιστή του εξοχικού σου.

Έτσι για να δώσω και τις απαιτούμενες κατευθυντήριες συστάσεις ο Θωμάς εργάζεται σε ένα ξενοδοχείο της Λευκωσίας, σαν μάγειρας Μην με ρωτάτε βαθμίδα και πόστο ,διότι αυτά όσες φορές και να μου τα είπε δεν τα συγκράτησα, λεπτομέρειες. Και να ένας ακόμα λόγος που ξυπνά χαράματα , εκτός από το ψάρεμα.

Προχωράμε στην δεύτερη πράξη οπού κάθομαι σε ένα μαξιλάρι κάτω στο δάπεδο και με ένα ποτήρι ¨σόδα¨ περιεργάζομαι τα ψάρια της μεγάλης γυάλας που έχει στο ευρύχωρο σαλόνι του εξοχικού του. Πάντα θαύμαζα αυτήν την πολυτελέστατη τεραστία γυάλα , με τα υδρόβια της φυτά, τα τροπικά της ψάρια . Μα πάνω από όλα μου άρεσαν εκείνα τα τεράστια χρυσόψαρα που έφταναν σχεδόν ,ένα πόδι στο μέγεθος. Ήταν ένα θέαμα ηρεμιστικό ,γαλήνιο. Ιδίως ο τρόπος που κοινώντουσαν , λες και άκουγαν μια απαλή μουσική και χόρευαν αγγίζοντας απαλά ,το ένα ,τ’ άλλο .Να φανταστείτε τόσο μου έκαναν εντύπωση αυτά τα ψάρια που μια από τις επισκέψεις μου τα ζωγράφισα.

Πέρσι όμως τα ψάρια αυτά ήταν άφαντα . Ούτε ένα δεν υπήρχε από αυτό το είδος. Γυρνάω στους άλλους ,οι οποίοι κάθονταν και αυτοί ,με τα ποτά τους στο χέρι, πάνω σε μαξιλάρια και τους λέω: « Είναι η ιδέα μου ,ή δεν υπάρχουν χρυσόψαρα μέσα στην γυάλα;»

Όχι δεν ήταν η ιδέα μου απλά δεν υπήρχαν. Μάλλον υπήρχαν και μάλιστα στα στομάχια μας. Διότι στην ερώτηση μου αυτή απάντησε με χαμόγελο κατορθώματος ο Θωμάς : « Α ναι ,σκέφτηκα επειδή έπιαναν πολύ χώρο στο ενυδρείο και επειδή ήδη έχουν μεγαλώσει πολύ ,να τα μαγειρέψω να τα φάμε. Μην ανησυχείτε τα ψάρεψα προσεκτικά από τα άλλα , έτσι που δεν πήγαν από ασφυξία».Περιττό να σας πω ότι βάλαμε τα γέλια και σαν άπιστοι Θωμάδες δεν τον πιστέψαμε. Έλα όμως που το τέρας επέμενε ότι ήταν αλήθεια και μάλιστα μας περίγραψε την διαφορά μεταξύ ενός μπαρμπουνιού και ενός χρυσόψαρου. Μείναμε άφωνοι ώσπου μας είπε αν θέλαμε να ρωτήσουμε και τον φροντιστή που θα ερχότανε σε λίγο από το σπίτι , ο οποίος βοήθησε στο ψάρεμα του παραλόγου.

Αυτά τα ψάρια μας διαβεβαίωσε ο Θωμάς ότι χρησιμοποιούνται ιδίως στην κινέζικη κουζίνα και μάλιστα είναι ένα από πιο διάσημα και θρεπτικά πιάτα. Η Άντρη εκνευρισμένη του λέει κάτι που το θυμάμαι ακόμα σε αυτή την φάση: «Δηλαδή ρε Θωμά ,απάνθρωπε , δολοφόνε, θα μας τάιζες και τα κουταβάκια της σκύλας σου , που συμπεριλαμβάνονται και αυτά στην κινεζική κουζίνα, αν σου περνούσε; Η απλά αυτά μας τα φιλάς για του χρόνου στον καταψύκτη σου;» Και φυσικά η συνηθές κουβέντα του Θωμά αποκρούει με διαφορά ακόμα και εδώ: «Ου άτε, όυλλα μια ιδέα ένει» . Εμείς οι υπόλοιποι πέφτουμε ξεροί από το γέλιο και ταυτόχρονα μας έρχεται μια αναγούλα. Ενώ η Άντρη με τον Θωμά συνέχισαν να σκυλλοτρώγονται.

Αύριο συνεννοηθήκαμε να πάρουμε φαγητό όλοι μας και πότε ,μα πότε να μην δοκιμάσουμε φαγητό που φτιάχτηκε από τα χέρια του Θωμά. Μάλλον θα έπρεπε να δώσω το όνομα του ξενοδοχείου που δουλεύεις. Αλλά επειδή είμαι ανώτερος άνθρωπος και σου συχώρησα που μας μετέτρεψες σε χρυσοψαροκανίβαλους , θα σου πω δημοσίως ένα μυστικό( αν και το γνωρίζεις) να έχετε να τσακώνεστε με την Άντρη αύριο. Μας είπε ότι από τα χέρια σου ούτε φραπέ δεν πίνει. Τώρα θα μου πεις , «Ου άτε, όυλλα μια ιδέα ένει». Πάντως ρε παρέα εμένα άρεσε μου η γεύση των χρυσόψαρων ,έτσι που τα μαγείρεψες με την σαλτσούλα τους. Αλλά ομολογώ θα μου λείψουν. Ευτυχώς που έκαμα τα πορτρέτα τους.