Κωνσταντίνος Γεωργίου

(~constantin7geo)

Πιο κάτω ακολουθεί μια προσωπική ανάλυση του ποιήματος σου, καθώς επίσης απορίες που μάζεψα μετά που το διάβασα δεκάδες φορές :P

Είναι φορές που γίνομαι βράχος

Ο βράχος θεωρείτε κάτι σταθερό, ατάραχο. Για αυτό μπορεί να συμβολίζει ένας χαρακτήρα σταθερό,μπορεί να συμβολίζει όμως την στήριξη που δίνει ένας σε κάποιον άλλο. Μπορεί να συμβολίζει όμως και οτιδήποτε άλλο, αρκεί ο συγγραφέας να μας δώσει να καταλάβουμε την συσχέτιση ενός ατόμου με τον βράχο. Ο βράχος τι συμβολισμό παίρνει εδώ;

Είναι φορές που γίνομαι βράχος , το ξέρω δεν είναι για καλό

Εννοείς μήπως ότι άλλοι μπορούν να βασιστούν πάνω σου, όπως ένας στερεός βράχος. Μήπως το λες για ένα άτομο ή γενικολογείς εδώ; Δεν διαφαίνεται ποιο από τα δύο είναι

Άλλες πάλι ο βράχος γίνεται πλωτό , ταξιδεύει δίχως χάρτη. Πολύ ωραίος, μαγικός στίχος. Διεγείρει την φαντασία.

Πόσες αλήθεια ιστορίες μου λες και εγώ τις καταγραφώ στο κοχυλένιο μυαλό μου. Γιατί το μυαλό σου είναι κοχυλένιο; :P

Αν τις εκδώσω θα με πούνε ψεύτη, αν τις αφήσω μέσα μου ,θα με πούνε εγωιστή

Απλά θες να δηλώσεις ότι λέει όμορφες,απίστευτες ιστορίες ή θες να πεις κάτι περισσότερο; Και υπάρχει κάποια συσχέτιση με το παρακάτω;

Μα εγώ που σ’ αγαπώ στέκομαι εκεί ,ατάραχος πάνω στις δυο καφετιές ,γυαλιστερές σου πέτρες και γίνομαι ένα με αυτές.

Μήπως την απάντηση μας τη δίνει ο πιο κάτω σου στίχος;

Μου αρκεί μόνο να είμαι κοντά σου, να ακούω τα μυστικά σου , τις ιστορίες σου

Μήπως έχεις αγαπήσει αυτό το άτομο από τις ιστορίες του; Επίσης τι συμβολίζουν οι γυαλιστερές της πέτρες; Μήπως τα καφετιά της μάτια.

Εκεί που λες Γίνεσαι ένα με αυτές τι εννοείς Μήπως έχει σχέση με τη φράση που λέμε 'γίνομαι ένα με τον άλλο' Σκέφτηκα ότι αν είναι αυτή τη συσχέτισή που θες να κάνεις και αν οι δυο καφετιές πέτρες είναι τα μάτια της, τότε τα μάτια της ίσως απεικονίζουν την ψυχή της. Και αυτό επειδή λέμε ότι τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας. Το λέμε αυτό φυσικά για να πούμε ότι από τα μάτια μπορούμε να δούμε την ψυχή του άλλου όχι ότι είναι η ψυχή μας. Και αν απεικονίζουν την ψυχή τότε έχεις γίνει ένα με την ψυχή του/της; Αυτό το συλλογισμό έκανες; Η μήπως έχεις γίνει ένα με αυτές διότι όποτε βλέπεις τα μάτια της ή όποτε βλέπεις την ίδια(Αν υποθέσουμε ότι οι πέτρες είναι τα μάτια και ότι τα μάτια συμβολίζουν το ίδιο το άτομο) τότε μαγεύεσαι από αυτή και δεν υπάρχει τίποτα γύρω παρά μόνο αυτή. Και για να το πω ποιητικά, ταξιδευέις μέσα της.

Μα οι ιστορίες σου με λαξεύουνε. Πολύ ωραίο. Όμως σε αλλάζουν σιγά σιγά, προς το καλό ή σε αλλοιώνουν;

κάθε που σε αγκαλιάζω.Είναι εκείνα τα αλμυρά δάκρυα σου ,που μου κάνουν την ζημιά, που με μικραίνουν , που με καταλύουν.

Μήπως οι ιστορίες της σε έχουν αλλάξει; Μήπως λέγοντας αλμυρά δάκρυα της, εννοείς ότι είναι φυσικά δάκρυα(χωρίς όμως να ξέρεις αν είναι κροκοδείλια ή όχι) Τα αλμυρά δάκρυα με τις ιστορίες κατάλαβα ότι είναι αλληλένδετα Δηλαδή οι ιστορίες βγαίνουν από την ζωή της και την πληγώνουν. Αλλά από την άλλη είναι ιστορίες που σου ανοίξανε τα μάτια. Που σε αλλάξανε σαν άνθρωπο Γιατί όμως αυτές οι ιστορίες σε λαξέυουνε; Επειδή κρύβουν μέσα το μεγαλείο αυτού του ανθρώπου ή επειδή είναι ιστορίες ζωής και σε κάνουνε να συνειδητοποιήσεις πράγματα ή αλήθειες;Ή μπορεί να σε αλλάζουν γιατί μαγεύεσαι και σκλαβώνεσαι από αυτές;

… που μου κάνουν την ζημιά, που με μικραίνουν , που με καταλύουν.

εννοείς ότι εσύ είσαι δεμένος με αυτό το άτομο που τον έχεις εξιδανικεύσει(για αυτό σε μικραίνει), και από την άλλη δεν μπορείς να αποβάλεις την επίδραση που ασκεί πάνω σου. Μήπως έχεις πάθει ψύχωση με αυτό το άτομο, μήπως δεν ανταποκρίνεται σε αυτά που νιώθεις, για αυτό σου κάνει ζημιά; Μήπως το μικραίνουν στο πιο πάνω στίχο είναι ότι νιώθεις ασήμαντος μπροστά στο άτομο αυτό ξέροντας πόσα πέρασε και έχεις εξιδανικέυσεις την συμπεριφορά του στις καταστάσεις που πέρασε στην ζωή του και της διηγείται σε σένα;

Αν με αγαπούσες με εμπιστοσύνη και εσύ, έστω για λίγο , Σε αγαπούσε αλλά δεν έδειχνε εμπιστοσύνη σε σένα; Φοβόταν δηλαδή ότι θα την κεράτωνες; Ή φοβόταν ότι η σχέση σας θα διακοπτόταν λόγω εξωγενών παραγόντων. Συνθηκών που επικρατούσαν που την έκαναν να αμφιβάλει αν θα κρατήσει η σχέση;

Θα ήμασταν για πάντα μαζί.

Με αυτό θες να πεις ότι οδηγηθήκατε στο χωρισμό;

αν με άκουγες και εσύ , όπως εγώ… Θα ήμασταν για πάντα μαζί.

Πολύ σημαντικό να ακούς τον άλλο και όχι μόνο να θες να σε ακούσουν.

Μα εσύ θαρρώ είσαι ολόιδια η θάλασσα. Ποτέ έτσι , ποτέ αλλιώς.

Ποτέ έτσι , ποτέ αλλιώς Πότε ήρεμη, πότε τρικυμιώδης. Αλλάζει δηλαδή. Την μία είναι είτε ήρεμη είτε ξέρει τι θέλει είτε είναι ευτυχισμένη, την άλλη είναι είτε ανήσυχη μέχρι και πανικοβλημένη, είτε αβέβαιη για την ζωή της, είτε δυστυχισμένη Σωστός;

Για κοίτα, έμεινε μέσα μου λίγο γλυκό νερό.

Τι συμβολίζει το γλυκό νερό; Είναι ειρωνικός ο τόνος σου εδώ;

Το θέλεις και αυτό; Φαντάζομαι δεν έχεις άλλο πόσιμο νερό να δώσεις. Όπως λέμε ήπιε το γαίμα μου. Σε σένα ισχύει, ήπιε το νερό μου :p

Όπως συνήθως, κατάφερες να με συγχίσεις. Κάποιος όμως όταν το διαβάζει χωρίς να καθίσει να το αναλύσει του αρέσει. Γιατί έχεις ωραίες εικόνες μέσα, αλλά και πολύ επιτυχημένες εκφράσεις. Το πρόβλημα όπως καταλαβαίνεις είναι στην ανάλυση Μπορεί και να μην είναι και πρόβλημα, μπορεί να απαιτεί πολλή προσπάθεια από τον αναγνώστη για να βάλει όλα τα κομμάτια του παζλ και να βγάλει το νόημα. Τότε είμαι σίγουρος ότι ο αναγνώστης αμείβεται δεκαπλάσια. Διαφώτισε με όμως λιγάκι γιατί από το ποίημά σου σαν σύνολο, δεν βγαίνω από μέσα.

Καταρχάς ενθουσιασμός ,συγκίνηση και δάκρυα στα ματιά και φυσικά αστραφτερό χαμόγελο σε σημείο που αν μπορούσα θα αποκάλυπτα τα ούλα μου. Όπως θα έλεγε και η Φανή : ¨ «…Έγραψε μου ο Κυριάκος !» Και όπως θα έλεγαν και άλλοι «γουάο!» : ).

Ας σοβαρευτώ δε με ξέρουν τα πλάσματα εδώ σαν κοπέλι( κουνέλι) γι΄ αυτό επανέρχομαι. Ξεκινώντας με την δανεισμένη φράση από Βαλεντίνο : « Τι ήθελε να πει ο ποιητής;» Άραγε τι; Όντως πολλά τα ερωτήματα σου Κυριάκο και μπορώ να πω τον μισώ γρίφο του ( δήθεν ) ποιητή τον αποκρυπτογράφησες.

Βασικά αυτό που κάνει ένα ποίημα προσιτό είναι το ότι μπορεί να περάσει πολλαπλά μηνύματα όπως και κάθε κομμάτι τέχνης. Ώστε να αφυπνίζει τις σκέψεις και να κινεί το ενδιαφέρω του θεατή, αναγνώστη . Αλλά το σημαντικό είναι να του προσφέρει κάτι από την σοφία ,ή την ανοησία του.

Τη μόνη εξήγηση που δίνω απλόχερα είναι αυτό που αναφέρω στη αγκύλη , μετά τον τίτλο του ποιήματος . Ναι , το έγραψα για μια κοπελιά κάποτε, μαγεμένος από την ιστορία της . Δεν έχω πρόβλημα να γράψω (επιτρεπτά φυσικά) για προσωπικά, αλώστε αυτό φαίνεται και από τις ζεύσεις μου. Αλλά με βρίσκω σύμφωνο με την ανάλυση σου , καθώς και με την ανάλυση του οποιουδήποτε θα το διάβαζε και θα έδινε την δική του εξήγηση. Έτσι πετυχαίνετε το λάξευμα , η ενεργοποίηση , της ευφυΐας . Έρχεται στην επιφάνεια , «το επίπεδο» , η πνευματικότητα ,ενός ανθρώπου.

Τώρα να μην φιλοσοφήσω απλά θα πω ότι προσπάθησα λίγο να εφαρμόσω την μέθοδο ( των τριών : D ) τη λεγομένη « μαιευτική τέχνη*» του ποιητή και του κάθε δημιουργού τέχνης .Δηλαδή όπως κατά κάποιο τρόπο αναφέρεται και από τον αρχαίο φιλόσοφο Σωκράτη για αυτή την τέχνη ότι, αφού ξεκινούσε με ένα αφανή , φανταστικό ,διάλογο μεταξύ ( αναγνώστη και ) έργου κατέληγε σε απορία και από εκεί στην προσπάθεια του ο αναγνώστης- θεατής-ακροατής , να δώσει ( πειραματικές) απαντήσεις γεννούσε την αλήθεια του, την ιδιοσυγκρασία του , την δομή του. Όλες εκείνες τέλος πάντων οι ιδέες του που απλά τις εγκυμονούσε τόσο καιρό. θαρρώ αυτή είναι η ουσία που θέλει να πει ένας ποιητής μέσα από το κάθε του ποίημα. Μπορεί να διάβασα- κατάλαβα και λάθος.

Αυτό με λίγα λόγια που θέλω να πω είναι, για παράδειγμα αν πάρουμε το στίχο , «κογχυλένιο μυαλό μου» έχει πολλές σημασίες . Μπορεί να σημαίνει ότι φυλακίζει τον ήχο της φωνής της, τις ιστορίες της ,τα λόγια της ,τις υποσχέσεις της . Όπως το κογχύλι, τον ήχο της θάλασσας. Μπορεί να σημαίνει ότι όπως το κογχύλι που δεν έχει διέξοδο και μέσα μοιάζει σαν λαβύρινθος να φυλακίστηκε η σκέψη για αυτή την κοπέλα. Μπορεί να σημαίνει ότι επειδή το κογχύλι είναι άδειο και πάντα προστατεύει, μια ουσία , μια ιδέα μια σκέψη, μια ανάμνηση που επανέρχεται σαν το κύμα ,σαν τον ήχο ,σαν την ζωή κάποιου μικρό οργανισμού, μέσα σε ένα κογχύλι. Να συμβολίζει ένα σπίτι , ένα καταφύγιο ,…….κ.τ.λ.

Μια άλλη για παράδειγμα διφορούμενη έννοια του στίχου και τίτλου μου θα μπορούσε να ήταν αυτή που αναφέρεις γι’ αυτό , ή ακριβώς το αντίθετο .Πραγματικά να θέλει , να προσφέρετε να δώσει, παραδώσει , θυσιάσει , και το τελευταίο, καλό , χαρακτηριστικό, ελευθερία, σταθερότητα, ……. του για χάρη της . Και ας γνωρίζει την συνέπια. Ότι πάντα το γλυκό νερό, της βροχής όταν φτάσει , στην θάλασσα γίνεται εξολοκλήρου μέρος της , γίνεται αλμυρό. Ίσως να εκφράζει πάλι δυναμικά το θέλω του να γίνει ένα με εκείνη , να την νιώσει σε όλη της την διάσταση .Η ακόμα και να έχει κάποιο συσχετισμό με δάκρυ[ που είναι και αλμυρό( όχι του φούρνου)], θλίψη, χαρά…..

Όταν το διάβασα στα παιδιά , το γκρουπάκι από ποιητές και λογοτέχνες, ερασιτέχνες και μη. Το συγκεκριμένο μου ποίημα ήταν άτιτλο, αλλά ακριβώς επειδή, υπήρχε αυτή η αντιπαράθεση για τον τελευταίο στίχο από μέρους τους , που τους χώρισε σε δυο στρατόπεδα ας πούμε ( και πολλή σημασία μου έδωκαν , λάθος τους : ) ). Ε , αποφάσισα να το βαφτίσω με αυτόν το τίτλο : ) χε χε.

Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια Κυακο και γενικά για τις απορίες σου διότι μου δίνεις την ευκαιρία να εξηγήσω και πράγματα μέσω αυτών. Πάντως πρόθεση μου ήταν όντως να κάνω τους άλλους να μπερδευτούν να ψαχτούν. Είσαι σε καλό δρόμο : ) . Μου άρεσε γενικά το σχόλιο σου το ομολογώ και μπορώ να σου πω με έβαλε και εμένα σε περαιτέρω σκέψεις.

Ο Σωκράτης σε όλη του τη ζωή ήταν βέβαιος ότι ήξερε, πως δεν ήξερε τίποτα. Αυτό σημαίνει η περίφημη φράση του "εν οίδα ότι ουδέν οίδα".

Η βασική παιδαγωγική αρχή του Σ. ήταν ότι "ουδείς εκών κακός", κανείς δεν είναι με τη θέλησή του κακός. Επομένως, κακός είναι μόνο ο αμαθής και όταν λείπει η γνώση δεν μπορεί να υπάρχει η αρετή. Ο Σωκράτης υπήρξε αυστηρός κριτής για τους περήφανους, τους ανόητους και τους φαντασμένους…”]

Δεν απάντησες σχεδόν σε κανένα από τα ερωτήματα μου. Αλλά η ανάλυση και όσα έγραψες στο σχόλιο που έδωσες, μου αρέσανε πολύ :-) Έχεις πολύ φαντασία, πολύ περισσότερη από τον μέσο άνθρωπο!