Κωνσταντίνος Γεωργίου

(~constantin7geo)

Κάθεσαι σε ένα αστέρι και μετράς ,ξανά και ξανά τους ανθρώπους. Πόσο ευδιάκριτοι που είναι όλοι τους , πάνω στην γη για ‘σένα αλήθεια . Ακόμα και αυτοί που σου κρυβόντουσαν μέσα στων σπιτιών τους, τα δωμάτια. Εσύ με ευκολία , τους βρίσκεις, τους βλέπεις, τους αριθμάς.

Κάνεις την καταγραφή καθημερινά. Και όταν πέφτει στο δικό σου κόσμο το σκοτάδι πριν να κοιμηθείς .Σμίγεις τις παλάμες των χεριών σου και στέλνεις ολοκληρωμένη την καταγραφή, αναφορά, στον προϊστάμενο σου. Κάποιοι θα μπορούσαν να σε ονομάσουν αγγελιοφόρο .Αλλά δεν ήταν αυτή η δουλεία σου.

Σαν τον ήλιο τους ξυπνούσες και τους έδινες ευκαιρίες να αποδείξουν ότι είναι άνθρωποι. Αυτό ψιθύριζες ,κάθε μέρα από εκεί πάνω. Μα αυτοί αγχωμένοι κοιτούσαν μόνο γύρω από τον εαυτό τους. Ποτέ μέσα τους! Λες και τα δελτία ¨ειδήσεων κακουχίας¨, των συνανθρώπων τους, έμοιαζαν με σκηνές ερχόμενης πρεμιέρας ,κάποιου έργου επιστημονικής φαντασίας ,τρόμου και δράσης.

Ευτυχώς ήταν και τα παιδία. Που αυτά όχι μόνο φρόντιζαν να σε ακούνε ,αλλά σε έβλεπαν και από εκεί ψηλά που τους χαμογελούσες .Θέλοντας απεγνωσμένα να παίξεις μαζί τους, έδεναν υποσχέσεις πάνω σε όνειρα. Κάτι όνειρα που έμοιαζαν με μπαλόνια και τα αμολούσαν στον άνεμο, να φτάσουν σε ‘σένα .

Κάποτε όμως ερχότανε καιρός που αυτά κουραζόντουσαν και μεγάλωναν. Ξεχνούσαν μαζί με τα όνειρα τους και τις υποσχέσεις που σου έδιναν. Γι’ αυτό και ‘συ πάντοτε βλέποντας ένα παιδί να σε κοιτάζει για πρώτη φορά, του έλεγες . «Ποτέ, να μην “μετράς” τους ανθρώπους !Κοίταξε με, είμαι το Φιλότιμο και δεν θα κατοικώ εδώ ψηλά , σ΄ αυτό το αστέρι, αν εσύ το θες. Αλλά μέσα στην καρδιά σου!»

Και ναι ,υπάρχουν Άνθρωποι, πιστεύω, που καθώς μεγαλώνουν ,όλα αυτά τα καλά που υπόσχονται ότι θα κάνουν προς τους συνανθρώπους τους, τα καταφέρνουν (γιατί όλοι σας νιώσατε κάποτε έστω και για λίγο πονόψυχοι. Έτοιμοι να ξεπουλήσετε τα πάντα για χάρη του ανήμπορου διπλανού σας ). Είναι αυτοί φυσικά που χάνουν ,τις πρόσκαιρες απολαύσεις, τον πλούτο, που τους δίνει η αναισθησία του κοινωνικού συστήματος .

Αυτούς τούς ανθρώπους δυστυχώς τις πλείστες φορές τους πετροβολούνε μέχρι θανάτου. Και ξέρω πολλά παραδείγματα ,που δυστυχώς είναι γεγονός ότι είναι η ζωή κάποιων ,“ανθρώπων με φιλότιμο”. Ένας χαρακτηρισμός σαν αυτόν, που πιστεύω σπανίως τον χρησιμοποιούμε και τον συναντούμε σε συνανθρώπους μάς .( “ Άσε το όμως…” θα μου πω “,με συνεπήρε πάλι το βιβλίο της αγάπης…”).

Γιατί ίσως να είναι αλήθεια, ότι το Φιλότιμο ζει .Όχι πάνω στην γη, ούτε και μέσα μας, αλλά πάνω σε ένα ετοιμόρροπο αστέρι ,τώρα πια. Που κάποια μέρα θα εκσφενδονιστεί από το συμπάν με ταχύτητα φωτός και τότε η σύγκρουση του με την γη θα είναι εν μέρη καταστροφική. Και αλίμονο σε αυτόν που σε ένα εκατομμυριοστό του δευτερολέπτου, θα βρίσκετε στο αριστερό ημισφαίριο της γης .

Μέχρι τότε το Φιλότιμο καθημερινά θα παίρνει ένα μεγάλο βιβλίο και ένα χρυσό στυλό, με τα παιδικά χεράκια του. Μετά θα κοιτάξει προσεχτικά τους ανθρώπους με τα παιδικά του ματάκια και θα αρχίσει πάλι, να καταγράφει… Αυτούς που είναι «φίλοι της τιμιότητας», αλλά και αυτούς που είναι «φίλοι της ύλης». Και ποιος ξέρει, τι έγραψε και για ‘μένα, με την αθωότητα και την αφέλεια που το διακατέχει.