Κωνσταντίνος Γεωργίου

(~constantin7geo)

Και αν οι φίλοι μου, όσοι αγαπούσα…, γαντζώθηκαν σαν βδέλλες πάνω στην καρδιά μου τότε. Τι τους περίσσεψε άραγε; Τι μου είχαν αφήσει όλοι αυτοί; Που πήγαν; Πως να έτρεχα πιο πέρα από εδώ, που με είχανε αφήσει ;Το παράπονο με έπνιγε και ήταν σαν να έπαιρνε ένα νυστέρι και να μου σκάλιζε τις πληγές ,τις μνήμες. Να δει κι αυτό, που έχω κάνει λάθος. Μα τι θάρρος να είχα πια ,που ο θυμός μου είχε γίνει πόνος και η περηφάνια μου μοναξιά.

Και έτσι όπως άφησα τα τελευταία μου ηλιοτρόπια να μαδήσουν μες το σκοτάδι. Ένιωσα θυμάμαι, την ψυχή μου να θέλει να με ζεστάνει ,να με αγκαλιάσει. Να μου λεει , «όχι, εσύ δεν φταις ,πάψε να κλαις επιτέλους!» Μα και που κράτησα την μίση μου καρδιά, την περηφάνια μου, τι κατάλαβα. Ήμουνα μόνος ακόμα μια φορά.

Γονάτισα στην μέση μίας εκκλησίας, με πολύχρωμα παράθυρα. Τα δάκρυα μου όμως, όλο και αυξάνονταν. Με είδα να μεταμορφώνομαι σε κάτι που ποτέ δεν ήθελα, κάτι δυνατό και κακό μαζί. Όταν είχα σηκωθεί ήμουν ένας όμορφος άνθρωπος εξωτερικά, μα μέσα μου ήμουν ένα τέρας. Το κακό με είχε κατακτήσει. Κάθε μου εκπνοή ήταν δηλητήριο. Στο πέρασμα μου ο πόνος των άλλων με ευχαριστούσε. Άρχισα μια εκδίκηση χωρίς σταματημό.

Υπόγραψα συμβόλαιο με τις πιο σκοτεινές δυνάμεις του κακού. Έκανα τους συνανθρώπους μου να υποφέρουν σαν εμένα τότε. Η πονηριά, η υπουλότητα, το ψέμα ,η συκοφαντία ,ο φθόνος .Μου έδιναν πρόσκαιρη ευχαρίστηση ,μα δεν μου έφτανε μόνο αυτό. Ήθελα και άλλη δύναμη να κάνω κακό ,και άλλη! Και όταν την απέκτησα και αυτή την υπερφυσική δύναμη, εύκολα και απλά. Κάνοντας ότι πιο αιμοβόρικο και βρομερό μου ερχότανε στον νου. Τίποτα πια δεν με σταματούσε . Ήμουνα πλέον ένας δαίμονας ,με ποτέ απαλό άγγιγμα και ποτέ αργού επώδυνου θανάτου.

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα μπορούσα να φέρω στην όχθη μου ,ότι και οποίον ήθελα .Δίχως να αποδείξω κάτι. Να μην φοβόμουνα ότι με μια αβάσιμη προπαγάνδα ,θα στρέφοντα ενάντιο μου όλοι .Μη υπολογίζοντας, αυτό που απέδειξα από καιρό με τις πράξεις μου. Αυτό το ,ποιος ,ή τι είμαι, τι μπορώ να σκεφτώ ,να κάνω.

Και από τότε και για πάντα εγώ έγινα συναίσθημα, πάθος , η καταστροφή των ανθρώπων. Ναι ,εγώ που οι άνθρωποι με φοβούνται, με εκτρέφουν, ήμουν κάποτε άνθρωπος σαν εσένα. Αυτή είναι η μόνη μου αλήθεια τώρα πια. Γι’ αυτό πρόσεχε ,όχι από εμένα ,μα από τον ίδιο τον εαυτό σου. Που κάποιες φορές την αγάπη την μετατρέπει σ’ εμένα ,το Μίσος!

Ακριβώς επισημάνω (,με δική μου άποψη πάντα,) στο πιο πάνω μου κείμενο ότι το μίσος είναι συναίσθημα , όπως ακριβώς και η αγάπη. Έλα που όμως τις περισσότερες φορές ,νικά το μισός. Γιατί , η αγάπη εξαγοράζεται κάποιες φορές, ενώ το μίσος ποτέ του( ,όπως ακριβώς τις περισσότερες φορές νικά ο νόμος της βαρύτητας).

Σε ένα κόσμο ¨όμορφα¨ πλασμένο…, όπως ένα παιδάκι κουρνιάζει στην αγκαλιά της μητέρας του (, μια από τις δυνατότερες μορφές αγάπης, η μητρική αγάπη) . Άλλο τόσο ένας άνθρωπος βρίζει , χειροδικεί(, σκοτώνει) τον αδελφό του (, μια από τις δυνατότερες μορφές μίσους, το αδελφικό μίσος).Τελικά αυτά τα δυο συναισθήματα αλλάζουν θέσεις, μα και μπορούν να ¨συνυπάρχουν¨ .

Παρόλα αυτά, αν ποτέ μου φοβήθηκα κάτι πιο πολύ πάνω στην γη ,από όσα είδα και γνωρίζω μέχρι στιγμής ,είναι ο ανθρώπινος νους. Που όλα τα διοικά ,αλλά και τα ανατρέπει ,ποτέ έτσι, ποτέ αλλιώς .Ο νους λοιπόν , κάτι αναπάντεχο που γεννά, συναισθήματα , επιθυμίες, γεγονότα.

Αν κάποτε λοιπόν ,συναντήσετε έναν άνθρωπο με μίσος, να θυμάστε ότι αυτός ο άνθρωπος για να φτάσει στο σημείο να μισεί, πρέπει να του στερήθηκε η αγάπη, πρέπει να του μάθανε μόνο να μισεί . Γι’ αυτό όπως έγραψα κάποτε σε ένα ποίημα μου : « Αν αγκαλιάσετε το μίσος του ανθρώπου αυτού ,με αγάπη ,μπορεί να ξανά αγαπήσει .Αν πάλι ,δεν ξανά αγαπήσει. Θα πει πως έφαγε την καρδιά σας ,καθώς τον αγκαλιάζατε. Και εσείς θα μείνετε χωρίς καρδιά ….,θα τον μισήσετε».

"For my digital art I used these marvelous pictures: 1 , 2, 3 . My thanks ,Constantin7geo"