Κωνσταντίνος Γεωργίου

(~constantin7geo)

[Αφιερωμένο το πιο κάτω ποίημα μου, σ' αυτούς που δεν ξεχνούν, να νιώθουν, την ουσία του σκοπού τους.]

Στέκοντε στη οροφή του πιο ψηλού χτιρίου που έτυχε να ζούνε. Κάνει ένα κρύο που τους παγώνει την ψυχή. Βλέπουν τις ευχές να ξεπηδάνε σαν μπαλόνια απ' τις καρδιές τους. Θα αφήσουν ,τις επιβλητικές φωνές, τα πολύχρωμα φώτα. Και να, που δεν παραδόθηκαν στην στιγμή, σε καμία τέτοια στιγμή. Παρά μόνο, πιάστηκαν χέρι με χέρι. Αφέθηκαν, στην αλήθεια, στην αγάπη. Πρόδωσαν την ζωή, σκότωσαν τον θάνατο. Άκουσαν μόνο τις ζητωκραυγές της χαράς τους. Έφτιαξαν αστέρια ,εκείνες τις βαθύτατες επιθυμίες τους. Έβγαλαν απο μια φτερούγα στον ώμο τους και πέταξαν αγκαλιασμένοι. Άγγιξαν το σύμπαν. Έγιναν αθάνατοι για πάντα. Και έτσι ,κανείς δεν τους ξέχασε. Όλοι τους κυνήγησαν, ακόμα τους κυνηγούν. Ποτέ όμως δεν θα τους βρούνε, ποτέ δεν θα τους τιμωρήσουν. Γιατί , της άλλης μέρας το πρωί, πάντα, δεν ξέρει τίποτα.