Κωνσταντίνος Γεωργίου

(~constantin7geo)

[Το πιο κάτω κείμενο το έγραψα επηρεασμένος από την γιορτή του Πάσχα. Εύχομαι να περάσατε καλά στις διακοπές ,όπως και ‘γω και Χριστός Ανέστη . Καθώς και καλή ανάσταση στον καθένα σας, ότι και αν σημαίνει αυτό.]

Είναι φορές που καλπάζει η φωνή σου μες την καρδιά ,σαν άλογο δυνατό, μεταξένιο , και σου λέει , «Βρες το άγιο ποτάμι, το άλλο άγιο δώρο. Κι αν είσαι αρκετά δυνατός καθάρισε τις ψυχές τους και για αντάλλαγμα θα πάρεις πίσω την δικιά σου. Και ‘γω …,εγώ , στο υπόσχομαι, θα σε κάνω δέντρο μες τον κήπο μου ,δέντρο αθάνατο , της γνώσης, όπως πρώτα… »

Βρίσκεις το ποτάμι, κανείς ότι σου λέει η καρδιά σου ,η ίδια η αγάπη. Στέλνεις χείμαρρους μες ‘τις φαρισαίες , βρομερές συνειδήσεις .Mα αυτές δεν καθαρίζουν , σου βάζουνε φράγματα ,λογοκρισίες, ψευτιές….Άνισος αγώνας ,στην δικιά σου αρένα.

Νικιέσαι ,παίρνεις το κεφάλι , που σου ΄χουν κόψει και το τοποθετείς, σαν να απαλλάσσεσαι από αυτό το τρόπαιο ,αυτή την τιμητική στολή που σου έδωσε η γη. Ποια, η ίδια η γη, χώμα και νερό ,δίχως εσένα ,δίχως την φωτιά. Πάνω σ’ ένα δίσκο φτιαγμένο από ασήμι. Ξέρεις ,εκείνον που αντανακλά το σπαραγμένο φως ,την αλήθεια. Τον μαγικό καθρέφτη εκείνων που στα μάτια αντανακλά ο ηδονικός χορός του σαλωμικού φωτός , η όμορφη λαγνεία της ηρωδικής ύλης.

Τώρα όμως που σωπάσανε τα μάτια σου… ,είναι η καρδιά σου μόνο. Μόνο εκείνη χτυπά ρυθμικά στον κρότο των ατσάλινων καρφιών, που σου τρυπάνε την σάρκα. Μην στεναχωριέσαι όμως ,πάλι τα κατάφερες ,τους εξαπάτησε η κουφή κόψη, μιας σκουριασμένης ξιφολόγχης. Που άνοιξε μια πανάγια πληγή, που δεν σταμάτησε ποτέ για ‘σένα στα αιώνια εικονίσματα να κλαίει, να θεραπεύει… ,άλλες πληγές.

Για άκουσε καλύτερα μήπως είναι τα υπερήφανα ρωμαία ζάρια που μέχρι σήμερα γλιστράνε εκκωφαντικά ,αργά, στις δύσβατες χαραμάδες του μυαλού σου; Τρόπαιο , θεϊκή πορφύρα ,η αθανασία, που την πρωτοάγγιξαν δυο δουλικά ελληνικά χεριά. Και το φύλαξαν σκλαβωμένα, ταπεινωτικά, όπως την σημαντική ιστορική τους ,σαν ανεπανάληπτη αξία .

Ώσπου μια μέρα γίνεσαι ο ακέφαλος καβαλάρης. Αρπάζεις, ελευθερώνεις, τον μανδύα και τον ρίχνεις πάνω σ’ ένα ανάξιο ,γολγοθένιο βουνό .Για να το κανείς όμορφη πεδιάδα με πορφυρές παπαρούνες .Κατεβαίνεις τότε και αμολάς ελεύθερο το δυνατό άλογο, μες την ίδια κόκκινη πεδιάδα. Στέκεσαι στην μέση της και νιώθεις κάτι να σε λυπεί. Να’ ναι τα δηλητιριόδοι φίδια που μαζεύτηκαν και λάβωσαν το άγιο πνεύμα σου ,το άλογο σου ;Να ‘ναι τα δόντια τους ,που γαντζώθηκαν πάνω στα γυμνά σου πόδια;

Κοιτάς και το μεδουσένιο κεφάλι σου, στον ασημένιο δίσκο. Και δεν αναρτιέσαι πια. Υψώνεις τα χέρια και ο άνεμος μαδάει όλες τις κόκκινες παπαρούνες ,στέλνοντας τα πέταλα τους στον ουρανό. Στον ουρανό ,για να σου φτιάξουν ένα κατακόκκινο ήλιο. Σταυρώνεις μετά τα χέρια , προσεύχεσαι, συχωράς τον ήλιο. Εκείνος γίνεται κυανόασπρος, λαμπερός και κάνει στάχτη τα φίδια. Το κεφάλι ανοίγει τα ουράνια μάτια του και κοιτάζει το αποκεφαλισμένο του σώμα πατρικά.

Το άλογο αποκτά δυο θεόρατες κάτασπρες φτερούγες. Μα και ανθρώπινη λαλιά που λέει: «Τι γυρεύεις μέσα στους νεκρούς ,αυτά τα αρώματα δεν θα απλωθούν πότε στο κορμί σου. Γιατί πια δεν σ’ ανήκει! Ανήκει σε ‘κείνους ,εκεί ,τους θεοφάγους.»

Μα εσένα…, εσένα ασάλευτα εκεί τα όλα σου περιμένουν το σκοτάδι που θα τους φέρει την ανατολή της υπόσχεσης ,της σωτηρίας τους. Πάνω σε ‘κείνο το ατιμωτικό τους σύμβολο .

Τι και αν κέρδισες εσύ, του πιο μεγάλου ανθρώπινου φόβου ,την μοναδική μάχη . Την θυσία θες να θυμούνται ,να την έχουνε πανοπλία μέσα τους.

Κι’ όμως δεν ήταν ,δεν είναι έτσι η ιστορία. Το θαύμα τώρα αρχίζει ,τώρα η γη γεύεται την σωτηρία της. Την αρχή αυτής της σωτηρίας, που γέμισε τον ουρανό από κάτι φτερωτά ,ανθρωπόμορφα ,πανέμορφα πλάσματα. Που τα τραγούδια τους σαν πύρινες ηλιαχτίδες ξέφυγαν του ήλιου μυστικά , σοφά και πήγαν και αποκοιμήθηκαν ,σε μια αγία τράπεζα. Εκεί , απάνω σ΄ αυτή, την άγια τράπεζα ,που πετσοκόβουν το ακέφαλο σώμα, τη μικρή ψυχή σου, καθημερινά, τάχα για να έχουν έως του χρόνου τον ίδιο καιρό, να πίνουνε τον μοναδικό πολτό εκείνοι. Εκείνοι οι θεοφάγοι!

Τι λέω λοιπών στο πιο πάνω κείμενο μου; Κάτι απλό και σύνθετο, όπως αυτό που είπε και ο Jorge Angel Livraga : «Μη πιστεύετε στα θαύματα, κάντε τα!» Αυτό μάλλον είναι και το μεγάλο νόημα της Αναστάσεως του Χριστού , το σύνθημα της Μεγάλης Εβδομάδας που μας πέρασε.