Ακόμα περιμένουν…
Posted by Κωνσταντίνος Γεωργίου Wed, 07 Sep 2005 11:55:19 EEST
{Ένα ποίημα αφιερωμένο σ’ αυτούς που θρηνούν τα θύματα του τραγικού, αεροπορικού δυστυχήματος}
Τι περιμένουν τόσοι άνθρωποι να τους πει ο Ήλιος,
ότι ο κύκνος συντρίβει στη γη ,
πριν καλά, καλά, τραγουδήσει;
Έμειναν μόνο απάνω στα βουνά ,
τα σιδερένια του πούπουλα.
……………………….
Μα οι χαμένες ,λευκές πεταλούδες,
ήταν τότε…,τότε που γαντζώθηκαν,
σ΄ αυτά τα φτερά του.
Πίστεψαν είπανε ,στην ομορφιά του,
τους έταξε ανοιξιάτικη γιορτή σε παράδεισο.
……………………..
Τώρα το καθετί έχει και σημασία,
έτσι νομίζουν αυτοί που έμεινε,
η αγάπη τους πίσω.
…………………….
Αχ, αυτή η αναμονή,
ήτανε μια αιτία, μια αφορμή,
το κατάλαβα και εγώ,
όταν άναψα ένα μικρό φάρο,
στη πλατεία των αστεριών.
…………………..
''Κι όλοι μπορούν,
όταν τα αδιάβατα πατούν,
Θεοί να γίνουν''.
Σκέφτηκε, η οργισμένη-ήρεμη θάλασσα,
από μαύρα πουκάμισα,
καθώς τον κέρινο σταυρό,
άναβε σιωπηλά.
…………………
Μικροί επιβάτες της ζωής τους,
σύννεφα του ουρανού ,που δε σταλάζουν
και δύτες του ενδόμυχου βυθού,
του πλούτου αυτουνού,
που ξεσκεπάζει το χέρι ένα σεντόνι,
να αναγνωρίσει ,το αγνώριστο-γνώριμο.
………………….
Μα υστέρα το χέρι θα ανασύρει ένα δέρμα,
ένα δέρμα σκοτεινό,
σε μια λαμπρή ημέρα,
που ένας αέρας ελαφρύς αφρίζει,
ίσα να αγγίζει τους ώμους αυτούς,
που το κουβαλούν.
…………………….
Το ίδιο εκείνο το χέρι σαν κύμα,
οργής, θυμού, πόνου, λύπης,
θα ρίξει μια χούφτα χώμα.
……………………..
Εσύ όμως…..,εσύ,
θα τρέξεις φοβισμένος,
στην αγκαλιά της Σελήνης σου,
να της πεις με παράπονο την δική σου ιστορία,
όπως κάνεις τόσους αιώνες ,τώρα.
…………………..
Και εκείνη χαϊδεύοντας τα χρυσά σου τα μαλλιά
με τα λευκά τις δάχτυλα θα σου πει,
πως δεν έφταιγες εσύ.
…………………….
Μα εσύ…..εσύ,
θα νιώθεις ακόμα ότι κάτι δε έκανες καλά.
Και από τότε, όπως και τώρα,
κάθε δειλινό σαν Πόντιος Πιλάτος θα πλένεις τα χέρια σου,
τα αιματοβαμμένα στις θάλασσες των ανθρώπων,
που και αυτές θα κοκκινίζουν από ντροπή,
που σε αφήνουν να συνεχίζεις το παραμύθι σου.
……………………..
Πιο λαμπερή από ποτέ θα έρχεται αυτή,
με το χλομό της φως που σου έκλεψε,
αυτές τις μέρες….,
Να ελαφρύνει τάχα την ενοχή σου,
τον πόνο…
……………………..
Δείχνοντας σε όλους πόσο σημαντικός είσαι,
πόση ομορφιά έχει το φως,
που φέρνει το σκοτάδι.
……………………..
Reader's Comments
Φοβερό ποίημα. Και ο νοών νοείτω ….
Άσχετο αλλά ασχολείσαι σοβαρά με την ποίηση, έχεις συμμετάσχει σε διαγωνισμούς, έχεις εκδώσει συλλογές σου ή απλά το κάνεις για δική σου ευχαρίστηση;
Για δική μου ευχαρίστηση .Πρόκειται όμως να εκδoσω ένα μυθιστόρημα σύντομα. Θα είναι έκπληξη και θα σας κάνω παρουσίαση του(prοmotion ξέρεις). Για ποίηση δυο φορές τόλμησα να πάρω μέρος και πάτωσα.(εννοείτε ότι πήρα αναμνηστικό βιβλίο, χε).
Πολύ βάθος. Ανατρίχιασα.
Το ανατρίχιασα ελπίζω να το λες κυριολεχτικά, και όχι ειρωνικά. Το βάθος δε ξερώ που κολλά. Να μην τύχει εύχομαι ποτέ να χαθεί κανενός δικός του, με τέτοιο τρόπο, όπως αυτών των ανθρώπων .Γιατί ίσως πνιγούμε στο βάθος του πόνου.
Αγαπητέ Κωνσταντίνο, επειδή ξέρω τον Χρίστο αρκετά καλά, σου εγγυώμαι ότι το σχόλιο δεν είναι ειρωνικό. Μα νομίζω είσαστε και γνωστοί (Άσχετο).
Πράγματι, εννούσα κάθε λέξη που έγραψα· υπέθεσα ότι αφού με γνωρίζεις, θα καταλάβαινες ότι δεν ήμουνα ειρωνικός.
Δεκτό. Όντως έχεις δίκιο παρεξήγησα.. Γνωρίζοντας σε ,δε είσαι έτσι.