Μια στιγμή
Posted by Κωνσταντίνος Γεωργίου Tue, 04 Oct 2005 22:50:42 EEST
Είναι ένα γεφύρι ,όχι πολύ ψηλό ,
μα αρκετό για να πηδήξει κάποιος και να σκοτωθεί.
Βλέπεις τα γεφύρια ωραιοποιούν τους γκρεμούς.
Σαν ευγένεια μέσα στην αγένεια.
Γι΄ αυτό άλλωστε δε φτιάχνονται τα γεφύρια;
Για να σπρώχνουν κάποιοι από αυτά με ποιο μεγάλη άνεση.
Και ύστερα να σου φωνάζουν ένα,
«σ΄ αγαπώ!»,
από το γεφύρι καθώς πέφτεις.
«…αν με άφηνες να σε βοηθήσω…
…πόσο λυπάμαι που τα πράγματα για εσένα …
…σου άπλωσα το χέρι μα εσύ δεν το έπιασες…
…γιατί;»
Εσύ όμως που ακούγοντας αυτά τα λόγια καθώς πέφτεις,
νομίζεις ότι πετάς ,ότι πιάνεσαι από κάπου,
μέχρι να συντριβείς στα κοφτερά τα βράχια,
που μοιάζουν από ψηλά
με άμορφα σφουγγάρια.
Όλα αυτά κρατάνε μια στιγμή.
Εκείνη ήταν η στιγμή που έφυγες με ψεύτικη χαρά ,
από αυτό το ψέμα.
Τουλάχιστον όμως έμαθες στους άλλους ,
πόση δύναμη έχει μια στιγμή.
Συνεχίζονται πολλές άλλες στιγμές…