Κωνσταντίνος Γεωργίου

(~constantin7geo)

[Μια κωμική ιστορία που έκρυβε ίσως μια μεγάλη τραγική πραγματικότητα. Εσείς τι νομίζεται;]

Μάρτιος του 2000 και εγώ δουλεύω στο Woolworth(Ermes) Olympian σαν υπάλληλος ,στο ταμείο τέσσερα, του grocery.

Να λοιπόν που εκεί βλέπεις, ή καλύτερα γνωρίζεις , από όλων των ειδών, φάτσες και ανθρώπους. Ευγενικούς, αγενείς, πλούσιους ,φτωχούς, ιδιότροπους, χαμογελαστούς, βαρετούς, λυπημένους, ξιπασμένους, χιουμορίστες,…….. Μα όλοι τους είχαν κάτι να σου προσφέρουν και εσύ ότι και να ήταν θα έπρεπε να το πάρεις, ή τουλάχιστον να αντιδράσεις, όσο πιο διακριτικά γινόταν (¨ο πελάτης έχει πάντα δίκιο¨ ).Αυτοί που ασχολούνται με ψυχολογία, ή με μάρκετινγκ θα το ξέρουν. Και όσοι ξέρουν από μαθήματα ζωής θα καταλαβαίνουν καλύτερα.

Ένα δειλινό ενώ τερμάτισε πριν κανένα δεκάλεπτο ο όχλος στο δικό μου ταμείο, καθώς χαλάρωνα (σαν ζαλισμένο κοτόπουλο κατακρίβεια ),ένα κουτί γάλατος τοποθετήθηκε με δύναμη μπροστά στο πάγκο μου. Κοιτάζω προς τα πάνω ,και μια καλοντυμένη κυρία γύρω στα πενήντα, με γεμάτα τα δάχτυλα διαμαντένια δαχτυλίδια, με κοίταζε με άγριο ύφος.

Πριν καλά ,καλά ανοίξει το στόμα της προλαμβαίνω ,σαν παπαγάλος πλέον και της λεω ,με χαμόγελο :

«Καλησπέρα σας, έχετε κάρτα του Woolworth;»

Και αυτή με το ίδιο νευριασμένο ύφος μου απαντά :

«Το πρωί αγόρασα αυτό το γάλα, αλλά δεν έχει ημερομηνία !»

Χτυπώ το κουδουνάκι δίχως δεύτερη κουβέντα .Και να σου καταφτάνει, καταϊδρωμένη ,η καημένη, η supervisor μας.

Εξηγώ το περιστατικό. Καλείται η υπεύθυνη για τα ψυγεία ,περί αυτού του προϊόντος. Καθώς και η κοπέλα του ταμείου, νούμερου οχτώ (ευτυχώς υπάρχουν και οι αποδείξεις πληρωμής), όπου πέρασε και το γάλα του ενός λίτρου .

Έτσι άρχισε μια ηχορυπαντική συζήτηση που ,έτεινε να γίνει καβγάς. Η πελάτισσα έριχνε ευθηνή στην supervisor.Η supervisor στην κοπέλα του ταμείου και εκείνη με την σειρά της, στην κοπέλα των ψυγείων. Τόσο πολύ αλληλοκατηγορούντα που σε μια στιγμή άκουσα να κατηγορείται και η καταναλώτρια.

Σε κάποια στιγμή αποφασίζουν να πάνε στα ψυγεία να δουν αν υπήρχαν και άλλες συσκευασίες γαλάτων δίχως ημερομηνία.

Πρώτου φύγουν προλαμβαίνω και ρωτώ την supervisor : «Το κουτί με το γάλα, να το πετάξω;».

Και εκείνη μου είπε με θυμό: «Όχι! Φύλαξε το για να το δείξουμε στον διευθυντή και αργότερα να ειδοποιήσουμε την εταιρία κατασκευής του!».

Αφού απομακρύνθηκαν . Γυρίζει ο συνάδελφος τότε, του διπλανού ταμείου, κρατώντας ένα πλαστικό ποτηράκι και μου λέει:

«Για βάλε μου λίγο από το αθάνατο γάλα ,να δούμε τι γίνετε.»

Έτσι γέμισα το ποτήρι του με το γάλα αυτού του κουτιού ,που ήταν και ίδει ανοιγμένο.

Το μυρίζει, ο παρέας, και ευθύς το πίνει. Μετά μου λέει. «Αχ, ολόφρεσκο είναι». Εκείνη την στιγμή που έτυχε να επιστρέψουν και οι τέσσερεις κοπελιές, βλέποντας αυτό το θέαμα ,μένουν με ανοικτό το στόμα. Εγώ φυσικά συγκρατούμαι να μη ξεκινήσω τα γέλια. Αλλά μου δίνετε η ευκαιρία μετά, από ένα λεπτό ,γιατί η συζήτηση μεταξύ των γυναικών συνεχίστηκε.

Μάλλον ούτε αυτό είχε αποτέλεσμα. Παρόλα αυτά μου φάνηκε να το απολαμβάνει,το αθάνατο πιοτό, ο συνάδελφος. Αφού μόλις μου άρπαξε το ενοχοποιό στοιχειό , ξανά γέμισε λέγοντας μου : «Άντε στην υγειά μας!».

Αν ρωτάτε για παρενέργειες; Έχοντας την ίδια απορία ,θυμάμαι , όταν ρώτησα λίγες μέρες μετά, δεν διαπίστωσε καμιά .Αλλά φέρνετε ,ή ήταν πολύ νωρίς για αυτές ,ή δεν καταλάμβεναι ο οργανισμός του. Το πιο πιθανόν όμως είναι να ήταν φρέσκο το γάλα.

Όπως και να έχει μας έμεινε μια φράση αστείο: «περί αθανασίας πρόκριτε». Την οποία λέγαμε συχνά και γελούσαμε μέχρι σκασμού.