Ξαφνικά σαν πεπόνι...
Posted by Κωνσταντίνος Γεωργίου Thu, 20 Oct 2005 14:34:39 EEST
[Ένα ποίημα για αυτούς που δεν ξέρουν ότι υπάρχουν και τα απρόοπτα. Εκπνευσμένο από τα συμβάντα κάποιου παρέα]
Κοιμάσαι με τα αλλά παιδάκια,
κάνοντας μια ειλικρινή προσευχούλα,
Ονειρεύεσαι, δεν ονειρεύεσαι,
η ώρα περνά !
Άντε να σε νανουρίσει για λίγο,
η γη, η μανά σου.
Ξυπνάς μέσα σε κρυστάλλινες δροσοσταλίδες,
χαιρετώντας ένα τυπικό ήλιο.
Παίζεις, δεν παίζεις,
η ώρα περνά !
Άντε να πετάξεις και κανένα χαρταετό,
στο λιβάδι, το σπίτι σου.
Ξεριζώνεσαι από τα ροζιασμένα χέρια της ζωής,
βγάζοντας μια κρυφή κραυγή.
Μετακίνησε, δε μετακίνησε,
η ώρα περνά!
Άντε να το πάρεις απόφαση και πληγές να κλήσεις,
για χάρη της καινούργιας, δουλεία σου.
Κάθεσαι στον σιδερένιο μπάγκο σου,
αναπολώντας το αθώο χθες.
Χασμουριέσαι, δεν χασμουριέσαι,
η ώρα περνά!
Άντε να κρυφοκοιτάξεις κάτι ωραίο και να νιώσεις, την αχαλίνωτη, λίμπιντο σου.
Προβάλλεσαι με την μοναδική χάρη σου,
αρωματίζοντας ευγενικά τον χώρο.
Προσφέρεις ,δεν προσφέρεις,
η ώρα περνά!
Άντε να κοιταχτείς λίγο παραπάνω και να αντιληφθείς,
την πρόωρη ασκήμια σου.
Καταπιάνεσαι με την πιο πρόσφατη χαρά σου,
παράγοντας έτσι δανική δύναμη.
Χαίρεσαι , δεν χαίρεσαι,
η ώρα περνά!
Άντε να πας διακοπές και να ξεκουραστείς,
μαζί και η οικογένεια σου.
Ώσπου μια μέρα ξαφνικά αλλάζει η ρουτίνα της ζωή σου,
βασανίζοντας το πεπόνενιο σου, κεφάλι.
Κουκούτσι , το κουκούτσι,
Η ώρα σταματά!
Το βλέπεις έρχεται καταπάνω σου ο μπαλτάς,
ακούς ένα ,χλαπ!
Και σε χλαπακιάζουν “σαν πεπόνι”.
Reader's Comments
Αγαπητέ Κωνσταντίνο,
Την πρώτη φορά που διάβασα το κείμενο σου, οφείλω να παραδεχθώ ότι δεν το κατανόησα πλήρως και ότι μπερδεύτηκα αφάνταστα. Δεν ήμουν σίγουρη αν όλη αυτή η εξέλιξη αφορούσε κάτι ή κάποιο άλλο εκτός από το πεπόνι.
Μετά όμως από προσεκτική μελέτη τα δεδομένα ξαφνικά άλλαξαν και το κείμενο σου έδινε διαφορετική εντύπωση.
Το πρόβλημα που προσωπικά «ΕΓΩ» εντόπισα είναι ότι για να καταλάβει κανείς σε τι αναφέρεσαι, πρέπει να γνωρίζει το τέλος πριν αρχίσει το διάβασμα του κειμένου. Πράγμα «Σαφώς» δύσκολο έως και αδύνατο.
Το ποίημα σου είναι πολύ ουσιαστικό, απίστευτα ρεαλιστικό και περιγραφικό. Ο τρόπος που αφηγείσαι το ταξίδι του πεπονιού, μας διεγείρει την φαντασία φέρνοντας μας εικόνες από το πολυταξιδεμένο πεπόνι.
Εξαιρετικά ήταν και τα έξυπνα τεχνάσματα που χρησιμοποιείς για να δώσεις έμφαση στην πορεία και ανάπτυξη των σκέψεων σου. Η επανάληψη, η αμφιβολία που παρουσιάζει ο στοίχος σου, μας επηρεάζει ευχάριστα.
Γενικά το κείμενο σου, έχει ένα ρυθμικό στοίχο, ενώ παράλληλα φαίνεται ότι καταπιάνεσαι ρεαλιστικά και απλά με ένα πεπόνι, στην ουσία όμως είναι πολύ βαθυστόχαστο και σε ωθεί στην αναζήτηση της πραγματικής ουσίας της ζωής.
Έχεις την τάση να δημιουργείς αμφιβολίες ως προς την πραγματική αναφορά σου, πράγμα που εξάπτει την φαντασία του αναγνώστη. Είναι δύσκολο να σου σχολιάσουν κείμενα, γιατί μόνο για να το καταλάβει κανείς, πρέπει να το διαβάσει προσεκτικά και περισσότερο από μία φορές.