Ζήτα απλά συγχώρεση
Posted by Κωνσταντίνος Γεωργίου Sun, 23 Oct 2005 20:09:00 EEST
[Για τους φίλους που έβγαλα από τη ζωή μου.]
Με τους χτύπους της καρδιάς σου, ξύλινες πόρτες καταστρέφεις.
Δε σε ακούω πια; Δεν μπορείς να με εξουσιάσεις!
Με τον ήχο της φωνής σου, γυάλινα παράθυρα κομματιάζεις.
Δε σε φοβάμαι πια; Δε μπορείς να με νικήσεις!
Με το φύσημα της ανάσας σου, κρεμαστούς κήπους παγώνεις.
Δε σε βοηθώ πια; Δε μπορείς να με καταλάβεις!
Με τις γροθιές των χεριών σου, πέτρινους τοίχους γκρεμίζεις.
Δε σε ψάχνω πια; Δε μπορείς να με βρεις!
Με τα δάκρια των ματιών σου, μαρμάρινα πατώματα βυθίζεις.
Δε σε πιστεύω πια; Δε μπορείς να με κοιτάξεις!
Με την πικρά στη ψυχή μου ,την φιλία μας τερματίζω.
Δε σε έχω ανάγκη πια; Δε μπορείς να το ξέρεις!
Reader's Comments
Συγχώρεσε με αλλά δεν κατάλαβα σε ποιο σημείο ζητά συγχώρεση…
«Με την πικρά στη ψυχή μου ,την φιλία μας τερματίζω.
Δε σε έχω ανάγκη πια; Δε μπορείς να το ξέρεις!»
Εδω ειδίκα, δεν μου φαίνεται να θέλει να είναι φίλος με τον άλλον… αφού ο ίδιος τον βγάζει έξω από την ζωή του…
Στέλλα ,χαίρομαι που εντόπισες τον βασικό στοίχο στο ποίημα μου («Με την πικρά στη ψυχή μου ,την φιλία μας τερματίζω. Δε σε έχω ανάγκη πια; Δε μπορείς να το ξέρεις!»). Και χαίρομαι επίσης ιδιαίτερα που με την ερώτηση σου μου δίνεις την ευκαιρία να εξηγήσω ,έτσι που να γίνει πιο κατανοείτο το ποίημα μου ,όχι μονό σε εσένα αλλά και στους άλλους που ίσως δεν το κατανόησαν.
¨Εδώ ειδικά, δεν μου φαίνεται να θέλει να είναι φίλος με τον άλλον… αφού ο ίδιος τον βγάζει έξω από την ζωή του…¨
Ακριβώς όπως το λες ο ίδιος τον βγάζει έξω από την ζωή του. Αν προσέξεις στην αγκύλη, μετά τον τίτλο το αναφέρω. Είναι ακριβώς εκεί που δεν μπορείς πλέον να δόσεις άλλες ευκαιρίες ,να ανεχτείς να σε πληγώνουν δίχως συνείδηση. Το μονό παράθυρο που αφήνεις είναι να ζητήσουν συγνώμη. Που τις πιο πολλές φορές δε χρησιμοποιείτε και όχι μόνο μένει για πάντα κλειστό αλλά εξαφανίζετε με τον καιρό διότι δεν μπορεί να περιμένει.
Ο τίτλος είναι καθαρά ειρωνικός αλλά και το ζητούμενο είναι να ζητήσει συγνώμη τόσο απλά. Με αλλά λόγια είναι σαν να λέω(ας το πάρουμε έτσι) στο /στα άτομα ότι και να κανείς να μου φωνάξεις, να με μειώσεις, να με καλοπιάσεις, ,να πεις ένα ψέμα, να κλάψεις(Μετάφραση από τα¨ Δε μπορείς ……¨). Δεν πρόκριτε να είμαστε πλέον φίλοι .Μονό όταν καταλάβεις το λάθος σου και ζητήσεις συγνώμη (είναι η μαγική λέξη που σε όλες τις σχέσεις τον ανθρώπων φέρνει γαλήνη ,φτάνει να εννοείτε).
Μέσα από αυτό δεν είναι η απλή λέξη που κάνει την επανασύνδεση αλλά η καταπάτηση του εγώ, του εγωισμού. Ο άνθρωπος γίνετε Θεός (τέλειος),μπροστά στα ματιά των άλλων όταν ακριβώς μειώνει τον εαυτό του ,όταν ζητά συγχώρεση και αναγνωρίζει τα λάθη του ,πιστεύω. Αν και δεν το αναφέρω στο ποίημα μου και το να δέχεσαι την συγνώμη του αλλού (φυσικά υπάρχουν και πράγματα που δεν συγχωρούντε ) σε μεταμορφώνει αμέσως σε ¨άνθρωπο¨ πάνω από όλα.
Αν πάλι κάτι δεν κατανοείς εσύ ή οποιοσδήποτε άλλος παρακαλώ ,ότι και να είναι μην διστάσεις/ετε ρωτήστε. Ουφ πάλι ε πολλολόισα και σκέψου να μου ζητούσες και όλο το ποίημα : D.