Κωνσταντίνος Γεωργίου

(~constantin7geo)

[Αυτό το ποίημα το έγραψα περίπου πριν δυο μήνες, ένα άτομο που με εκτιμά και το εκτιμώ αφάνταστα με έκανε να μην το εκδώσω με τα καλά του λόγια .Παρόλα αυτά συχώρησε με αλλά δεν ξέρω άλλο τρόπο να περάσω το μήνυμα για το λάθος που έχουν κάποια άτομα να ευχαρίστιουνται με το να κάνουν κακό σε άλλους συνανθρώπους τους που δεν τους έβλαψαν ποτέ, αντιθέτως τους βοήθησαν. Για τους μικρόψυχους λοιπόν.Εσείς τι λέτε για αυτού του είδους ανθρώπους;]

Άρωμα ζεστού καφέ ,

μπαινοβγαίνει από τις ανοικτές γρίλιες,

του σπιτιού σου.

Λες και φτιάχτηκες,

από ένα ,αθάνατο, αληθινό υλικό.

Μα τους μαγνητίζει το άρωμα,

όλους …. αυτούς,

που θέλουν να σε αφήσουν έκπληκτο,

με τις …. εκπλήξεις τους.

Τότε είναι που αντιλαμβάνεσαι ,

ότι στον βυθό των δυο καφετιών σου λιμνών,

δεν υπάρχει τίποτα.

Τίποτα ποια.

Μόνο σκοτάδι υπάρχει.

Τόσο σκοτάδι που και εσύ αναρωτιέσαι,

τόση κακία πια;

Και αν τους ρωτήσεις θα σου πουν,

«Ναι ,τόση κακία! Αφού να φανταστείς μας αναγκάζει και μας ,

να κρυβόμαστε σε αγκαλιές….».

Παρόλα αυτά χαμογελάς,

ανοίγεις το ¨ψυγείο¨,

και βγάζεις την καρδιά σου ,

σαν τούρτα σοκολάτας.

Και εκείνοι ,χειροκροτούν,

συζητούν σαχλαμάρες όλη την νύχτα,

αρχίζουν το γλέντι τάχα.

Παίρνουν μαχαιροπήρουνα,

και να σερβίρονται.

Χωρίς ντροπή , με λύσσα,

Την καρδιά σου θέλουν,

να πιρουνιάσουν,

να μασήσουν.

Μα εκείνη δεν διασπάτε,

δεν πεθαίνει ,η σκύλα!

Μόνο καταπίνετε ,

σαν την ίδια την αλήθεια.

Χαραμίζουν τον χρόνο τους,

οι ηλίθιοι.

Ενώ γύρω τους υπάρχουν τόσα πράγματα,

να ασχοληθούν ,

και να αγαπήσουν.

Συγκεντρώνουν αρκετή από την κοπριά τους,

και σήμερα και χθες ,και αύριο.

Για να λερώσουν την λάμψη σου,

που δεν έχουν.

Μα το ξέρεις και εσύ πια,

Δεν λες όμως να βάλεις μυαλό.

Το γαστρικό οξύ τους ….,

σου χαλά το σχήμα συνεχώς

και άντε πάλι από την αρχή εσύ,

με αίμα, δάκρυα ,και ιδρώτα,

στο χρυσοχοείο σου,

να καθαρίσεις, να δώσεις

την ίδια, παλιά μορφή,

στο χρυσάφι!