Κωνσταντίνος Γεωργίου

(~constantin7geo)

[Η Ζήλια τελικά είναι αυτό που χωρίζει τους ανθρώπους, ή τους ενώνει ;Εσείς τι νομίζετε;]

Απλά άσε την καταιγίδα σου να με τυλίξει για τελευταία φορά .Άσε με να κοιμηθώ μέσα σε αυτήν και θα σου πω τι την προκάλεσε ,πως να την σταματήσεις. Δεν το αντέχεις όμως. Κανένας δεν θες να διαβάσει την σκέψη σου. Γιατί ήρθες σε εμένα τότε; Πάντα θες να ακούσεις κάτι καλό ,μα το καλό απουσιάζει σήμερα από μέσα σου. Άπλωσα το χέρι μου μέσα στα μάτια σου, να σε αγγίξω και κάθισαν επάνω χιλιάδες κίτρινες πεταλούδες. Ξέρεις κίτρινες … σαν το χρώμα της ζήλιας. Τώρα μου ζητάς να πω κάτι καλό πάλι ;Τι να πω για κάτι που ποτέ δεν ένιωσα ,δεν είδα από εσένα. Ονειρευτού με το ελάχιστο φως σου ,την ζωή σου όπως την θες δεν θέλω να είμαι εμπόδιο. Άλλαξε τα λόγια μου ακόμα μια φορά Και πες τα, στους αφελείς σου φίλους. Κάνε ‘με να φαίνομαι σαν πάνινος κούκλος, με κάτι μάτια σκληρά σαν κουμπιά. Η αγάπη ποτέ δεν ήταν το αντικείμενο μου. Για δες ώμος συμβαίνει ξανά .Εσύ το προκάλεσες πάλι και πάλι κλαις ,με παρακάλια σε μια γωνία. Στο είχα πει ότι θα ερχότανε αυτή η μεταμόρφωση σου. Έκλεισες τα αυτιά σου με αγάπης μουσική και άρχισες πάλι από την αρχή. Αυτή την αρχή που πάντα γεννά ένα τέλος. Πάντα έφευγες από ότι νόμιζες ότι σε έπνιγε .Τώρα γιατί δεν το κανείς και με ΄μένα. Κοιτάς μέσα σου και μου λες, ότι δεν βρήκες ακόμα την δύναμη, μα θα την βρεις. Φεύγω πρώτος εγώ και ας μην έφταιξα που με αγάπησες ,με αυτό τον τρόπο. Το μόνο καλό που μπορώ να σου πω, είναι ότι ,όταν κάποιος ονειρεύεται χαμόγελα, μια μέρα τον βρίσκει η χαρά και την παντρεύεται.