Κωνσταντίνος Γεωργίου

(~constantin7geo)

[Μια ιστορία αληθινή για ένα φίλο. Που με έκανε ακόμα μια φορά να αντιληφθώ, ότι αυτό που φαίνεται στην όψη ενός ανθρώπου είναι ένα απειροελάχιστο, της σκέψης και των προθέσεων του. Φυσικά πήρα την συγκατάθεση για να δημοσιεύσω(τα ονόματα των ατόμων, που αναφέρονται είναι ψεύτικα).]

Μαζευτήκαμε λοιπόν έξι άτομα ένα βροχερό βραδάκι του περσινού Νοέμβρη, σπίτι του Δημήτρη για να παίξουμε το αγαπημένο, τότε σπορ μας ,¨Μπιρήμπα¨. Ένα ομαδικό παιχνίδι με τραπουλόχαρτα, για όσους δεν ξέρουν. Αυτό γινότανε τότε, δυο μέρες την εβδομάδα. Και είχε καθιερωθεί για να τιμήσουμε το συγκεκριμένο παιχνίδι και αλλά επιτραπέζια παιχνίδια .Αλλά τιμούσαμε και τα κέικ σοκολάτας που έφτιαχνε η Αννούλα ,το προφυτερό(γλύκισμα) της Ανθής (που μας έλειψε τελευταίως!).Καθώς και λογής ,λογής ζεστά ροφήματα όπως ζεστή σοκολάτα ,σε μεγάλες κούπες ,που μόνο ο Δημήτρης κατάφερνε να φτιάχνει τέλεια. Με αλλά λόγια μια παρέα που έφτιαχνε μια ζεστή ατμόσφαιρα με χιούμορ αλλά και με μικρές φιλικές κοντρούλες ,που κατά περίεργο τρόπο μας έδεναν περισσότερο.

Εκείνο το συγκεκριμένο βράδυ αφού φάγαμε το κέικ σοκολάτας μας .Κάναμε την συνηθισμένη στάση φλυαρίας .Μέσα σε όλα ,η Ανθή λεει στον Δημήτρη, «καλά γιατί δεν μου είπες ποτέ ποιος ή καλύτερα ποια σου χάρισε την καρδιά της;».Όλες λοιπόν οι συζητήσεις σταμάτησαν ,για να μάθουμε ποια ήταν η μυστήρια κοπέλα που χάρισε την καρδιά της στον Δημήτρη(η περιέργεια βλέπετε των φίλων).Της Ανθής δεν της ξέφευγε τίποτε βλέπετε ,ήθελε όλα να τα ξέρει .Ο Δημήτρης με το χαμογελαστό ύφος του πάντα είπε, «Ε, βρε παιδία ,για την πάνινη καρδιά στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου μου λεει .»Ακολούθησε το χαχανητό της Ανθής. Ήταν ένα από εκείνα τα περίεργα αστεία της που μόνο εκείνη τα καταλάβαινε περισσότερο.

Εμείς φυσικά οι υπόλοιποι αντιλαμβανόμασταν ότι έτρεφε κάποιο ερωτικό ενδιαφέρω προς τον Δημήτρη, η Ανθή μας. Γι` αυτό αλώστε είπε, μόλις κατάφερε να σταματήσει από το γέλιο της, «Τελικά δεν μας είπες το όνομα αυτής που σου χάρισε το κουκλάκι αυτό ;Την έχεις αυτήν την καρδιά στο αυτοκίνητο σου πρόσεξα από το καιρό που σε ξέρω ,περίπου 4 χρόνια. Αλήθεια είμαι περίεργη να μάθω αν είναι κάποια που δεν την ξεπέρασες ακόμα γι` αυτό και κράτησες το κουκλάκι για ενθύμιο».

Το χαμόγελο του Δημήτρη έσβησε ξαφνικά .Για να αποφύγει να απαντήσει στην ερώτηση της, είπε με ενθουσιασμό, « ακούω παραγγελιές ….ζεστή σοκολάτα για όλους τότε. Ανθή, θέλεις να με βοηθήσεις σε παρακαλώ;». Εκείνη φυσικά απάντησε σμίγοντας τα φρύδια της , «θα ανακατέψω προς το παρόν τα χαρτιά για να είναι έτοιμα για το παιχνίδι».

Έτσι λοιπόν προσφέρθηκα εγώ ακολουθώντας τον Δημήτρη στην κουζίνα. Καθώς λοιπόν κατέβαζα τις κούπες από το ερμαράκι ,ο Δημήτρης γυρίζει και μου λεει,

«Ε, γιατί δεν το είπες στην Ανθή τότε;»Ρώτησα .

Παίρνει τότε μια βαθιά ανάσα και αρχίζει να μου λεει το λόγο αυτής της αντίδρασης του, «…διότι εκείνη την μέρα που μου χάρισε αυτή την πάνινη καρδιά ,ήμασταν σε ένα νοσοκομείο στο Ισραήλ . Η αδελφή μου θα έκανε σε λίγες μέρες μεταμόσχευση καρδιάς…».

« Εντάξει είναι ρε…Να βάλω τις ταμπλέτες από σοκολάτα στο μίξερ;»Του είπα εγώ σταματώντας τον.

« Όχι ,άσε με, θέλω να σου πω ,σε παρακαλώ. Εκείνο το πρωινό περνούσε μια νοσοκόμα με ένα καροτσάκι στους διαδρόμους του νοσοκομείου και μπήκε και στο θάλαμο όπου βρισκόμασταν. Πουλούσε διάφορα πουλουκάκια για έρανο .Η αδελφή μου, μου είπε να την φωνάξω να έρθει προς το μέρος μας και το έκανα. Η νοσοκόμα αφού μας είπε την τιμή ,ρώτησε πιο κουκλάκι θέλαμε .Η αδελφή μου διάλεξε εκείνη την πάνινη καρδιά με το αστείο χαμόγελο. Μετά μου έγνεψε να πάρω λεφτά από το συρτάρι όπου είχε μέσα το πορτοφόλι της και πλήρωσα έτσι την νοσοκόμα. Αφότου έφυγε η νοσοκόμα δεν θα ξεχάσω την κίνηση που έκανε. Σφιχταγκάλιασε την ψεύτικη καρδιά και μετά κοιτάζοντας με ,μου είπε ότι , « είναι για εσένα που την πήρα. Να μου την επιστρέψεις, μικρέ , όταν θα περάσει για τα καλά αυτή η φουρτούνα». Ένα μήνα μετά την μεταμόσχευση δεν τα κατάφερε…., δεν δέχτηκε ο οργανισμός της την ξένη καρδιά γι’ αυτό και οι γιατροί ετοιμάζονταν για μια καινούργια εγχείριση. Η οποία δεν έγινε ποτέ… Κάτι μήνες μετά όταν επέστρεψα και τελείωσε και ας πούμε το πένθος, έβγαλα όλα τα πράγματα από τη βαλίτσα μου και μαζί με όλα ήταν και αυτή η καρδιά. Από τότε την μεταφέρω πάντα μαζί μου, κάθε φόρα που κοιτάζω αυτό το ψεύτικο πράγμα βρίσκω ότι μου δίνει δύναμη να συνεχίσω. Αυτή την καρδιά μου την χάρισε η αδελφή μου… Έτοιμο το ρόφημα ,πρόσεχε ένα λεπτό να το ρίξω στις κούπες!»

Έμεινα εκεί παγωμένος ,δεν ήξερα τι να πω. Πήρα μια χαρτοπετσέτα και του την έδωσα γνέφοντας του με ένα νόημα ότι τα μάτια του ήταν βουρκωμένα. Συνείδοποίησα ταυτόχρονα και τον λόγο που σπούδαζε ιατρική και πάντα ανάφερε ότι θα ήθελε να κάνει ειδίκευση στην καρδιοχειρουργική. Και μέσα στο μυαλό μου όλα έμοιαζαν να έχουν πιο πολλή κατανόηση.

«Σ’ ευχαριστώ». Μου είπε ο Δημήτρης, και εκείνη την στιγμή ακριβώς μπήκε στην κουζίνα η Ανθή λέγοντας, «Άντε, πόση ώρα, εν που την Γαλλία που εν να φέρετε εκείνη την σοκολάτα;» Ήρθε πιο κοντά έδωσε μια αγκαλιά στο Δημήτρη λέγοντας του χαμογελαστά, « Συγνώμη, δεν πειράζει όλοι δικαιούμαστε να κρύβουμε κάτι».Εγώ και ο Δημήτρης βάλαμε τα γέλια και προχωρήσαμε προς το σαλόνι .Η Ανθή πίσω μας ακουγόταν να φωνάζει, « Κατάλαβα πάλι εγώ θα κάνω τον ακροβάτη ,μεταφέρνοντας αυτό τον τεράστιο δίσκο με τα ποτά σας!».

Αργότερα καθώς παίζαμε Μπιρίμπα και απολαμβάναμε την (ας πούμε ,μετά από ώρα )ζεστή σοκολάτα ,ο μούργος και λιγομίλητος της παρέας ,ο Αντρέας ,ζήτησε ανέκδοτο από τον Δημήτρη. Καθώς οι άλλοι άκουγαν το ανέκδοτο και έριχναν τα χαρτιά τους, κοίταξα έξω από την γυάλινη μπαλκονόπορτα ,την βροχή που έπεφτε με φορά απάνω της και σκεφτόμουν …

Σε κάποια στιγμή η Άννα με επαναφέρει ,τραβώντας με από το μάγουλο λέγοντας μου, «κούκλε ,hello!Που ταξιδεύεις;»

Η Άνθη εκνευρισμένη όπως πάντα άμα καθυστερήσει κάποιος στο παιχνίδι λεει, «Ατέ τελείωνε! Εν η σειρά σου, γιε μου!»

Ο Δημήτρης με προλαβαίνει πριν κοιτάξω τα χαρτιά μου λέγοντας, «ρίξε μου ένα καλό χαρτί που να μου κάμνει.»

Γύρισα κοίταξα τους φίλους μου, χαμογέλασα και έριξα ένα χαρτί από αυτά που κρατούσα δίχως να διαλέξω. Ο Δημήτρης το μάζεψε, ήταν ¨άσσος κούπα¨. Και είπε ξεφωνίζοντας από χαρά, «έκλεισα! Γράψετε πόντους παρακαλώ!»

Με αφορμή την πιο πάνω ιστορία μου, αλήθεια πέστε μου πως μπορεί ένας άνθρωπος να κρύβει μια μεγάλη στεναχώρια πίσω από ένα χαμόγελο; Μπορεί να έχει μια ¨πάνινη καρδιά¨ και να κάνει τους γύρω του να διερωτούνται από που αντλεί όλη αυτή την χαρά και πως μπορεί να την μεταδίδει; Κάποιος είπε ,¨Ενόσω χτυπάνε οι καρδιές μας όλα μπορούν να γίνουν¨ Εσείς τι πιστεύεται;