Κωνσταντίνος Γεωργίου

(~constantin7geo)

[Αυτό το ποίημα το αφιερώνω σε αυτούς που ¨δεν ξεχνούν¨ τους ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ μας, και όσους χαθήκαν από το 1974(¨τουρκική¨ εισβολή στην Κύπρο) .]

Αν κοιτάξεις μπροστά σε αυτήν την πράσινη κλωστή, Θα βρεις τον τρόπο να την κομματιάσεις, Θα βρεις τον τρόπο να επιστρέψεις σπίτι.

Έχεις γευτεί τον πόνο ,την οργή των ανθρώπων , μα είναι τόσο σκληρό , να σε βλέπω να αργοπεθαίνεις, να πέφτει το αίμα σου , σταλιά, σταλιά , στα πλατύσκαλα των παλατιών μας, ξέρεις εκείνα της απέναντι όχθης…

Θυμάσαι, ένα αδιάκοπο κρότο, μιας βροχής από ομπρέλες και μέταλλο , που ψιθύριζε με μια μυστήρια οργή, «μην φεύγετε , σώστε με!»

Μα εμείς βγαίνουμε μετά την μπόρα, τον χαλασμό, όταν θα φυτρώσουν μυρωδιές, Χριστάγκαθων και Ασπαλάθων.

Μένεις τώρα εκεί, σε εκείνο το μοναδικό πέτρινο παράθυρο, που σου χαμογελά η τελευταία σου ζωή.

Πάνε χρόνια τώρα. Όμως εσύ περιμένεις ακόμα , κλεισμένη στον πύργο της κόκκινης σημαίας. Ναι, κόκκινο ,το χρώμα του πόλεμου. Κόκκινο ,το χρώμα του ζεστού αίματος.

Και αυτός ο αθάνατος (βρι)κόλακας, που σε έχει φυλακίσει, πόσο αδύναμος μοιάζει τώρα, στην πρώτη σου ηλιαχτίδα.

Μα κάθε που θα βγαίνει μισοφέγγαρο, Θα σε καλεί, Σε δείπνο με πλούσια εδέσματα και κόκκινο κρασί. Έτσι μεθυσμένη τότε , Θα γέρνεις το κεφαλάκι σου , για να τραφεί εκείνος.

Μέσα σε μεταξωτά στρωματά, στα όνειρα σου και απόψε, θα έρχονται εκείνοι που ξέχασες, εκείνοι οι ¨αγνοούμενοι¨ σου. Bλέπεις τα βλέμματα τους, σε ένα ¨τοίχο¨ κρεμασμένα και σαν ξυπνήσεις, τρελαίνεσαι!

Στολισμένη με ρουμπινένια φορέματα, απλώνεις το χέρι σου, από εκείνο το μοναδικό παράθυρο και βάζεις διπλωμάτες μαστόρους, τους μόνους που μπορείς τώρα πια, να εξουσιάζεις.

Τον τοίχο να χαλάσουν, να μπορέσεις από μέσα του να βγεις. Ευελπιστείς να έρθει εκείνη η μέρα, που θα σου δοθεί η ευκαιρία, να αντιστρέψεις τα πάντα, να γινότανε να μην το περνούσες αυτό.

Και όμως εκείνη η μέρα…, δεν μετακινείτε σπιθαμή, από το μυαλό σου.

Εκείνη η μέρα, που τους κοίταξες λαβωμένους, με ένα βλέμμα θλιμμένο. Άπλωσες και τότε το χέρι, μα δε τους έφτανες, ούτε τότε, και τους αποχαιρέτησες, για τελευταία φορά.

«Τα παιδία μου! Τι μου τα έκανες!» Ακουστικέ η κραυγή σου. Και αμέσως από όμορφη κυρά, γίνεσαι μια άσκημη ,σιχαμερή γριά, με μαύρα ρούχα.

Γονάτισες και αγκάλιασες, μες τα συντρίμμια του πύργου, τα άλλα… τα κομμάτια, εκείνα του τοίχου.

Έπιασε και μια κόκκινη βροχή….

Και έτσι βουτηγμένη, μέσα στα δάκρυα του Θεού, ξεκινάς ένα μοιρολόγι, κρυμμένο από το παρελθόν.

Αν κοιτάξεις μπροστά από αυτή την πράσινη κλωστή, θα βρεις τον τρόπο να την κρατήσεις, θα βρεις τον τρόπο το σπίτι να γκρεμίσει.

[Τι τραγική ειρωνεία και σύμπτωση ,αυτό το ποίημα το έγραψα για μια μελέτη που έκανα ,στην Αγγλία για τα κατεχόμενα πριν δυο χρονιά περίπου. Κάποιοι που το διάβασαν σαν τραγούδι τότε ,με υπενθύμισαν για αυτό ,κάνοντας συσχετισμό με τα πρόσφατα γεγονότα που διαδραματίζονται στην ζώνη κατάπαυσης του πυρός.

Παρόλα αυτά φοβάμαι θα είναι η αρχή για ότι χειρότερο για όλους μας ακόμα μια δίοδος ,που ξύνει σιγά ,σιγά σε αυτό το χώμα ,την πληγή πάλι, για κόκκινο… ζεστό αίμα. Θα ήθελα να ακούσω και τις δικές σας γνώμες πάνω σε αυτό. Εγώ το μονό που μπορώ πια να λέω είναι ,ότι ξεχνάμε αγαπητοί μου φίλοι ,ξεχνάμε συχνά όπως και η ίδια η πατρίδα μας – η γη μας ,που περιγράφω στο πιο πάνω κείμενο μου. Κάποιοι άλλοι όμως ¨ακόμα περιμένουν¨.]