Κωνσταντίνος Γεωργίου

(~constantin7geo)

Αυτή είναι η λύση σου ;Να φύγεις;

-Αυτή είναι η απόφαση μου.

-Πες μου, πες μου, δεν με αγαπάς πια;

-Σ’ αγαπώ από οτιδήποτε άλλο πάνω στην γη.

-Τότε γιατί; Γιατί, μου φεύγεις;

-Δεν γίνετε ,δεν θέλω να υποφέρεις εξαιτίας μου. Δεν το αξίζεις αυτό.

-Μα εγώ ,εγώ σ’ αγαπώ! Τι θα απογίνω χωρίς εσένα;

-Μην λες τίποτα άλλο ,άσε με να φύγω σε παρακαλώ.

-Κοίταξε με! Κοίτα με όταν σου μιλώ!

-Μην μ’ αγγίζεις. Είναι λάθος.

-Πες μου πως δεν μ’ αγαπάς και μετά θα σε αφήσω να φύγεις!

-Δεν,…δεν σε αγαπώ, άσε με να φύγω τώρα!

-Ένα άτομο δεν ξυπνά έτσι απλά την επόμενη μέρα και δεν αγαπά!

-Άκουσες αυτό που ήθελες. Άσε με τώρα.

-Αυτό είναι τελικά που αξίζω ;Την εγκατάλειψη;

-Είναι το καλύτερο και για τους δυο.

-Για εσένα θέλεις να πεις! Γιατί για εμένα δεν είναι το καλύτερο μου, ξέρεις.

-Δεν είναι έτσι και το γνωρίζεις.

-Τότε τι είναι; Δεν καταλαβαίνω.

-Δεν είναι εύκολο ούτε και για εμένα. Μα πρέπει.

-Μου υποσχέθηκες ότι δεν θα με αφήσεις ποτέ!

-Μα δε σε αφήνω. Δεν καταλάβεις ότι απλά πρέπει να παω δουλεία !Το βράδυ θα επιστρέψω!

-Εντάξει τότε. Θα τα πούμε το βράδυ αγάπη μου.

Αστείο ε ; Παρόλα αυτά τραγική πραγματικότητα που μαστίζει τις πιο πολλές σχέσεις σήμερα. Με άλλα λόγια περνάμε τις περισσότερες ώρες χώρια από αυτούς που αγαπάμε (σπουδές, “δουλεία” ,ώσπου να γεράσουμε και να πιάσουμε την σύνταξη). Ούτε έχουμε χρόνο να κάνουμε αυτά που αγαπάμε .Γιατί ίσως για να νιώσουμε μια στιγμή ευτυχία πρέπει να πονέσουμε, να αγωνιστούμε, για αυτή. Όσο αφορά τους στόχους και τα όνειρα μας, αυτά και αν αλλιώς τα περιμένουμε και αλλιώς μας έρχονται. Τουλάχιστον γινόμαστε “σοφότεροι” σπαταλώντας τον χρόνο μας σε αχρείαστα πράγματα που έχουν να κάνουν με την βιολογική επιβίωση μας. Τώρα για το αν ευχόμαστε “να είναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος, εμπόδια… ”, όπως αναφέρει και το ποίημα Ιθάκη του Καβάφη, προσωπικά δεν το υποστηρίζω. Και ο λόγος είναι, τι να κάνω την σοφία που πηγάζει από εμπειρίες που σε κερνάνε πιο πολύ πόνο παρά ευτυχία, ηρεμία . Φυσικά η ζωή, ο χρόνος, λειτουργά πάντα έτσι και τίποτα δεν αλλάζει. Γι’ αυτό και για όλα αυτά το να νιώθω “κάποιος” γιατί έχω πύρα, εμένα μου φαίνονται δικαιολογίες-παυσίπονα. Ενώ την ίδια στιγμή νιώθουμε πιο μόνοι ταξιδιώτες από ποτέ.¨ Η χαρά δεν αντλείτε, δεν υπάρχει μέσα στην δουλεία.¨ Εσείς τι πιστεύεται πάνω σε αυτό;