Κωνσταντίνος Γεωργίου

(~constantin7geo)

Θα θυμάστε πριν 4 χρόνια περίπου που η Μπάρπη, η διάσημη κούκλα κατέφτασε σαν Ραπουζέλ με ένα δράκο. Φυσικά φέτος η πολυμήχανη κούκλα(όπου φημίζετε για το μάρκετινγκ της) ,αντικατέστησε το δράκο με ένα μαγεμένο πήγασο. Το περιστατικό που θα σας διηγηθώ έχει να κάνει με την πολυαγαπημένη κούκλα των κοριτσιών και τη φιλοδοξία ομορφιάς ,για κάθε γυναίκα ας πούμε, …(γράφτηκαν πολλά ειπώθηκαν πολλά, για την κούκλα αυτή, οπότε ας μην επεκταθώ) κτλ.

Τότε λοιπόν, η τύχη μου με έντυσε με ένα βαθύ μπλε πανταλόνι ,ένα κίτρινο πουκάμισο ,μια κόκκινη γραβάτα , μαύρα γυαλιστερά παπούτσια μια καρτελίτσα με το μικρό μου όνομα και ένα χαμόγελο κόουλκεϊτ. Ναι, σας περιγράφω τον εαυτό μου μεταμφιεσμένο σε παλιάτσο . Μόνο που αυτή την στολή δε θα την φορούσα για ένα μικρό χρονικό διάστημα στις απόκριες αλλά στο τρίτον όροφο του τότε Woolworth Λίδρας (και τώρα Ερμές). Mάληστα στο τμήμα παιχνιδιών κάθε απόγευμα και κάθε πρωινό αργίας απασχολούμουν για να βγάζω λίγο χρήμα για τα έξοδα , όντας φοιτητής ταυτόχρονα τότε. Φυσικά δούλεψα και πριν στην Λεμεσό στο Ολύμπια ,αλλά σε τέτοια θέση δεν μπορούσα καν να με φανταστώ. Ο τότε διευθυντής και η προσωπάρχενα, μας τόνισαν να στεκόμαστε σε συγκεκριμένες θέσεις στα τμήματα του ο καθένας και εγώ έπρεπε να στεκόμουν δίπλα από το ασανσέρ μπροστά από το τοίχο που ήταν καλυμμένος με την αφίσα της Μπάρπης. Και οι λόγοι φυσικά είχαν να κάνουν με το μάρκετινγκ ,μα και την ασφάλεια των παιχνιδιών (αφού πολλά παιδάκια, προτιμούσαν να αρπάζουν κρυφά ,δίχως να επιβαρύνουν και τους γονείς τους οικονομικά ή με γκρίνια).

Μια όμορφη μέρα (έξω από το κατάστημα) ,κοντά στην γιορτή των Φώτων απολάμβανα το στασίδι μου μπροστά από την χαμογελαστή κούκλα με τα ροζ τούλια. Μα πάντα εκεί, ήμουν εύκολος στόχος για κακομαθημένα παιδάκια. Με εντοπίζει από απόσταση λοιπόν μια μικρή, με ροζ γιρλάντα, δέκα χρονών περίπου, υποθέτω. Πλησιάζει και μπαίνει κατευθείαν στο θέμα .

«Κύριε είμαι η τάδε και η μαμά μου εν δίπλα στα Adams ( ένα άλλο τμήμα, παιδικής ένδυσης για όσους δε ξέρουν) .Θέλω να αγοράσω τον δράκο της Μπάρπης »!

Και απαντώ εγώ, ο ειδικευμένος στις σειρές της Μπαρπης. «Δράκο είπες; Δεν νομίζω να τον έχουμε, αλλά έλα να κοιτάξουμε».Άφαντος ο δρακός της Μπάρπης. Τηλεφώνησα και στους συνάδελφους που εργάζονται στην αποθήκη ,μα διαπιστώνω ότι δεν μας έφεραν την συγκεκριμένη ακολουθία της κούκλας. Απευθύνομε λοιπόν λέγοντας στην μικρή ότι δεν έχουμε το δράκο.

Και μου λέει το γλυκό κοριτσάκι, «Να τηλεφωνήσεις στο άλλο Woolworth που έχουν Δράκο να μου τον παραγκήλεις !»

Παίρνω τηλεφωνώ και διαπιστώνω και εκεί ότι δεν είχαμε τον δράκο. «Τελικά δεν τον έχουν ούτε εκεί». Λεω στο κοριτσάκι.

«Πιάσε και στα αλλά Woolworths! Ου, μα εγώ ε να σου λεω την δουλεία σου!»

Τι να έκανα έπιασα τηλεφωνώ και στα υπόλοιπα τμήματα παιχνιδιών των Woolworths .Μα ο δρακός ούτε εκεί ήτανε.

Λεω τότε στο κοριτσάκι ότι δεν έχουν ούτε εκεί δράκο-Μπάρπης. Οπότε Περιμένω μετά από την προσεχτική συμπεριφορά μου σύμφωνα με την διατριβή μου μέσα από την παιδοψυχολογία να έχω κατακάποιο τρόπο “κάποια ήσυχα” αποτελέσματα. Μα έλα που η μέθοδος εξυπηρετικής συμπεριφοράς μου δεν είχε αποτέλεσμα.

Διότι το παιδάκι άρχισε να βγάζει βρομερά βατράχια από το στόμα του. Και δεν μου βρεθόταν και κανένα πιπέρι εκεί γύρο για να της ρίξω στο στόμα ελπίζοντας να σταματήσει τα βρομόλογα για το Woolworth . Παιδάκι ήταν ώμος και δικαιολογιόταν ,δεν έφταιγε αυτό. Από την άλλη ήταν και οι πελάτες που την άκουγαν. Μα το πιο απρόβλεπτο ,ήταν όταν άρπαξε μια από τις Μπάρποι και άρχισε να ρίχνει τις υπόλοιπες κούκλες, που ήταν δεκάδες καθηλωμένες σε ένα χαμηλό ράφι. Οπότε περνώ και εγώ στην προσποιητή επίθεση, περνώ ένα ύφος θυμωμένου κλόουν και λεω, «Αν δε φύγεις αυτή την στιγμή θα γίνω εγώ δρακός!».

Σε χρόνο μηδέν ,το αθυρόστομο κοριτσάκι τρέχει προς το τμήμα του Adams. Τι να περίμενα αλήθεια τώρα να άκουα από την μαμά δυνοσαυρήνα γλυκόλογα ή μια μπαλάντα ακόμα χειρότερη από εκείνη της κόρης της. Αφού άκουσα να λεει φωναχτά, « Μαμάαα, ο κύριος στο παιχνίδι εθύμωσε μου!».Η μητέρα κατευθύνετε προς το μέρος μου και ήταν σαν να έτριζε το δάπεδο σε κάθε της βήμα ,αν εξαιρέσουμε την εμφανίσει της.

Άρχισα ήδη να τρέμω, πλησιάζει στον μπάγκο μου και μου λεει. « Άκουσα την που έβριζε ,από το σχολείο τα μαθαίνει ,δεν ξέρω τι να κάνω; Συγνώμη πραγματικά. Έλα γλυκιά μου παμε σπίτι (αρπάζοντας το παιδάκι από το χεράκι)».Μένω και εγώ χαζά, να ατενίζω την τρυφερή αυτή εικόνα μάνας και κόρης καθώς έμπαιναν στον ασανσέρ . Οι δε κούκλες σωριασμένες χαμό μου φάνηκε να άπλωναν τα χεράκια τους και να χαιρετούσαν την αποχώρηση του ακτύπητου δίδυμου από την σκηνή.

Γυρίζω και εγώ με ένα αμήχανο χαμόγελο ,στον διευθυντή και του λεω. «Όχι σαν φρουρός ,αλλά σαν “Δρακός της Μπαρπης” εννοείτε».

Αργότερα αφού έβγαλα την στολή του κλόουν ,ή καλύτερα το αστείο λεπιδωτό δέρμα του δράκου της Μπάρπης ,σκέφτηκα πόσο ωραίο θα ήταν σαν τις ταινίες της Μπάρπης που είχαν πάντα ένα κακό μάγο, μια κακία μάγισσα .Μα όλα γινόντουσαν όμορφα στο τέλος ,ανώδυνα και εύκολα με “μαγία” .Έτσι λοιπόν να ήταν και η ζωή μας, να είχε ένα «συγκεκριμένο» εμπόδιο ,κακό ,που με ένα μαγικό τρόπο να το καταπολεμούσαμε και να ζούσαμε “εμείς καλά” και αυτοί .Ε ας πάρουν το “ ζήσανε καλύτερα”.

Αν γνωρίζαμε αυτό το μόνο εμπόδιο δεν θα ήταν καλύτερα για μας ;Τι νομίζετε εσείς;