Ίσως να φοβάσαι τα δέντρα που γεννάνε κουτιά.
Posted by Κωνσταντίνος Γεωργίου Wed, 01 Feb 2006 00:04:22 EET
[Το ποίημα αυτό είναι αφιερωμένο, σε ένα άτομο που μου μίλησε για το τραγικό παρελθόν του…Τέτοιοι άνθρωποι είναι γεγονός, ότι ζούνε ανάμεσα μας. ]
 |  |
Όσοι μ΄ αγάπησαν, κλείστηκαν σε κουτιά και έφευγαν πάντα την αυγή, μέσα στις δυο μου καφετιές λίμνες.
Εκείνη την ώρα , που μετά το σκοτάδι και πριν το φως, ερχότανε σαν μοβ χάδι ,η αυγή. Εκείνη την ώρα, που όλα κοιμόντουσαν, ή ξυπνούσαν.
Εκείνη την ώρα ,που τα δάκρυα μου κυλούσανε πάνω σε κυπαρισσόφυλλα και μυρωδάτα γαρύφαλλα. Εκείνη την ώρα που το αγέρι, μου τραγουδούσε γλυκά τραγούδια της λύπης.
Εκείνη την ώρα ,που πάγωνα μέσα σε άδεια φωλιά ,σαν μικρό ,γκρίζο πουλί. Εκείνη την ώρα, που κρυβόμουνα τρεμάμενος από φόβο, μέσα σε ξύλινες κουφάλες, σαν ποντίκι.
Εκείνη την ώρα, που άγγιξα την γη και ρίζωσαν τα χέρια μου. Μα και εσύ εκείνη την ώρα διάλεξες ,να έρθεις ή, να φύγεις! Εκείνη την ώρα που το κορμί μου έγινε , ένα αιθάλη δέντρο και η καρδιά μου σκληρός φλοιός.
Εκείνη την ώρα, όσο και να ήθελα να αγαπήσω δεν μπορούσα ,γιατί ξέρεις… όσους αγάπησα, τους έκλεισα αθάνατους μέσα σε κουτιά και τα ΄ριξα βαθιά μέσα στις δυο μου καφετιές λίμνες. Που συχνά, πυκνά, οι σκέψεις μου ακόμα τις πλημμυρίζουν…και ποτίζουν τις ρίζες μου.
Μα όλο τέτοια κουτιά φτιάχνω από τα κλαδιά μου .Τελικά θαρρώ , εγώ είμαι το δέντρο της σιωπής και όχι εσύ. Ακόμα σ’ αγαπώ και με κάποιο περίεργο τρόπο, το ξέρεις….
| |