Γιώργος Κλεάνθους

(~dongiorgos)

Μεσάνυχτα. Βαλς

Posted by Γιώργος Κλεάνθους Wed, 02 Jun 2010 13:21:51 EEST

«Σταμάτα», φώναξε. Ίσως να το ‘πε από μέσα του με τόση φρίκη που τράβηξε. «Σταμάτα», ήταν όμως πολύ αργά.

Ο πυροβολισμός ακούστηκε. Ο Χάρος είχε ήδη αποφασίσει. Το παιδί βρισκόταν αθώο και νεκρό στο πεζοδρόμιο μπροστά από την αγαπημένη του βιτρίνα. Μπροστά από το παιχνίδι που ποθούσε να πάρει κάποτε για δώρο. Τι ειρωνεία. Ένα πλαστικό πολεμικό τυφέκιο.

Δεν το χωρούσε ο νους του. Ακόμα κι οι στρατιώτες σταμάτησαν. Ποιος διάολος τα βάζει μ’ ένα παιδί, αναρωτιόταν. Πάγωσαν τα πάντα.

Έπειτα μια κραυγή. Το σπαρακτικό κλάμα της μάνας που δεν πιστεύει στα μάτια της έδωσε το σήμα ξανά για κίνηση.Οι ένοπλοι είχαν καταλάβει πλέον το κυρίως μέρος του δρόμου. Πήραν θέσης μάχης πίσω από μεγάλα σπασμένα κομμάτια κτιρίων κι από κάδους σκουπιδιών. Αντάλλαξαν πυρομαχικά. Γέμιζαν, σημάδευαν, πυροβολούσαν.

Οι άμαχοι έτρεχαν σαν μυρμήγκια που τους χάλασαν την φωλιά. Φώναζαν. Ούρλιαζαν. Κάποιοι προσπαθούσαν να βοηθήσουν εκείνους που έμειναν πίσω. Κάποιοι άλλοι θέλησαν πρώτοι να μπουν στα καταφύγια.

Οι σφαίρες έσχιζαν τον άνεμο. Βίαζαν τα κορμιά, καρφώνοντας τα για πάντα στο έδαφος. Τα όπλα, σαν μουσικά όργανα, συγχρονισμένα στον ρυθμό κάποιου αλλόκοτου βαλς, καθόριζαν τα βήματα για ένα θανάσιμο χορό.

Το σκοτάδι είχε κουράσει και τις δύο πλευρές. Παύση. Στο μυαλό του όμως συνέχιζε να παίζει εκείνο το βαλς.

Η μικρή τούτη εκεχειρία έδωσε σε μερικούς το δικαίωμα να δουν για τελευταία φορά, έστω και άψυχους τους δικούς τους ανθρώπους. Εκείνους που μαζί μέχρι πριν από λίγο ξενυχτούσαν και κοίταζαν τ’ αστέρια. Εκείνους με τους οποίους έκαναν όνειρα και σχέδια για το μέλλον.

Ένα αεράκι φύσηξε. Τι δροσιά, σκέφτηκε. Είδε την ανακούφιση στα πρόσωπα όλων. Για τους μεν ήταν λες κι ο ίδιος ο άνεμος τους έγλειφε τις πληγές. Για τους δε σαν να τους έλεγε να ηρεμήσουν. Να καταλαγιάσουν την οργή. Να παύσουν.

Εκείνος, σκεφτόταν να βγει από την κρυψώνα του. Να δώσει μια χείρα βοηθείας. Μα πάλι, πως να προδώσει την προνομιακή του θέση; Το ‘ξερε πως ήταν μικρός κι αδύνατος. Μια γυάλινη αόρατη ασπίδα τον εμπόδιζε. Ένιωσε να ζηλεύει τον άνεμο που μπορούσε να περνά από παντού απαρατήρητος. Αδυσώπητος κι ασφαλής, ικανός να πράξει όσα δεν μπορεί η ανθρώπινη φύση.

Κάπου εκεί ακούστηκε η διαταγή για την τελική έφοδο. Είδε το τζιπ με το τεράστιο πολυβόλο να παίρνει θέση μάχης. Ένιωσε να μην τον στηρίζουν τα γόνατα του.

Όταν ξανάρχισε η μάχη, ο σιδερένιος δικαστής ήταν εκείνος που αποφάσιζε ποιος θα ζήσει και ποιος όχι. Τα αυτόματα τυφέκια των στρατιωτών υπάκουσαν στην πρόσκληση του πολυβόλου και μαζί του συνέχισαν την θανάσιμη ετούτη μελωδία.

Χάος. Όλοι να τρέχουν πάλι πίσω προς τα καταφύγια. Πρόσεξε στο σοκάκι τα παιδιά να προσπαθούν να τραβήξουν τον νεκρό φίλο τους. Τον τραβούσαν απ’ το πόδι προσπαθώντας να προφυλαχτούν από την θανάσιμη βροχή.

Στο καταφύγιο του δεχόταν τις εικόνες και σκεφτόταν. Τι φρίκη! Ποιος άρχοντας, ποιος θεός αποφάσισε άραγε να γράψει τούτο το σενάριο. Φαντάστηκε μια τελετουργία. Μια στρατιωτική επιθεώρηση. Θεοί και δαίμονες από κοινού ν’ αποφασίζουν.

-Μικρός; Θάνατος!

-Αδύνατος; Θάνατος!

-Ανυπόταχτος; Θάνατος!

Τα κορμιά έπεφταν το ένα πίσω από το άλλο λες κι υπάκουαν στα βήματα που τους όριζε τα τραγούδι των όπλων. Ο θάνατος τους μια φιγούρα στο θανάσιμο τούτο βαλς.

Οι στρατιώτες, λες κι έψαχναν για παρτενέρ, σηκώθηκαν απ’ τις θέσεις τους για ακόμα μια έφοδο. Όρθιοι πλέον πυροβολούσαν οποιαδήποτε μορφή ζωής, σκοτώνοντας για πάντα τον άνθρωπο που οι ίδιοι έκρυβαν μέσα τους. Τραυματίες και νεκροί συναντιόνταν στον από αίμα βαμμένο εξώστη, για μια τελευταία ακρόαση.

Κάπου εκεί, στην κορύφωση της τραγωδία, σκέφτηκε να ουρλιάξει. Να παγώσει τον χρόνο. Να σταματήσει η μουσική να τον κουφαίνει.

Κάποιος τον κοίταξε. Πάγωσε. Δεν ήταν βλέμμα ανθρώπινο τούτο. Τον είδε να σηκώνει το αυτόματο. Ο στρατιώτης σάστισε. Έπειτα τον είδε να προχωρά με τους υπόλοιπους.

Ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπο του.Ένοιωσε τα μάτια του να βαραίνουν. Ήταν ζεστά στο καταφύγιο του κι εκείνος κουρασμένος. Μαζεύτηκε σαν βρέφος. Το βαλς ακουγόταν ακόμα. Με τα μάτια σχεδόν κλειστά άκουσε κάποιον να μιλά.

«ΦΣΣΣ….. Κυρίες και κύριοι … Διακόπτουμε την σύνδεση μας από την φλεγόμενη ΦΣΣΣ … Για νεότερα από το πολεμικό μέτωπο μείνετε συντονισμένοι στο σταθμό μας …Ήταν το δελτίο ειδήσεων των δώδεκα…ΦΣΣΣ …Καληνύχτα σας»

Στιγμές «μπουάτ»

Posted by Γιώργος Κλεάνθους Sat, 27 Feb 2010 16:21:38 EET

Τι να σου πω δηλαδή; Ο τραγουδιστής αποκάλεσε την «πριγκηπέσσα»» σκυλάδικο. Ο ντράμερ έχασε τον ρυθμό στην «Ρόζα» κι από ζεϊμπέκικο την έκανε τσιφτετέλι. Η «αγορά του αλ χαλίλι» έπαιξε τόσο γρήγορα που νόμισες πως κλείνει λόγω εξαντλήσεως του στοκ. Τα όργανα ακούγονταν πιο δυνατά από τις φωνές κι ο καθείς προσπαθούσε να αποδείξει-επιδείξει τις όποιες ικανότητες διαθέτει για να μας παρουσιάσει ένα κατά τ' άλλα έντεχνο πρόγραμμα. (Σημείωση του δημιουργού: κάπου εδώ θα έκανα λογοπαίγνιο με το τι επίδειξε ο καθείς αλλά τέλος πάντων).

Τα γκαρσόνια πηγαινοέρχονταν με λογής πανάκριβα σκοτσέζικα αποστάγματα, ενώ ή ατμόσφαιρα«κλαμπ πολυτελείας» δεν απουσίαζε. Οχλαγωγία. Το λεγόμενο «πατώ σε πατάς με». Μυρωδιές. Καπνοί. Μόδες. Λουστρίνια. Βλέμματα περίεργα Οι μικρές κυρίες της αυλής κι ευγενείς νταήδες. Α ναι… και η κλασσική εικόνα του ροκκά. Δερμάτινο μπουφάν, μαλλί σαν θάμνος και βλέμμα στο άπειρο.

Τι ήταν πάλι ετούτο; Στροφή στην ποιότητα δήθεν; Μια καινούργια μάσκα; Ένα στημένο ροκ σκηνικό, ή απλά το τέρας του καταναλωτισμού άλωσε και το τελευταίο κάστρο; Θυμάμαι και συγκρίνω με τότε που ανοίξανε την πράσινη γραμμή κι όλοι προσπαθώντας να ικανοποιήσουν τον δικαιολογημένο πόθο τους να ξαναδούν τα χαμένα εδάφη, έδειχναν τα διαβατήρια τους σ’ ένα κράτος που δεν υπάρχει. Κάπως έτσι. Η ανάγκη για καλή μουσική καραβοτσακίστηκε, όπως θα ‘λεγε κι Μάρκος, πάνω στην μετριότητα που χαρακτηρίζει την εποχή μας.

Εκείνο που θέλω να σου πω είναι πως αν θες θα κάνεις κάτι καλό, καν’ το. Μην το κάνεις όμως για να πουλήσεις. Απλά γιατί τότε είσαι ψεύτικος. Κάλπικος. Απατεώνας. Μπορεί να ξεγελάς την μάζα, προσωρινά, αλλά ως πότε; Η παράσταση θέλει το κατάλληλο σκηνικό για να δώσει το νόημα της σωστά.

Κι εσύ εκεί πάνω. Ναι εσύ με την κιθάρα. Παίξε στο κομμάτι όπως πρέπει χωρίς όλα τα σόλο που ξέρεις να παίζεις. Κι εσύ που τραγουδάς. Πες το ρε μεγάλε όπως πρέπει. Όσο κι αν προσπαθείς δεν πρόκειται να γίνει δικό σου. Άσε αυτές τις μπούρδες για τα ριάλιτι σόου. Κάτι παραπάνω ξέρει εκείνος που το έγραψε έτσι. Κάτι παραπάνω ξέρει κι ο κόσμος που τ’ αγάπησε. Σίγουρα μικροδιαφορές θα υπάρξουν αλλά όχι και να το κάνεις την νύχτα με την μέρα.

Αφού το ξέρεις. Πάντα μ’ άρεσε το σκηνικό της μπουάτ. Μια κιθάρα κι ακόμα λίγα όργανα να συνοδεύουν μαγικές στιγμές. Όλος ο κόσμος, γνωστοί και άγνωστοι, μια παρέα. Να τραγουδούν μέσα από την ψυχή τους. Να σμίγει η ανάγκη για απόδραση με τις αναθυμιάσεις του αλκοόλ και τις πιο παράξενες μουσικές νότες. Αυτό θα ήταν το ιδανικό. Όχι εκείνο που μου λες.

Μικρή ιστορία αγρίων

Posted by Γιώργος Κλεάνθους Fri, 12 Feb 2010 02:37:39 EET

Μονάχα στην άκρη του γκρεμού βλέπει κανείς ζωή. Όχι τίποτα σπουδαίο. Ματιές μόνο. Καρφωμένες απάνω σου σαν πλοκάμια και πρόσωπα γεμάτα αγωνία. Τι περιμένουν δεν ξέρεις. Ίσως απλοί παρατηρητές, ίσως πάλι και όχι. Ταξιδιάρες ψυχές επαίτες ελπίδας, ή απλά κατάδικοι που ψάχνουν επιβεβαίωση.

Ξαφνικά η μεγάλη έρημος μεταμορφώνεται σε αρχαία μεγαλούπολη. Ένας κόσμος ολόκληρος που ζητά να σκοτώσει την ώρα του. Άρτος και θέαμα εσύ. Ο μέγας πρωταγωνιστής. Δείξε, πάλεψε, λατρέψου και γίνε τροφή. Μόνο έτσι εφαρμόζεται η τάξης των πραγμάτων.

Σκύψε! Τρελός είσαι άνθρωπε μου; Δεν το δες το λιοντάρι που ‘ρχόταν κατά πάνω σου; Τράβα τώρα το σπαθί απ’ το θηκάρι και πάλεψε σαν άξιο μέλος της οικογένειας των ανδρών. Οχ! Τι έκανες εκεί ρε μεγάλε; Το σκότωσες; Άντε πάλι απ την αρχή. Πάλεψε σου είπα, μην το παρακάνεις.

Πότε πρόλαβε να στηθεί τούτη η δίκη δεν κατάλαβες, έτσι; Πριν από λίγο ήταν που ‘κανες τον έξυπνο. Τώρα κοίτα. Έχει και εδώλιο και πάγκους και κοινό… Μα βέβαια, κοινό δεν θα είχε; Τι λέμε τόση ώρα. Μην χαιρετάς. Δεν σε ξέρει κανένας, κι αν σε ξέρει δηλαδή τώρα είναι η ώρα που σε ξεχνάνε.

Σήκω πάνω, μπαίνει ο πρόεδρος. Αφού στο ΄πα. Κανονικό δικαστήριο. «Σιωπή κατηγορούμενε». Δεν είπες τίποτα; Στ’ αρχίδια του. Τι ξέρεις εσύ; Κατηγορίες; Χα, με κάνεις και ξεραίνομαι στα γέλια μεγάλε. Θα σε θυμάμαι. Τι λέγαμε; Α ναι, κατηγορίες. Θα τις φτιάξουν όταν τελειώσεις με την κρεμάλα. Φυσικά εσύ τότε δεν θα σαι σε θέση να τις ακούσεις, κι αν είσαι, κάποιος θα βρεθεί να σε τουφεκίσει πριν την ανάγνωση.

Τι σ’ ενδιαφέρει ρε φίλε; Έτσι κι αλλιώς δεν φτιάχνονται για σένα. Για τους άλλους είναι. Ναι φυσικά. Για εκείνους που τις ακούν. Αν δεν τους άρεσε ν’ ακούν θα ήταν εδώ; Το προτιμάνε. Πιο ασφαλές σου λένε. Γιατί εσύ δεν το ήξερες; Όλοι δεν στο λέγανε; Συμβιβάσου. Άσε γι άλλους τον σταυρό. Μην πιεις το κώνειο. Δεν αξίζει. Δεν αλλάζουν οι άνθρωποι. Κοίτα τι έπαθε η Αντιγόνη. Συμβιβάσου.

Όμως, τώρα που σε βλέπω, σαν να σου πάνε τ’ άσπρα. Ναι, και σε μένα.

Με τις ευχές μου

Posted by Γιώργος Κλεάνθους Thu, 12 Nov 2009 14:52:40 EET

• Επ… ρε μεγάλε… δεν βλέπεις πως κλείνεις την είσοδο του χώρου.
• Μα θα φύγεις;
• Καλά αν δεν ήμουν παρών θα το άφηνες εδώ;
• Ναι
• Κι αυτοί που θα μείνουν μέσα;
• Ας περιμένουν μέχρι να τελειώσω την δουλειά μου.

Για όλους εσάς τους καραγκιόζηδες που παίζετε Tetris στους χώρους στάθμευσης, χωρίς να σκέφτεστε τους άλλους, εύχομαι να αντιληφθείτε πως κάποιος σας έχει κλείσει μόλις μάθετε πως το σπίτι σας πήρε φωτιά.

Επιτέλους, να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε και τους δίπλα μας

Ντροπή

Posted by Γιώργος Κλεάνθους Tue, 19 May 2009 14:30:28 EEST

Τελικά η ξεφτίλα του σύγχρονων ελλήνων δεν έχει τελειωμό. Αν είναι δυνατόν, έστησαν διαγωνισμό με τηλεψηφοφορία για να αναδείξουν τον μεγαλύτερο έλληνα όλων των εποχών, συγκρίνοντας ιερά τέρατα της φιλοσοφίας, των επιστημών, πολιτικούς και πολέμαρχους. Κάτι σαν Eurovision για προσωπικότητες δηλαδή.

Μα όλα τελικά στον βωμό της κερδοσκοπίας και της τηλεθέασης;

Ντροπή! Άντε, και εις ανώτερα.

Πέσαν οι μάσκες

Posted by Γιώργος Κλεάνθους Tue, 06 Jan 2009 14:09:10 EET

Χμ….Δηλαδή… για να καταλάβει η ταπεινή μου νοημοσύνη…

Έχουμε ένα ισοβίτη ο οποίος πήγε μέσα επειδή διέπραξε βιασμό και φόνο. Αυτό με βάση τις ελάχιστες γνώσεις μου τον καθιστά βίαιο, εγκληματία, ίσως και ασθενή, σύμφωνα με μελέτες εγκληματολόγων και ψυχολόγων.

Αρκετά χρόνια μετά απέδρασε από τα κάτεργα ενός ιδιωτικού νοσοκομείουένας «νονός», μπλεγμένος σε κυκλώματα στοιχημάτων, ιπποδρομιών, εμπορίου ναρκωτικών και φυσικά κατά πολύ πιο πλούσιο από πολλούς εργατικούς τίμιους πολίτες. Κάτι πήρε και τ’ αυτί μου για φήμες πως πολλοί επώνυμοι φοβούνται τα στοιχεία που ο ισοβίτης έχει στην κατοχή του και τους εκθέτουν ανεπανόρθωτα.

Αν δεν κάνω λάθος ο Κίτας θα άλλαξε τρεις κυβερνήσεις όντας ισοβίτης, και πολύ περισσότερους αρχηγούς, αξιωματικούς, διευθυντές, φύλακες κτλ, κτλ.

Δηλαδή για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους.Αυτοί τον έκαναν έτσι. Τα μεγάλα κεφάλια της αστυνομίας και λιγότερο οι απλοί φύλακες, τα έπαιρναν κανονικότατα, είτε και τα έδιναν στον Κίτα.

Πάλι καλά να λέμε που ο άνθρωπος μας έδειξε σε τι κοινωνία ζούμε τόσα χρόνια. Ο Δημητράκης αν ήταν σωστός θα έπρεπε να πάρει κεφάλια. Η παραίτηση του υπουργού δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από ρίξιμο στάχτης στα μάτια μας. Αυτοί που φέρουν πραγματικά την ευθύνη βράζουν ακόμα τις καρέκλες τους.

Παραιτηθείτε κύριοι… οι μάσκες πέσαν.

No-Vision 3000

Posted by Γιώργος Κλεάνθους Mon, 19 May 2008 19:40:13 EEST

Οράματα. Ο κατ΄ εξοχήν κύριος τροφοδότης της ελπίδας. Το μόνο νόμιμο μέσο της κοινωνικής και προσωπικής μας καταξίωσης. Οράματα για ένα καλύτερο κόσμο σ’ ένα ανώτερο επίπεδο είναι που τράβηξαν τον άνθρωπό από το χείλος της αβύσσου. Κι αν όλα αυτά πέρασαν από την φιλοσοφία στην πράξη, ή έμειναν θαμμένα για πάντα στα ρομαντικά μυαλά, κατάφεραν να επιβιώσουν και να εμπνεύσουν. Όνειρα είναι που ώθησαν τις μεγάλες επαναστάσεις, τις μεγάλες αλλαγές, τους μεγάλους έρωτες. Όνειρα που άνθησαν την γλώσσα της φιλοσοφίας, την τέχνη. Λογοτεχνία, ζωγραφική, ποίηση, θέατρο, μουσική και όλες οι μορφές τέχνης γεννήθηκαν και πεθαίνουν γι αυτόν τον σκοπό.

Η τέχνη είναι που κάνει τον άνθρωπο να πετάξει το καβούκι της εξαθλίωσης, κοινωνικής ή πνευματικής, για ν’ απογειωθεί σαν ίκαρος στα επουράνια της πνευματικής λευτεριάς. Άλλοτε απλή και κατανοητή μέσα απ’ τα στιχάκια των τραγουδιών, κι άλλοτε μυστηριώδης ή τρομακτικά αποκαλυπτική μέσα στους ταξιδιωτικούς δρόμους της ποίησης. Σ’ ανεβάζει στα πολύχρωμα σύννεφα που κατοικούν όλοι οι μεγάλοι ζωγράφοι της ανθρώπινης ιστορίας, και με τα πρωτοβρόχια του Σεπτέμβρη σε κατεβάζουν οι σελίδες της λογοτεχνίας, σ’ ένα κόσμο που τα προπατορικά ένστικτα του ρομαντισμού και της αγριάδας παλεύουν μέσα του.

Κι όμως απ’ την θεωρεία στην πράξη μεσολαβεί ένα ολόκληρο φαράγγι. Ένα φαράγγι βαθύ που σ’ όποιον τολμήσει να το αψηφήσει στήνοντας τις δικές του γέφυρες, δυο μονοπάτια μόνο τον περιμένουν.Είτε που θα στηθεί στον τοίχο απ’ τις στρατιές της Λήθης, είτε που την πτώση του θα σώσει μια Νεφέλη και σαν βασιλιάς θα κάθεται στα χρυσαφένια σύννεφα βλέποντας τους θνητούς να κατεβαίνουν όσο πιο χαμηλά γίνετε για να μπορέσουν να περάσουν το φαράγγι.

Το φαράγγι της σύγχρονης αντίληψης. Μιας αντίληψης που θέλει τον άνθρωπο έρμαιο της καθημερινότητας. Μιας αντίληψης που καταργεί την φιλοσοφική διάθεση κι ανάγει ως Θείο και μόνο σκοπό το κέρδος. Το κέρδος που ξέφυγε από το λιμάνι της επιβίωσης και καταστάλαξε στις αγκαλιές του πλούτου. Το κέρδος που σαν σκουλήκι τρωει τους καρπούς της φιλοσοφίας κι αφήνει τα γονίδια του σ’ ότι πιο καθαρό, την τέχνη.Το κέρδος που κολλάει στα οράματα σαν πίσσα και τα μαυρίζει.

Μαυρισμένα οράματα είναι που ξεφτίλισαν τέχνη και ανθρώπους. Σάπια όνειρα είναι που έδωσαν στα τραγούδια λόγια φτηνά και χυδαία. Κατάργησαν την ποίηση και μετέτρεψαν τα εικαστικά σε πορνογραφία. Έκαναν τέχνη το εμπόριο και κριτή το συμφέρον. Άδειοι στόχοι έκαναν τον άνθρωπο πρόβατο στο κοπάδι, αρχιληστών-ποιμένων.

Μαύρα μυαλά έστησαν διαγωνισμούς και κρίνουν με κριτή τις πωλήσεις, την εικόνα και τις σχέσεις. Προβάλλουν τα πρότυπα που τους συμφέρουν να προβάλλονται, τις ιδέες που τους συμφέρει να πιστεύονται, τα όνειρα που τους αρέσει να βλέπονται. Νικητής είναι αυτός που ελίσσετε. Αυτός που κάνει πάντα αυτό που συμφέρει. Αυτός που με μάσκα καμουφλάρετε σ’ ότι ζητούν οι καιροί. Ένας νικητής όμως χωρίς ουσία, χωρίς ποιότητα. Ο πιο εντυπωσιακός προς το φιλοθεάμον κοινό, που όμως έχει πάψει να ονειρεύεται εδώ και καιρό.

Παρ’ όλα αυτά το σκότος δεν είναι τίποτα άλλο παρά μονάχα η απουσία του φωτός. Όταν οι άνθρωποι καταλάβουν τι τους εκφράζει και τι τους κρίνει τότε σαν τον Μίδα θα ξυπνήσουν. Όταν και πάλι ο ήλιος θ’ ανατείλει, οι άνθρωποι θα βρουν τρόπο να περάσουν το φαράγγι. Όταν κοπάσει η βροχή θα ξανασκύψουν πάνω από τις μικρές λιμνούλες και στα ήρεμα νερά θα καθρεφτιστεί η ψυχή τους. Τότε είναι που θα ξαναζωντανέψουν φιλοσοφία και τέχνη. Τότε είναι που όλοι θα πρέπει να θυμηθούμε πως ονειρεύονται.

Στο ελάχιστο

Posted by Γιώργος Κλεάνθους Wed, 30 Apr 2008 03:44:19 EEST

Σταθμός σ ένα μικρό παγκάκι στην μέση μιας τεράστιας λεωφόρου κατάντησαν πλέον να είναι οι διακοπές. Είτε είναι οι ολιγόλεπτες της Λαμπρής και των Χριστουγέννων, είτε αυτές των καλοκαιριού. Μια βουτιά στην χώρα των θαυμάτων, όπου υποχρεώσεις και βιασύνη υποχωρούν, δίνοντας τόπο στις ξεχασμένες απολαύσεις για να μας κυριεύσουν. Όταν όμως οι τυφώνες του καιρού μας ρίξουν πίσω στα βράχια της καθημερινότητας, διαγράφεται οποιαδήποτε ελπίδα απόδρασης και το μόνο που μένει είναι το άρωμα και οι σκέψεις των τελευταίων λεπτών.

Ο καιρός αλλάζει, τα σύννεφα πάνε κι έρχονται σαν κραυγές πολέμου κι εμείς τον χαβά μας. Πάσχα. Τα καφέ είναι γεμάτα κι οι εκκλησίες άδειες. Από μέσα τουλάχιστον, γιατί απέξω οι σκοπιές καλά κρατούν για την καινούργια ετούτη μάχη. Το ζητούν οι μέρες βλέπετε. Οι παπάδες ακόμα τσακώνονται. Οι αστυνομικοί μας κοροϊδεύουν ότι ελέγχουν κι εμείς κοροϊδεύομε εμάς πως δήθεν ξέρουμε τι κάνουμε. Κάποιοι μας κοιτούν. Άλλοι θυμήθηκαν να φιλοσοφήσουν κι άλλοι τον «κώδικα ντα Βίντσι». Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια. Η τηλεόραση έχει για ακόμη μια χρονιά το έπος του Ζεφιρέλλι κι όλος περιέργως και πάλι χαζεύω. Καληνύχτα.

Δεν ξέρω τι με ξύπνησε. Οι σειρήνες του πυροσβεστικού που έτρεχε να σβήσει την φωτιά που από μόνης της ξέσπασε στην λαμπρατζιά της γειτονιάς,ή ο θόρυβος στο σπίτι απ’ τις ετοιμασίες των φλαούνων. Αυτός ο λαός πάλι με μπέρδεψε. Απ’ την μια διψά κι απ’ την άλλη παρασκευάζει αλμυρά. Καλημέρα.

Το βράδυ με βρίσκει στον επιτάφιο. Δεν είμαι σίγουρος αλλά νομίζω πως δεν ξανάδα Μ. Παρασκευή την λαμπρατζιά να είναι αναμμένη. T α παιδιά με τα εξαπτέρυγα στέλνουν SMS . Ο παπάς άφαντος προς στιγμήν. Οι κροτίδες θυμίζουν τις επιδρομές των Αμερικάνων στο Ιράκ. Τι κροτίδες δηλαδή, βόμβες χαμηλής ισχύος, κατευθείαν από τα κατεχόμενα και με την ευχή του μπαμπά και της μαμάς.

Αντιπαθώ τα τελετουργικά, ομολογώ όμως πως οι ύμνοι της μέρας ετούτης πάντα ηχούσαν γλυκά στα αυτιά μου. Φέτος όμως δεν το κατάφεραν.Φταιει ίσως ο καιρός. Είναι βλέπεις τέτοιες οι εποχές όπου ποσότητα και ποιότητα ενώθηκαν εις σάρκα μίαν. Φτήνια και απόλαυση γίνονται όροι στο άγραφο βιβλίο των κοινωνικών πρέπει, την στιγμή που ο πανδαμάτωρ χρόνος ντύνεται με τρύπια πανωφόρια.

Στον δρόμο κίνηση. Σταματημένος εδώ και ώρα. Κάποιον επιτάφιο θα γυρίζουν. Όχι. Τα αυτοκίνητα έχουν σφηνωθεί στην είσοδο του drive - through των Mc - Donald ’ s και κλείνουν ολόκληρη λεωφόρο. Κάποιοι κάνουν επαναστροφή την στιγμή που κάνει κι ο μπροστινός τους. Μποτιλιάρισμα Στα πάρκα τα παιδιά παίρνουν την δόση τους. Προβληματισμένος ο πατέρας. Δεν μπορεί να διαλέξει πως προτιμά τον γιο του. Gay ή πρεζόνι;. Θα διαλέξει όμως το γκρίζο του κουστούμι. Φωνές, κόρνες, κραυγές απόλαυσης και απελπισίας. Θείο δράμα.

Μεγάλο Σάββατο. Μικρό Σάββατο. Καθημερινό. Τίποτα το ιδιαίτερο. Σιχαίνομαι τις μέρες που δεν έχω κάτι να αναφέρω γι αυτές. Έστω και κακό. Α ναι. Κάποια αυτοκίνητα κάηκαν από της λαπρατζιές. Τα χαν κρυμμένα είπαν οι αστυνομικοί, λες και ήταν πεπεισμένοι ότι ο δείκτης νοημοσύνης μας είναι ακριβός ο ίδιος με αυτών που τους προσέλαβαν. Λες και δεν έμοιαζαν με ουρανοξύστες οι σοροί των ξύλων εδώ και μέρες.

Κυριακή. Το μέγα Πάσχα. Το γένος των ανθρώπων γιορτάζει την σωτήρια του. Τι σημαίνει αυτό; Ακόμα το ψάχνω. Θα ‘θελα όμως να ξέρω το γένος των εριφίων τι γνώμη έχει. Πέθανε κι ο Τόκας. Απ’ τους λίγους άξιους. Το βραδάκι παραδοσιακά. Μπαρ, παγωμένη μπύρα και ελληνικό ροκ. Τέλεια.

Δευτέρα της Λαμπρής. Πάσχα στο χωριό. Ελαφρά βροχόπτωση κατά διαστήματα συνοδευόμενη από ηλιοφάνεια. Στο πανηγύρι του χωριού οι φωνές σου ξυπνούν της θύμησες από την παιδική ηλικία. Η σούβλα ψήνεται. Γύρο απ’ την φουκού, παρέα με τσιμπήματα και ποτό σχολιάζονται τα κοινωνικά δρώμενα. Τα μωρά της οικογένειας μας δανείζουν λίγα κομματάκια ελπίδας και μας παρασέρνουν στον τρελό ρυθμό τους.

Κάποιο δείγμα θα πάρω και φέτος από παραδοσιακά παιχνίδια στην αυλή της εκκλησίας. Κάθε πέρσι και καλύτερα. Λιγκρίν και Ray - ban . Τελικά κάποια έθιμα δεν χάνονται. Απλά αλλάζουν όνομα. Πρέπει μονάχα να συνηθίζεις το νέο όνομα. Πως έλεγες μέχρι χθες για παράδειγμα γαϊδουροδρομίες, τώρα θα λες πασαρέλα.

Είναι στιγμές που το σκηνικό μοιάζει να είναι περισσότερο ενδιαφέρον κι απ το ίδιο το έργο. Ακόμα κι αν τα πράγματα είναι όπως φαίνονται. Ακόμα κι αν η μέρα δεν ήταν ιδανική, το ηλιοβασίλεμα και πάλι μπορεί να σε μαγέψει. Κάτι τέτοιες στιγμές θυμάμαι την Κική Δημουλά να επιμένει πως τελικά η ευτυχία είναι κάτι καλύτερο απ’ το πολύ χειρότερο. Ίσως τελικά η καλύτερη ευχή για κάποιον να μην είναι ούτε η γρήγορη αρχή, ούτε το καλό τέλος. Αρκεί μονάχα η ελάχιστη απόλαυση.

Το κουτάλι για την πίτα

Posted by Γιώργος Κλεάνθους Fri, 04 Apr 2008 01:58:28 EEST

Τα μεγάλα γεγονότα είναι αυτά που καθορίζουν τις μεγάλες προσωπικότητες, τις μεγάλες ιδέες αλλά και τα μεγάλα λάθη. Οι εξελίξεις είναι αυτές που ωθούν τον θνητό, τον καλλιτέχνη, τον φιλόσοφο να αφήσει τις σκέψεις του στο χαρτί. Ίσως να μην προλάβει το μέλλον. Το σίγουρο όμως είναι πως θα χαρτογραφήσει το παρελθόν. Έτσι για να μπορούμε κατόπιν εορτής να ξέρουμε. 3/4/2008. Λήδρας. Αφιερωμένο…

Το κουτάλι για την πίτα

Ήταν κάποτε στην ζούγκλα των ζώων, όπου πάντα νικά ο πιο δυνατός, και ενίοτε ο πιο ψυχωμένος, ο λαγός και η αλεπού. Ο Λαγός έχει μια πίτα. Η Αλεπού είχε πέντε. Ο πρώτος όμως αφελής και ευκολόπιστος, όπως πάντα, άφησε την πίτα του σε χώρο προσιτό προς την Αλεπού, και προς όλα τα υπόλοιπα αρπακτικά, στρέφοντας την προσοχή του σε διάφορα γαστρονομικά στολίδια. Ενδιαφερόταν βλέπετε περισσότερο για την εμφάνιση της και όχι για την φύλαξη της.

Η αλεπού που εκμεταλλεύτηκε την αφέλεια του Λαγού προλαβαίνει εκείνη την στιγμή με γρήγορες κινήσεις να αρπάξει ένα μεγάλο κομμάτι από την πίτα, του γείτονα του. Δεν έφτανε αυτό, του πήρε και το κουτάλι και δεν μπορούσε καν να φαει καθώς πρέπει.

Χρόνια τώρα παραπονιέται ο Λαγός για το χαμένο αυτό κομμάτι και κτυπάει καθημερινά την πόρτα της Αλεπούς, παρακαλώντας την να του το επιστρέψει. Όσες φορές κι αν προσπάθησε πιάσει αυτά που του ανήκαν, δεν μπόρεσε να νικήσει την σωματική υπεροχή της αντιπάλου του, που είχε παρόμοιους φίλους, και πάντοτε την υποστήριζαν.

Αποφασίζει τελικά να δείξει την ανθρωπιά της η Αλεπού, και σαν κίνηση καλής θέλησης δίνει στον Λαγό το κουτάλι του και του λεει… «Σου δίνω του κουτάλι για να μπορούμε να το χρησιμοποιούμε και οι δύο, τρώγοντας όμως από την δική σου πίτα». Άρεσε στον Λαγό η ιδέα, δέχτηκε και ευχαρίστησε την Αλεπού. Την σύστησε και στον κύκλο του ώστε να μπορεί και αυτή να κάνει με τα υπόλοιπα ζώα παρέα.

Χαρές τότε και πανηγύρια. Έστησε ολόκληρο χορό και κάλεσε τους φίλους του ο Λαγός για να το γιορτάσουν. Τραπέζια ολόκληρα με διάφορους μεζέδες και γλυκά, ποτά για όλους, και μια ορχήστρα με είκοσι βιολιά έπαιζε τις απίθανες συμφωνίες όλων των μεγάλων κλασσικών.

Δεν ήξερε όμως τα σχέδια του καταχθόνιου αντιπάλου του. Κάθε βράδυ όταν γινόταν η ανταλλαγή του κουταλιού, η Αλεπού έβαζε μιαν ουσία παράξενη και βρομερή πάνω στο κουταλάκι. Άχρωμη αυτή όπως ήταν δεν φαινόταν, και όντας άγευστη δεν έγινε αντιληπτή από τον Λαγό. Δεν καταλάβαινε τίποτα αυτός και με την πίτα έτρωγε και την ουσία.

Με την πάροδο των χρόνων η ουσία αυτή σκότωνε τον Λαγό. Τον έκανε όλο και πιο αδύναμο, πιο χλωμό και παραισθήσεις έσκιαζαν τον νου του. Το ίδιο και με τα παιδιά του. Ήταν τότε που ο Λαγός έχασε τα μισά αγόρια και τα μισά κορίτσια του μη ξέροντας για τι. Έμαθε τα νέα η Αλεπού και λυπήθηκε τάχα πολύ. Έστειλε φάρμακα και ένα μπουκέτο λουλούδια. Όλοι συγκινήθηκαν από την καλοσύνη της και δάκρυσαν όταν έμαθαν πως ήθελε να τον βοηθήσει να γιατρευτεί.

Κανείς δεν κατάλαβε το πως και το γιατί. Πότε πρόλαβαν τα γεγονότα να τους προσπεράσουν. Ήταν όλα τόσο καλά εκείνη την νύκτα στην γιορτή του Λαγού. Τώρα έρχονταν και πάλι στην μνήμη τους οι μελωδίες των βιολιών. Ξανάκουγαν την Σονάτα του Φεγγαρόφωτος και αφήνονταν στην γοητεία της λυπητερής μουσικής. Ήρθε κι η Αλεπού. Η συγκίνηση κορυφώθηκε όταν την είδαν να αφήνει πάνω από τον τάφο του Λαγού ένα κουτάλι.

Ήταν κάποτε στην ζούγκλα των ζώων, όπου πάντα νικά ο πιο δυνατός, και ενίοτε ο πιο ψυχωμένος, η αλεπού. Η Αλεπού είχε έξι πίτες.

«Αναζητώντας Κροκανθρώπους»

Posted by Γιώργος Κλεάνθους Tue, 25 Mar 2008 15:22:47 EET

" Ονομάζομαιι Νικόλας Άσιμος. Ουχί Νίκος ουδέ Νικόλαος. Νικόλας και το "Άσιμος" με γιώτα. Ουχί Ασίμος, ουδεμίαν σχέσιν έχωμε τον Ισαάκ Ασίμωφ. Τώρα θα μου πεις, γιατί το "Άσιμος" με γιώτα. Γιατί, όταν λέμε "ο τάδε είναι άσημος τραγουδιστής", η λέξη "άσημος" παίζει το ρόλο επιθετικού προσδιορισμού στη λέξη "τραγουδιστής" και γράφεται με ήτα. Ενώ το "Άσιμος" είναι όνομα ή καλύτερα επώνυμο και ουχί επιθετικός προσδιορισμός του εαυτού μου. "

Αυτός ήταν ο Νικόλας Άσιμος. Γνήσιος απόγονος του κυνικού Διογένη. Όντας ρομαντικός επαναστάτης, και χωρίς κομματική ταυτότητα προσπάθησε να πείσει τον κόσμο να αλλάξει. Μάταια όμως. Αν και πρόσφερε τόσα πολλά στην κοινωνία, αυτή τον πέταξε σαν όλους τους διαφορετικούς.

Το 1980 κυκλοφορεί το βιβλίο του «Αναζητώντας Κροκανθρώπους», σε μια πρόχειρη έκδοση, έκδοση «ανέκδοτο». Ο ίδιος το φωτοτυπεί και το διανέμει χρεώνοντας μόνο το κόστος της φωτοτυπίας. Δεν τον ενδιέφερε το κέρδος. Δεν ήταν αυτός ο σκοπός της ζωής του. Στον πρόλογο του βιβλίου δίνει το δικαίωμα σε οποιονδήποτε να το πουλήσει αλλά χωρίς κέρδος. Είμαι σίγουρος πως αν ο Άσιμος είχε την βοήθεια της σημερινής τεχνολογίας δεν θα χρέωνε τίποτα. Για τον λόγο αυτό, έχω βάλει το βιβλίο σε αυτήν την διεύθυνση, http :// www . cyprusreality . com / asimos . Ελπίζω να σας αρέσει και να μην αποδειχθεί πως τον χαμένο τουαγώνα, μείναν μόνο τ’ αστεράκια να τον κλαίν.

Πιο κάτω ένα ποίημα από το βιβλιο:

*********************

Ωρε τι θα μπόραγα να κάνω αν δεν ήτανε το καθημερινό χαμαλίκι

Θα μπορούσα να χα πράξει αλλιώς και να μην υπήρχε το χαμαλίκι. Αλλά το ξέρωτότε δε θα μπορούσα τίποτα να κάνω. Γιατί δε θά ‘μουνα εγώ.

Γιατί θα ήμουν σαν εσάς τους κάλπικους φονιάδες.

Γιατί θα ήμουν σας εσάς τους φοιτητές, τους κώλους και του χέστες.

Γιατί θα ήμουνα και γω σαν τους αριστερούς, σαν τους αναρχικούς και τα πρεζόνια.

Γιατί θα ρούφαγα ακόμα από τη μαμά και το μπαμπά.

Γιατί θα ρούφαγα τους γύρω.

Γιατί στα λόγια θα ‘μουνα ο πρώτος του χωριού ο γρκράντεπαναστάτης.

Γιατί θα ήμουν σαν και σένα πούστη.

Γιατί θα ήμουν σαν και σένα φεμινίστρια κουφάλα.

Γιατί θα τα θελα όλα και γω δικά μου.

Γιατί θα με ενδιέφερε να μην μου πέσει η μύτη.

Γιατί θα φόραγα και γω το προσωπείο.

Γιατί θε να ‘χα το ‘να πόδι εδώ και τ’ άλλο απ’ την άλλη.

Γιατί στο πρώτο ζόρι θα χα να καταφύγω σ’ αυτούς που μου ‘ναι ξένοι και δικοί.

Γιατί θα ‘μουνα κόσμος μες τον κοσμάκη.

Γιατί δεν θα ‘μουνα εγώ.

Το προτιμώ το χαμαλίκι.

Αλλά δεν την μπορώ τη μέθοδο. Δεν την αντέχω.

Η μέθοδος του προτιμότερου όταν την εφαρμόζω με σκοτώνει.

Ηλί, ηλί, λαμά σαβαχθανί. Μου ‘ρθε κάποτε η φράση στο κεφάλι. Ρώτησα τι σημαίνει.

Πατέρα, πατέρα, γιατί μ΄ εγκαταλείπεις. Κι αυτό ήταν ηλίθιο, όπως το χαμαλίκι.

Χειρότερο απ’ αυτό.

Να ‘χα τη δύναμη να πω ξανά το «δε μου επιτρέπεται να θέλω».

*********************

Θα ψήφιζα αυτόν που ...

Posted by Γιώργος Κλεάνθους Fri, 09 Nov 2007 00:17:51 EET

“Θα ψήφιζα αυτόν που θα υποσχόταν ότι θα κάνει το λιγότερο κακό στη χώρα”! … Τάδε έφη Χάρυ Κλίν