Posted by Γιώργος Κλεάνθους Wed, 30 Apr 2008 03:44:19 EEST
Σταθμός σ ένα μικρό παγκάκι στην μέση μιας τεράστιας
λεωφόρου κατάντησαν πλέον να είναι οι διακοπές. Είτε είναι οι ολιγόλεπτες της
Λαμπρής και των Χριστουγέννων, είτε αυτές των καλοκαιριού. Μια βουτιά στην χώρα
των θαυμάτων, όπου υποχρεώσεις και βιασύνη υποχωρούν, δίνοντας τόπο στις
ξεχασμένες απολαύσεις για να μας κυριεύσουν. Όταν όμως οι τυφώνες του καιρού
μας ρίξουν πίσω στα βράχια της καθημερινότητας, διαγράφεται οποιαδήποτε ελπίδα
απόδρασης και το μόνο που μένει είναι το άρωμα και οι σκέψεις των τελευταίων
λεπτών.
Ο καιρός αλλάζει, τα σύννεφα πάνε κι έρχονται σαν κραυγές
πολέμου κι εμείς τον χαβά μας. Πάσχα. Τα καφέ είναι γεμάτα κι οι εκκλησίες
άδειες. Από μέσα τουλάχιστον, γιατί απέξω οι σκοπιές καλά κρατούν για την
καινούργια ετούτη μάχη. Το ζητούν οι μέρες βλέπετε. Οι παπάδες ακόμα τσακώνονται.
Οι αστυνομικοί μας κοροϊδεύουν ότι ελέγχουν κι εμείς κοροϊδεύομε εμάς πως δήθεν
ξέρουμε τι κάνουμε. Κάποιοι μας κοιτούν. Άλλοι θυμήθηκαν να φιλοσοφήσουν κι
άλλοι τον «κώδικα ντα Βίντσι». Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια. Η τηλεόραση έχει
για ακόμη μια χρονιά το έπος του Ζεφιρέλλι κι όλος περιέργως και πάλι χαζεύω.
Καληνύχτα.
Δεν ξέρω τι με ξύπνησε. Οι σειρήνες του πυροσβεστικού που
έτρεχε να σβήσει την φωτιά που από μόνης της ξέσπασε στην λαμπρατζιά της
γειτονιάς,ή ο θόρυβος στο σπίτι απ’ τις
ετοιμασίες των φλαούνων. Αυτός ο λαός πάλι με μπέρδεψε. Απ’ την μια διψά κι απ’
την άλλη παρασκευάζει αλμυρά. Καλημέρα.
Το βράδυ με βρίσκει στον επιτάφιο. Δεν είμαι σίγουρος αλλά
νομίζω πως δεν ξανάδα Μ. Παρασκευή την λαμπρατζιά να είναι αναμμένη. T α παιδιά με τα εξαπτέρυγα στέλνουν SMS . Ο παπάς άφαντος προς στιγμήν. Οι
κροτίδες θυμίζουν τις επιδρομές των Αμερικάνων στο Ιράκ. Τι κροτίδες δηλαδή,
βόμβες χαμηλής ισχύος, κατευθείαν από τα κατεχόμενα και με την ευχή του μπαμπά
και της μαμάς.
Αντιπαθώ τα τελετουργικά, ομολογώ όμως πως οι ύμνοι της
μέρας ετούτης πάντα ηχούσαν γλυκά στα αυτιά μου. Φέτος όμως δεν το κατάφεραν.Φταιει ίσως ο καιρός. Είναι βλέπεις τέτοιες οι
εποχές όπου ποσότητα και ποιότητα ενώθηκαν εις σάρκα μίαν. Φτήνια και απόλαυση
γίνονται όροι στο άγραφο βιβλίο των κοινωνικών πρέπει, την στιγμή που ο
πανδαμάτωρ χρόνος ντύνεται με τρύπια πανωφόρια.
Στον δρόμο κίνηση. Σταματημένος εδώ και ώρα. Κάποιον
επιτάφιο θα γυρίζουν. Όχι. Τα αυτοκίνητα έχουν σφηνωθεί στην είσοδο του drive - through των Mc - Donald ’ s και κλείνουν ολόκληρη λεωφόρο. Κάποιοι
κάνουν επαναστροφή την στιγμή που κάνει κι ο μπροστινός τους. Μποτιλιάρισμα Στα
πάρκα τα παιδιά παίρνουν την δόση τους. Προβληματισμένος ο πατέρας. Δεν μπορεί
να διαλέξει πως προτιμά τον γιο του. Gay ή πρεζόνι;. Θα διαλέξει όμως το
γκρίζο του κουστούμι. Φωνές, κόρνες, κραυγές απόλαυσης και απελπισίας. Θείο
δράμα.
Μεγάλο Σάββατο. Μικρό Σάββατο. Καθημερινό. Τίποτα το
ιδιαίτερο. Σιχαίνομαι τις μέρες που δεν έχω κάτι να αναφέρω γι αυτές. Έστω και
κακό. Α ναι. Κάποια αυτοκίνητα κάηκαν από της λαπρατζιές. Τα χαν κρυμμένα είπαν
οι αστυνομικοί, λες και ήταν πεπεισμένοι ότι ο δείκτης νοημοσύνης μας είναι
ακριβός ο ίδιος με αυτών που τους προσέλαβαν. Λες και δεν έμοιαζαν με ουρανοξύστες
οι σοροί των ξύλων εδώ και μέρες.
Κυριακή. Το μέγα Πάσχα. Το γένος των ανθρώπων γιορτάζει την
σωτήρια του. Τι σημαίνει αυτό; Ακόμα το ψάχνω. Θα ‘θελα όμως να ξέρω το γένος
των εριφίων τι γνώμη έχει. Πέθανε κι ο Τόκας. Απ’ τους λίγους άξιους. Το
βραδάκι παραδοσιακά. Μπαρ, παγωμένη μπύρα και ελληνικό ροκ. Τέλεια.
Δευτέρα της Λαμπρής. Πάσχα στο χωριό. Ελαφρά βροχόπτωση κατά
διαστήματα συνοδευόμενη από ηλιοφάνεια. Στο πανηγύρι του χωριού οι φωνές σου
ξυπνούν της θύμησες από την παιδική ηλικία. Η σούβλα ψήνεται. Γύρο απ’ την
φουκού, παρέα με τσιμπήματα και ποτό σχολιάζονται τα κοινωνικά δρώμενα. Τα μωρά
της οικογένειας μας δανείζουν λίγα κομματάκια ελπίδας και μας παρασέρνουν στον
τρελό ρυθμό τους.
Κάποιο δείγμα θα πάρω και φέτος από παραδοσιακά παιχνίδια
στην αυλή της εκκλησίας. Κάθε πέρσι και καλύτερα. Λιγκρίν και Ray - ban . Τελικά κάποια έθιμα δεν χάνονται.
Απλά αλλάζουν όνομα. Πρέπει μονάχα να συνηθίζεις το νέο όνομα. Πως έλεγες μέχρι
χθες για παράδειγμα γαϊδουροδρομίες, τώρα θα λες πασαρέλα.
Είναι στιγμές που το σκηνικό μοιάζει να είναι περισσότερο ενδιαφέρον κι απ το ίδιο το έργο. Ακόμα κι
αν τα πράγματα είναι όπως φαίνονται. Ακόμα κι αν η μέρα δεν ήταν ιδανική, το
ηλιοβασίλεμα και πάλι μπορεί να σε μαγέψει. Κάτι τέτοιες στιγμές θυμάμαι την Κική
Δημουλά να επιμένει πως τελικά η ευτυχία είναι κάτι καλύτερο απ’ το πολύ χειρότερο. Ίσως τελικά η καλύτερη ευχή για κάποιον να μην
είναι ούτε η γρήγορη αρχή, ούτε το καλό
τέλος. Αρκεί μονάχα η ελάχιστη απόλαυση.
Permanent Link - Add a Comment
Posted by Γιώργος Κλεάνθους Fri, 04 Apr 2008 01:58:28 EEST
Τα μεγάλα γεγονότα είναι αυτά που
καθορίζουν τις μεγάλες προσωπικότητες, τις μεγάλες ιδέες αλλά και τα μεγάλα
λάθη. Οι εξελίξεις είναι αυτές που ωθούν τον θνητό, τον καλλιτέχνη, τον φιλόσοφο
να αφήσει τις σκέψεις του στο χαρτί. Ίσως να μην προλάβει το μέλλον. Το σίγουρο
όμως είναι πως θα χαρτογραφήσει το παρελθόν. Έτσι για να μπορούμε κατόπιν
εορτής να ξέρουμε. 3/4/2008. Λήδρας. Αφιερωμένο…
Το κουτάλι για την πίτα
Ήταν κάποτε στην ζούγκλα των ζώων, όπου πάντα νικά ο πιο
δυνατός, και ενίοτε ο πιο ψυχωμένος, ο λαγός και η αλεπού. Ο Λαγός έχει μια
πίτα. Η Αλεπού είχε πέντε. Ο πρώτος όμως
αφελής και ευκολόπιστος, όπως πάντα,
άφησε την πίτα του σε χώρο προσιτό προς την Αλεπού, και προς όλα τα
υπόλοιπα αρπακτικά, στρέφοντας την προσοχή του σε διάφορα γαστρονομικά στολίδια.
Ενδιαφερόταν βλέπετε περισσότερο για την εμφάνιση της και όχι για την φύλαξη
της.
Η αλεπού που εκμεταλλεύτηκε την αφέλεια του Λαγού προλαβαίνει
εκείνη την στιγμή με γρήγορες κινήσεις να αρπάξει ένα μεγάλο κομμάτι από την
πίτα, του γείτονα του. Δεν έφτανε αυτό, του πήρε και το κουτάλι και δεν
μπορούσε καν να φαει καθώς πρέπει.
Χρόνια τώρα παραπονιέται ο Λαγός για το χαμένο αυτό κομμάτι
και κτυπάει καθημερινά την πόρτα της Αλεπούς, παρακαλώντας την να του το
επιστρέψει. Όσες φορές κι αν προσπάθησε πιάσει αυτά που του ανήκαν, δεν μπόρεσε
να νικήσει την σωματική υπεροχή της αντιπάλου του, που είχε παρόμοιους φίλους,
και πάντοτε την υποστήριζαν.
Αποφασίζει τελικά να δείξει την ανθρωπιά της η Αλεπού, και σαν κίνηση καλής θέλησης δίνει
στον Λαγό το κουτάλι του και του λεει… «Σου δίνω του κουτάλι για να μπορούμε
να το χρησιμοποιούμε και οι δύο, τρώγοντας όμως από την δική σου πίτα». Άρεσε στον Λαγό η ιδέα, δέχτηκε και ευχαρίστησε την Αλεπού.
Την σύστησε και στον κύκλο του ώστε να μπορεί και αυτή να κάνει με τα υπόλοιπα
ζώα παρέα.
Χαρές τότε και πανηγύρια. Έστησε ολόκληρο χορό και κάλεσε
τους φίλους του ο Λαγός για να το γιορτάσουν. Τραπέζια ολόκληρα με διάφορους
μεζέδες και γλυκά, ποτά για όλους, και μια ορχήστρα με είκοσι βιολιά έπαιζε τις
απίθανες συμφωνίες όλων των μεγάλων κλασσικών.
Δεν ήξερε όμως τα σχέδια του καταχθόνιου αντιπάλου του.
Κάθε βράδυ όταν γινόταν η ανταλλαγή του κουταλιού, η Αλεπού έβαζε μιαν ουσία παράξενη
και βρομερή πάνω στο κουταλάκι. Άχρωμη αυτή όπως ήταν δεν φαινόταν, και όντας
άγευστη δεν έγινε αντιληπτή από τον Λαγό. Δεν καταλάβαινε τίποτα αυτός και με
την πίτα έτρωγε και την ουσία.
Με την πάροδο των χρόνων η ουσία αυτή σκότωνε τον Λαγό. Τον
έκανε όλο και πιο αδύναμο, πιο χλωμό και παραισθήσεις έσκιαζαν τον νου του. Το
ίδιο και με τα παιδιά του. Ήταν τότε που ο Λαγός έχασε τα μισά αγόρια και τα
μισά κορίτσια του μη ξέροντας για τι. Έμαθε τα νέα η Αλεπού και λυπήθηκε τάχα
πολύ. Έστειλε φάρμακα και ένα μπουκέτο λουλούδια. Όλοι συγκινήθηκαν από την
καλοσύνη της και δάκρυσαν όταν έμαθαν πως ήθελε να τον βοηθήσει να γιατρευτεί.
Κανείς δεν κατάλαβε το πως και το γιατί. Πότε πρόλαβαν τα
γεγονότα να τους προσπεράσουν. Ήταν όλα τόσο καλά εκείνη την νύκτα στην γιορτή
του Λαγού. Τώρα έρχονταν και πάλι στην μνήμη τους οι μελωδίες των βιολιών.
Ξανάκουγαν την Σονάτα του Φεγγαρόφωτος
και αφήνονταν στην γοητεία της λυπητερής μουσικής. Ήρθε κι η Αλεπού. Η
συγκίνηση κορυφώθηκε όταν την είδαν να αφήνει πάνω από τον τάφο του Λαγού ένα
κουτάλι.
Ήταν κάποτε στην ζούγκλα των ζώων, όπου πάντα νικά ο πιο
δυνατός, και ενίοτε ο πιο ψυχωμένος, η αλεπού. Η Αλεπού είχε έξι πίτες.
Permanent Link [+ 2 comments] - Add a Comment
Posted by Γιώργος Κλεάνθους Tue, 25 Mar 2008 15:22:47 EET
" Ονομάζομαιι Νικόλας Άσιμος. Ουχί
Νίκος ουδέ Νικόλαος. Νικόλας και το "Άσιμος" με γιώτα. Ουχί Ασίμος,
ουδεμίαν σχέσιν έχωμε τον Ισαάκ Ασίμωφ.
Τώρα θα μου πεις, γιατί το "Άσιμος" με γιώτα. Γιατί, όταν λέμε
"ο τάδε είναι άσημος τραγουδιστής", η λέξη "άσημος" παίζει
το ρόλο επιθετικού προσδιορισμού στη λέξη "τραγουδιστής" και γράφεται
με ήτα. Ενώ το "Άσιμος" είναι όνομα ή καλύτερα επώνυμο και ουχί
επιθετικός προσδιορισμός του εαυτού μου. "
Αυτός ήταν ο Νικόλας Άσιμος. Γνήσιος απόγονος του
κυνικού Διογένη. Όντας ρομαντικός επαναστάτης, και χωρίς κομματική ταυτότητα
προσπάθησε να πείσει τον κόσμο να αλλάξει. Μάταια όμως. Αν και πρόσφερε τόσα
πολλά στην κοινωνία, αυτή τον πέταξε σαν όλους τους διαφορετικούς.
Το 1980 κυκλοφορεί το
βιβλίο του «Αναζητώντας Κροκανθρώπους», σε μια πρόχειρη έκδοση, έκδοση
«ανέκδοτο». Ο ίδιος το φωτοτυπεί και το διανέμει χρεώνοντας μόνο το κόστος της
φωτοτυπίας. Δεν τον ενδιέφερε το κέρδος. Δεν ήταν αυτός ο σκοπός της ζωής του.
Στον πρόλογο του βιβλίου δίνει το δικαίωμα σε οποιονδήποτε να το πουλήσει αλλά
χωρίς κέρδος. Είμαι σίγουρος πως αν ο
Άσιμος είχε την βοήθεια της σημερινής τεχνολογίας δεν θα χρέωνε τίποτα. Για τον λόγο αυτό, έχω βάλει το βιβλίο σε αυτήν την διεύθυνση, http :// www . cyprusreality . com / asimos . Ελπίζω να σας αρέσει και να μην αποδειχθεί
πως τον χαμένο τουαγώνα, μείναν μόνο τ’
αστεράκια να τον κλαίν.
Πιο κάτω ένα ποίημα από το
βιβλιο:
*********************
Ωρε τι θα
μπόραγα να κάνω αν δεν ήτανε το καθημερινό χαμαλίκι
Θα μπορούσα
να χα πράξει αλλιώς και να μην υπήρχε το χαμαλίκι. Αλλά το ξέρωτότε δε θα μπορούσα τίποτα να κάνω. Γιατί δε θά ‘μουνα εγώ.
Γιατί θα
ήμουν σαν εσάς τους κάλπικους φονιάδες.
Γιατί θα
ήμουν σας εσάς τους φοιτητές, τους κώλους και του χέστες.
Γιατί θα
ήμουνα και γω σαν τους αριστερούς, σαν τους αναρχικούς και τα πρεζόνια.
Γιατί θα
ρούφαγα ακόμα από τη μαμά και το μπαμπά.
Γιατί θα
ρούφαγα τους γύρω.
Γιατί στα
λόγια θα ‘μουνα ο πρώτος του χωριού ο γρκράντεπαναστάτης.
Γιατί θα
ήμουν σαν και σένα πούστη.
Γιατί θα
ήμουν σαν και σένα φεμινίστρια κουφάλα.
Γιατί θα τα
θελα όλα και γω δικά μου.
Γιατί θα με
ενδιέφερε να μην μου πέσει η μύτη.
Γιατί θα
φόραγα και γω το προσωπείο.
Γιατί θε να
‘χα το ‘να πόδι εδώ και τ’ άλλο απ’ την άλλη.
Γιατί στο
πρώτο ζόρι θα χα να καταφύγω σ’ αυτούς που μου ‘ναι ξένοι και δικοί.
Γιατί θα
‘μουνα κόσμος μες τον κοσμάκη.
Γιατί δεν
θα ‘μουνα εγώ.
Το προτιμώ
το χαμαλίκι.
Αλλά δεν
την μπορώ τη μέθοδο. Δεν την αντέχω.
Η μέθοδος
του προτιμότερου όταν την εφαρμόζω με σκοτώνει.
Ηλί, ηλί,
λαμά σαβαχθανί. Μου ‘ρθε κάποτε η φράση στο κεφάλι. Ρώτησα τι σημαίνει.
Πατέρα,
πατέρα, γιατί μ΄ εγκαταλείπεις. Κι αυτό ήταν ηλίθιο, όπως το χαμαλίκι.
Χειρότερο
απ’ αυτό.
Να ‘χα τη
δύναμη να πω ξανά το «δε μου επιτρέπεται να θέλω».
*********************
Permanent Link - Add a Comment
Posted by Γιώργος Κλεάνθους Fri, 09 Nov 2007 00:17:51 EET
“Θα ψήφιζα αυτόν που θα υποσχόταν ότι θα κάνει το λιγότερο κακό στη χώρα”! … Τάδε έφη Χάρυ Κλίν
Permanent Link [+ 1 comment] - Add a Comment
Posted by Γιώργος Κλεάνθους Mon, 09 Jul 2007 13:08:24 EEST
Αυτό το τραγούδι του Κραουνάκη αφιερωμένο εξαιρετικά στα «κεφάλια» αυτού του τόπου και σ’ αυτούς που επιθυμούν να μας πονοκεφαλιάσουν.
Και σιγά που θα, που θα, που θα
και ποιος θα, μετά, μετά, μετά
Κι άμα δεν, ποτέ του και μη σώ…
Βάζω το καπέλο μου, το έτσι και το θέλω μου
ρεζέρβα στο καπό κι ας λένε
Να κι η Φωφώ πού ’χει ένα πω, πω, πω, πω
κι ούτε σπίτι, ούτε Θεό
Κανένα δε φοβάται, η Σουλτάνα η Φωφώ
Και σιγά τ’ αβγά κι οι συγγενείς
π’ ούτε να τους έφτυνε κανείς
Κι οι μετά, κι οι τέως, και οι νυν
αρχηγοί και ράσα πλακωθήκανε στη μάσα
κι έχω έρθει στο αμήν κι ας λένε
Να κι η Φωφώ…
Και δεν πα να, η κοινωνία, η ξεφτίλα
κι ούτε που να, εγώ μεγάλη μου σκασίλα
σιγά που θα, ξανά την ίδια την πιπίλα
σιγά τα μούτρα, που θα βάλω χαβαλέ
Σιγά καλέ την κοινωνία, μάμα μία
εσύ κι αυτή, με καταντήσατε Καμία
με μια κλωτσιά από τ’ αφτί και στα θρανία
παλιορεζίλω, και ομάδα κουρελέ
Και σιγά, που θα, που θα, που θα
με το Θα του κάθε κερατά
Κι άμα δεν, μη σώσω και σωθώ
κάποιον θα πλακώσω και μετά θα τον πληρώσω
και σιγά μην εκτεθώ, κι ας λένε
Να κι η Φωφώ…
Κοίτα ρε, που μου ’σκασε γαμπρός
σκανταλιάρης και πρωθυπουργός
κι άντε ρε που θα, και θα, και θα
μάζεφ’ τη μαγκιά σου, τα μισά-μισά δικά σου
και τα ρέστα παγωτά, κι ας λένε
Να κι η Φωφώ…
Permanent Link - Add a Comment
Posted by Γιώργος Κλεάνθους Sat, 28 Apr 2007 17:44:12 EEST
Κόκκινο βάφτηκε πάλι το χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγος και μάλιστα από τους άβουλους κατοίκους του. Ο λόγος ξανά για τους ανεγκέφαλους εραστές των γηπέδων που απ’ ότι φαίνεται προσπαθούν να μας πείσουν ότι έχουν λιγότερο μυαλό και από τα σαλιγκάρια. Δρώντας σαν μονοκύτταροι οργανισμοί κατεδάφισαν για ακόμα μια φορά τις χρόνιες προσπάθειες για την μη αναγνώριση της παράνομης τουρκική αποικίας στα εδάφη μας, ενώ παράλληλα σκόρπισαν την εθνική μας ταυτότητα στους πέντε ανέμους.
Το σκηνικό γνωστό. Οι αξιολάτρευτοι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ και της Ομόνοιας, αποφασίσαν το απόγευμα της 25ης Απριλίου 2007 να αφήσουν για λίγο το καβούκι τους για να παρακολουθήσουν τον ημιτελικό του κυπέλλου Κύπρου με ένα τρόπο που έμελλε να αφήσει όλη την υπόλοιπη χώρα απορημένη. Ναζισμός εναντίων Ελληνοφάγων Τούρκων ήταν οι δύο ρόλοι που αποφάσισαν να παίξουν στην φαντασίωση εκείνης της νύκτας, με τον βιασμό της εθνικής μας ταυτότητας να βρίσκεται πρώτος στην ημερήσια διάταξη.
Θεωρώντας τον Γρίβα και τον Μακάριο εκτός μόδας, τα αγαπημένα παιδιά των κομμάτων μας που μόνο με σημεία πωλήσεων παπουτσόσυκων μοιάζουν, αποφάσισαν να ασχοληθούν με κάτι πιο μοντέρνο και επίκαιρο, μιας και έχει περάσει καιρός από τότε που τα ινδάλματα τους κατέστρεφαν με χαρά αυτόν τον τόπο για να ικανοποιήσουν τα φιλόδοξα ένστικτα τους. Δυστυχώς όμως ο πανδαμάτωρ χρόνος επιδρά διαφορετικά πάνω στους τρελούς τους μικρού μας χωριού και αντί για μπροστά αυτοί έφυγαν για πολύ πίσω. Αντί για αναθεωρημένες και μοντέρνες απόψεις, αυτοί ξέθαψαν τα σύμβολα της Ναζιστικής Γερμανίας και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Πρώτοι στο εδώλιο οι περήφανοι Έλληνες οπαδοί του ΑΠΟΕΛ, απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, του Μέγα Αλέξανδρου, του Κολοκοτρώνη και των λοιπών ηρώων του Έθνους. Οι συχνά ομιλούντες για την Ελληνικότητα της Κύπρου, λίγο καιρό μετά τα ρεζιλίκια με τα επεισόδια στον αγώνα Ελλάδας-Τουρκίας, αποφάσισαν να απαρνηθούν την Ελληνική τους ταυτότητα και να υψώσουν στην κερκίδα τους την σημαία αυτών που άφησαν πίσω τους χιλιάδες νεκρούς μέχρι να μπορέσουν να υψώσουν μιαν ίδια σημαία στην Ακρόπολη υποβάλλοντας την Ελλάδα σε μια μαύρη εποχή.
Απολογία, μη δεκτή. Δικαιολογία καμία. Με αυτήν τους την ενέργεια απέδειξαν ότι η άγνοια είναι το μέγα πρόβλημα της κερκίδας τους, και ότι αδίκως λέρωναν τον όρο Έλλην τόσο καιρό, αφού ουδέποτε υπήρξαν. Ετυμηγορία, ένοχοι.
Επόμενοι οι οπαδοί της Ομόνοιας. Αυτά τα μικρά, παράξενα, πράσινα όντα, που συχνά παρομοιάζονται με Κινέζους, φαίνεται ότι ζουν την πιο μεγάλη ζάλη στην ιστορία τους. Άνθρωποι χωρίς ταυτότητα, γνώμη και μυαλό μοιάζουν να είναι μετά την προδοτική ενέργεια της δικής τους κερκίδας. Επηρεασμένοι από τον σεληνιασμό που υπέστησαν αυτοί και το αγαπημένο κόμμα της ομάδας τους, ύψωσαν σε Κυπριακό γήπεδο την σημαία του ψευδοκράτους, εμβλήματα που έγραφαν υβριστικά συνθήματα για το Ελληνικό έθνος, καθώς και ένα πανό που εξυμνούσε την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους το 1453, παρασύροντας στο απύθμενο πηγάδι της ξεφτίλας τους όλον τον Κυπριακό λαό.
Δικαιολογίες μη δεκτές και τα παραμύθια για Τουρκοκύπριους οπαδούς της Ομόνοιας να τα λένε στους προέδρους της ομάδας τους, των σωματίων τους, καθώς και του κόμματος τους σαν αντάλλαγμα των δικών του φανταστικών ιστοριών. Έστω και έτσι να ήταν, η αποδοχή ενός συμβόλου που πολεμούμε σε μια δική μας κερκίδα είναι μια πράξη προδοτική, ανεύθυνη και ανόητη. Ετυμηγορία ένοχοι.
Άξιον απορίας είναι γιατί οι δύο αυτές παρατάξεις, καθώς και άλλες πανομοιότυπες, τσακώνονται συνεχώς αφού έχουν κοινή φιλοσοφία. Προσπαθούν με κάθε τρόπο να καταστρέψουν την Κύπρο, να προσβάλουν τους κατοίκους της και να παίξουν με τον πόνο των προσφύγων. Καταβάλλουν μεγάλη προσπάθεια για να μας πείσουν ότι το μυαλό τους ξεκινά να δουλεύει μετά το πέρας της κάθε ενέργειας τους, και ότι η συναναστροφή μαζί τους θεωρείται μέγα παράπτωμα. Ένοχοι δεν είναι όμως μόνο αυτοί αλλά κι εμείς, που δεν παρατασσόμαστε εναντίων τους για να τους δώσουμε να καταλάβουν αν μπορούν να μας προσβάλλουν για πάντα.
Permanent Link [+ 3 comments] - Add a Comment
Posted by Γιώργος Κλεάνθους Thu, 12 Apr 2007 23:28:41 EEST
Βλέποντας ψες την φτωχή Αμερικάνικη έκδοση της λαμπρής ιστορίας των τριακόσιων του Λεωνίδα, αναρωτήθηκα κατά πόσον οι νεότεροι Έλληνες και ειδικά εμείς οι Κύπριοι ήμαστε άξιοι να αποκαλούμαστε απόγονοι αυτών των ανθρώπων. Είναι δυνατόν αυτοί οι λίγοι που τα ‘βαλαν με τους πολλούς να έχουν οποιαδήποτε σχέση μαζί μας;
Οι απόψεις πολλές και ποικιλοτρόπως εξηγούνται. Στην Κύπρο της ευημερίας, του πνευματικού ξεπεσμού, του κομματικού μαζικού πλυσίματος εγκεφάλων, των χούλικανς, του life style , της ξεφτίλας. Στην χώρα της μοναδικής μοιρασμένης πρωτεύουσας που και νεκροί κυβερνούν ένας πουλημένος επαναστάτης κι ένας φιλόδοξος παπάς, ακόμα ο κόσμος πιστεύει ότι οι Σπαρτιάτες ήταν οι οργανωμένοι του Αποέλ και ότι ο Τσε Γκεβάρα ήταν ο πρώτος πρόεδρος της Ομόνοιας.
Αν αναρωτιέστε γιατί έτσι ξαφνικά αυτή η επίθεση στα προαναφερθέντα πρόβατα, να με συγχωρούν τα πρόβατα, αρκεί να σας πω ότι μικρές πινελιές είναι που κάνουν ένα ζωγράφο να ξεχωρίζει από ένα μπογιατζή. Μικρά καθημερινά γεγονότα είναι αυτά που με εξόργισαν και αναφέρομαι και όχι τα μεγάλα πολιτικά ζητήματα. Αυτά τα αφήνω στους υπερβολικά ψηλού νοητικού επιπέδου πολιτικούς μας, που λόγο πνευματικού ύψους σπάνια κατανοούμε τις ενέργειες τους.
Κάνω αρχή με την σύλληψη του Μάριου Ματσάκη από τους Άγγλους. Δεν λεω, «έτρωεν τον η ράσιη του», αλλά από την άλλη, ποιος έδωσε δικαίωμα στους Εγγλέζους να έχουν δικό τους αυτόνομο μέρος στα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας; Να έχουν τους δικούς τους νόμους και τα δικά τους δικά μας που συλλαμβάνουν δικούς μας για λογαριασμό δικό τους, όργανα τάξης; Α ναι. Τώρα θυμήθηκα. Οι συμφωνίες Ζυρίχης Λονδίνου που επειδή εφαρμόστηκαν και εφαρμόζονται από όλους, είπαν και οι καημένοι οι Άγγλοι να βγάλουν την υποχρέωση…. Μάνα μου ρε!!!
Συνεχίζω με τα άλλα αρνιά, τους δικού μας. Αυτούς τους δήθεν πρόσφυγες ξενιτεμένους, που μετά τις επιδρομές στα καζίνα των Κατεχομένων, τις ταβέρνες και τα καφέ στο λιμανάκι της Κερύνειας θυμήθηκαν να ζητήσουν αποζημιώσεις για τις κατεχόμενες από τους Τούρκους περιουσίες τους, και από που; Από τους ίδιους τους Τούρκους!!! Αν είναι δυνατόν. Ώρες ώρες αναρωτιέμαι, παν καλά τούτοι οι άνθρωποι; Στον ίδιο σου τον κατακτητή;
Πολλοί λεν, «μα ως πότε να περιμένουμε; Το κυπριακό εν θα λυθεί ποττέ» και αυτοί οι λίγοι που υποβάλλουν τον εαυτό τους στο υπέρτατο βασανιστήριο, κατά τον Νίτσε, την ελπίδα, είναι αυτοί που επιθυμούν ο κανακάρης τους να απαλλαγεί απ’ τον στρατό. Όντως 33 χρόνια είναι κάπως πολλά. Ποιος αντέχει; Άντεξε κανένας άλλος τόσο καιρό; Ούτε τετρακόσια χρόνια σκλαβιά να κάναμε. Ντροπή μας. Τετρακόσια χρόνια υπόμεναν οι Έλληνες κάτω απ’ τον Τούρκικο ζυγό μέχρι να ξεσηκωθούν και να διώξουν τους κατακτητές και από κατακτητή σε αγοραστή έσκυβαν το κεφάλι οι συμπατριώτες μας μέχρι να ρεζιλέψουν την Αγγλική αυτοκρατορία. Προφανώς οι αλλαγές στο κλήμα της ταλαίπωρης Κύπρου, από τις φουκούδες που δεν σβήνουν ποτέ και τα καυσαέρια των εικοσάχρονων διπλοκάμπινων πάνω στις Πλάτρες κάθε Κυριακή, έχουν αλλάξει την αντοχή των Κυπρίων και την πίστη τους στον αγώνα. Ντροπή μας κύριοι.
Τέλος άφησα το χείριστο έγκλημα. Την εσχάτη προδοσία. Ναι αγαπητοί φίλοι, στην Κύπρο που μαχόμαστε με νύχια και με δόντια να μην την πάθουμε με τυχόν αναγνώριση του Ψευδοκράτους, που βάζουμε κι ένα «ψευδό» μπροστά σε ότι προέρχεται από τα κατεχόμενα, έχουμε ωραιότατα τζιν και πάσης φύσεως ενδύματα και άλλα αγαθά, μάρκες, όπως λένε οι περήφανοι και με τεράστιο χαμόγελο κάτοχοι τους, όλα από τα παζάρια των Κατεχομένων, και τα διαφημίζουν κατηγορώντας τους δικούς μας εισαγωγείς ως κλέφτες. Έτσι για να ξέρουν και οι ξένοι που μας επισκέπτονται ποιους να αναγνωρίσουν ως τίμιο κράτος που βοηθά μάλιστα και το διπλανό, παρέχοντας του αγαθά στις ψεύτικες ανάγκες του.
Δυστυχώς όμως αυτά δεν συμβαίνουν μόνο στην χώρα όπως προείπα των αρνιών αλλά και στην χώρα του Ζήνωνα, του Ευαγόρα, της Σαλαμίνας, του Κυπριανού, του Αυξεντίου και των λοιπών λίγων που τα ‘βαλαν με τους πολλούς, Στην χώρα του Μόντη, και του Β. Μιχαϊλίδη. Στην χώρα αυτών που αν ζούσαν σήμερα δεν θα θελα να ξέρω εναντίων ποιων θα σήκωναν τ’ άρματα.
Και για να προλάβω τους κομματικά εγκεφαλοπλυμένους, τους χωρίς αντίληψη των γεγονότων, γνώσεων και προσωπικής άποψης, αυτούς που θα βιαστούν να πουν ότι ήμαστε Έλληνες και αυτούς που θα πουν ότι οι «καλαμαράδες εν @#4&** και εμείς ήμαστε Κυπραίοι», λεω απλά στους μεν να κοιτάξουν από που προέρχεται αυτός ο τόπος και πόσα υπόμεινε για να παραμείνει έτσι και στους δε, ότι Έλλην δεν είναι αυτός που κρατά μια σημαία στο γήπεδο, αλλά άνθρωποι στο πνευματικό μέγεθος του Λόρδου Μπάιρον. Αυτού του μεγάλου ποιητή που άφησε τα σαλόνια και πήγε να πολεμήσει και να πεθάνει στην Ελλάδα. Γιατί Έλληνας είναι αυτός που συνδέεται με το πνεύμα και όχι με τα λόγια. Όπως λεει κι ο Πλάτωνας, ο Έλληνας είναι ον φιλομαθών και φιλοσοφών. Πας μη Έλλην Βάρβαρος.
Permanent Link [+ 5 comments] - Add a Comment
