Γιώργος Κλεάνθους

(~dongiorgos)

Βλέποντας ψες την φτωχή Αμερικάνικη έκδοση της λαμπρής ιστορίας των τριακόσιων του Λεωνίδα, αναρωτήθηκα κατά πόσον οι νεότεροι Έλληνες και ειδικά εμείς οι Κύπριοι ήμαστε άξιοι να αποκαλούμαστε απόγονοι αυτών των ανθρώπων. Είναι δυνατόν αυτοί οι λίγοι που τα ‘βαλαν με τους πολλούς να έχουν οποιαδήποτε σχέση μαζί μας;

Οι απόψεις πολλές και ποικιλοτρόπως εξηγούνται. Στην Κύπρο της ευημερίας, του πνευματικού ξεπεσμού, του κομματικού μαζικού πλυσίματος εγκεφάλων, των χούλικανς, του life style , της ξεφτίλας. Στην χώρα της μοναδικής μοιρασμένης πρωτεύουσας που και νεκροί κυβερνούν ένας πουλημένος επαναστάτης κι ένας φιλόδοξος παπάς, ακόμα ο κόσμος πιστεύει ότι οι Σπαρτιάτες ήταν οι οργανωμένοι του Αποέλ και ότι ο Τσε Γκεβάρα ήταν ο πρώτος πρόεδρος της Ομόνοιας.

Αν αναρωτιέστε γιατί έτσι ξαφνικά αυτή η επίθεση στα προαναφερθέντα πρόβατα, να με συγχωρούν τα πρόβατα, αρκεί να σας πω ότι μικρές πινελιές είναι που κάνουν ένα ζωγράφο να ξεχωρίζει από ένα μπογιατζή. Μικρά καθημερινά γεγονότα είναι αυτά που με εξόργισαν και αναφέρομαι και όχι τα μεγάλα πολιτικά ζητήματα. Αυτά τα αφήνω στους υπερβολικά ψηλού νοητικού επιπέδου πολιτικούς μας, που λόγο πνευματικού ύψους σπάνια κατανοούμε τις ενέργειες τους.

Κάνω αρχή με την σύλληψη του Μάριου Ματσάκη από τους Άγγλους. Δεν λεω, «έτρωεν τον η ράσιη του», αλλά από την άλλη, ποιος έδωσε δικαίωμα στους Εγγλέζους να έχουν δικό τους αυτόνομο μέρος στα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας; Να έχουν τους δικούς τους νόμους και τα δικά τους δικά μας που συλλαμβάνουν δικούς μας για λογαριασμό δικό τους, όργανα τάξης; Α ναι. Τώρα θυμήθηκα. Οι συμφωνίες Ζυρίχης Λονδίνου που επειδή εφαρμόστηκαν και εφαρμόζονται από όλους, είπαν και οι καημένοι οι Άγγλοι να βγάλουν την υποχρέωση…. Μάνα μου ρε!!!

Συνεχίζω με τα άλλα αρνιά, τους δικού μας. Αυτούς τους δήθεν πρόσφυγες ξενιτεμένους, που μετά τις επιδρομές στα καζίνα των Κατεχομένων, τις ταβέρνες και τα καφέ στο λιμανάκι της Κερύνειας θυμήθηκαν να ζητήσουν αποζημιώσεις για τις κατεχόμενες από τους Τούρκους περιουσίες τους, και από που; Από τους ίδιους τους Τούρκους!!! Αν είναι δυνατόν. Ώρες ώρες αναρωτιέμαι, παν καλά τούτοι οι άνθρωποι; Στον ίδιο σου τον κατακτητή;

Πολλοί λεν, «μα ως πότε να περιμένουμε; Το κυπριακό εν θα λυθεί ποττέ» και αυτοί οι λίγοι που υποβάλλουν τον εαυτό τους στο υπέρτατο βασανιστήριο, κατά τον Νίτσε, την ελπίδα, είναι αυτοί που επιθυμούν ο κανακάρης τους να απαλλαγεί απ’ τον στρατό. Όντως 33 χρόνια είναι κάπως πολλά. Ποιος αντέχει; Άντεξε κανένας άλλος τόσο καιρό; Ούτε τετρακόσια χρόνια σκλαβιά να κάναμε. Ντροπή μας. Τετρακόσια χρόνια υπόμεναν οι Έλληνες κάτω απ’ τον Τούρκικο ζυγό μέχρι να ξεσηκωθούν και να διώξουν τους κατακτητές και από κατακτητή σε αγοραστή έσκυβαν το κεφάλι οι συμπατριώτες μας μέχρι να ρεζιλέψουν την Αγγλική αυτοκρατορία. Προφανώς οι αλλαγές στο κλήμα της ταλαίπωρης Κύπρου, από τις φουκούδες που δεν σβήνουν ποτέ και τα καυσαέρια των εικοσάχρονων διπλοκάμπινων πάνω στις Πλάτρες κάθε Κυριακή, έχουν αλλάξει την αντοχή των Κυπρίων και την πίστη τους στον αγώνα. Ντροπή μας κύριοι.

Τέλος άφησα το χείριστο έγκλημα. Την εσχάτη προδοσία. Ναι αγαπητοί φίλοι, στην Κύπρο που μαχόμαστε με νύχια και με δόντια να μην την πάθουμε με τυχόν αναγνώριση του Ψευδοκράτους, που βάζουμε κι ένα «ψευδό» μπροστά σε ότι προέρχεται από τα κατεχόμενα, έχουμε ωραιότατα τζιν και πάσης φύσεως ενδύματα και άλλα αγαθά, μάρκες, όπως λένε οι περήφανοι και με τεράστιο χαμόγελο κάτοχοι τους, όλα από τα παζάρια των Κατεχομένων, και τα διαφημίζουν κατηγορώντας τους δικούς μας εισαγωγείς ως κλέφτες. Έτσι για να ξέρουν και οι ξένοι που μας επισκέπτονται ποιους να αναγνωρίσουν ως τίμιο κράτος που βοηθά μάλιστα και το διπλανό, παρέχοντας του αγαθά στις ψεύτικες ανάγκες του.

Δυστυχώς όμως αυτά δεν συμβαίνουν μόνο στην χώρα όπως προείπα των αρνιών αλλά και στην χώρα του Ζήνωνα, του Ευαγόρα, της Σαλαμίνας, του Κυπριανού, του Αυξεντίου και των λοιπών λίγων που τα ‘βαλαν με τους πολλούς, Στην χώρα του Μόντη, και του Β. Μιχαϊλίδη. Στην χώρα αυτών που αν ζούσαν σήμερα δεν θα θελα να ξέρω εναντίων ποιων θα σήκωναν τ’ άρματα.

Και για να προλάβω τους κομματικά εγκεφαλοπλυμένους, τους χωρίς αντίληψη των γεγονότων, γνώσεων και προσωπικής άποψης, αυτούς που θα βιαστούν να πουν ότι ήμαστε Έλληνες και αυτούς που θα πουν ότι οι «καλαμαράδες εν @#4&** και εμείς ήμαστε Κυπραίοι», λεω απλά στους μεν να κοιτάξουν από που προέρχεται αυτός ο τόπος και πόσα υπόμεινε για να παραμείνει έτσι και στους δε, ότι Έλλην δεν είναι αυτός που κρατά μια σημαία στο γήπεδο, αλλά άνθρωποι στο πνευματικό μέγεθος του Λόρδου Μπάιρον. Αυτού του μεγάλου ποιητή που άφησε τα σαλόνια και πήγε να πολεμήσει και να πεθάνει στην Ελλάδα. Γιατί Έλληνας είναι αυτός που συνδέεται με το πνεύμα και όχι με τα λόγια. Όπως λεει κι ο Πλάτωνας, ο Έλληνας είναι ον φιλομαθών και φιλοσοφών. Πας μη Έλλην Βάρβαρος.