Γιώργος Κλεάνθους

(~dongiorgos)

Τα μεγάλα γεγονότα είναι αυτά που καθορίζουν τις μεγάλες προσωπικότητες, τις μεγάλες ιδέες αλλά και τα μεγάλα λάθη. Οι εξελίξεις είναι αυτές που ωθούν τον θνητό, τον καλλιτέχνη, τον φιλόσοφο να αφήσει τις σκέψεις του στο χαρτί. Ίσως να μην προλάβει το μέλλον. Το σίγουρο όμως είναι πως θα χαρτογραφήσει το παρελθόν. Έτσι για να μπορούμε κατόπιν εορτής να ξέρουμε. 3/4/2008. Λήδρας. Αφιερωμένο…

Το κουτάλι για την πίτα

Ήταν κάποτε στην ζούγκλα των ζώων, όπου πάντα νικά ο πιο δυνατός, και ενίοτε ο πιο ψυχωμένος, ο λαγός και η αλεπού. Ο Λαγός έχει μια πίτα. Η Αλεπού είχε πέντε. Ο πρώτος όμως αφελής και ευκολόπιστος, όπως πάντα, άφησε την πίτα του σε χώρο προσιτό προς την Αλεπού, και προς όλα τα υπόλοιπα αρπακτικά, στρέφοντας την προσοχή του σε διάφορα γαστρονομικά στολίδια. Ενδιαφερόταν βλέπετε περισσότερο για την εμφάνιση της και όχι για την φύλαξη της.

Η αλεπού που εκμεταλλεύτηκε την αφέλεια του Λαγού προλαβαίνει εκείνη την στιγμή με γρήγορες κινήσεις να αρπάξει ένα μεγάλο κομμάτι από την πίτα, του γείτονα του. Δεν έφτανε αυτό, του πήρε και το κουτάλι και δεν μπορούσε καν να φαει καθώς πρέπει.

Χρόνια τώρα παραπονιέται ο Λαγός για το χαμένο αυτό κομμάτι και κτυπάει καθημερινά την πόρτα της Αλεπούς, παρακαλώντας την να του το επιστρέψει. Όσες φορές κι αν προσπάθησε πιάσει αυτά που του ανήκαν, δεν μπόρεσε να νικήσει την σωματική υπεροχή της αντιπάλου του, που είχε παρόμοιους φίλους, και πάντοτε την υποστήριζαν.

Αποφασίζει τελικά να δείξει την ανθρωπιά της η Αλεπού, και σαν κίνηση καλής θέλησης δίνει στον Λαγό το κουτάλι του και του λεει… «Σου δίνω του κουτάλι για να μπορούμε να το χρησιμοποιούμε και οι δύο, τρώγοντας όμως από την δική σου πίτα». Άρεσε στον Λαγό η ιδέα, δέχτηκε και ευχαρίστησε την Αλεπού. Την σύστησε και στον κύκλο του ώστε να μπορεί και αυτή να κάνει με τα υπόλοιπα ζώα παρέα.

Χαρές τότε και πανηγύρια. Έστησε ολόκληρο χορό και κάλεσε τους φίλους του ο Λαγός για να το γιορτάσουν. Τραπέζια ολόκληρα με διάφορους μεζέδες και γλυκά, ποτά για όλους, και μια ορχήστρα με είκοσι βιολιά έπαιζε τις απίθανες συμφωνίες όλων των μεγάλων κλασσικών.

Δεν ήξερε όμως τα σχέδια του καταχθόνιου αντιπάλου του. Κάθε βράδυ όταν γινόταν η ανταλλαγή του κουταλιού, η Αλεπού έβαζε μιαν ουσία παράξενη και βρομερή πάνω στο κουταλάκι. Άχρωμη αυτή όπως ήταν δεν φαινόταν, και όντας άγευστη δεν έγινε αντιληπτή από τον Λαγό. Δεν καταλάβαινε τίποτα αυτός και με την πίτα έτρωγε και την ουσία.

Με την πάροδο των χρόνων η ουσία αυτή σκότωνε τον Λαγό. Τον έκανε όλο και πιο αδύναμο, πιο χλωμό και παραισθήσεις έσκιαζαν τον νου του. Το ίδιο και με τα παιδιά του. Ήταν τότε που ο Λαγός έχασε τα μισά αγόρια και τα μισά κορίτσια του μη ξέροντας για τι. Έμαθε τα νέα η Αλεπού και λυπήθηκε τάχα πολύ. Έστειλε φάρμακα και ένα μπουκέτο λουλούδια. Όλοι συγκινήθηκαν από την καλοσύνη της και δάκρυσαν όταν έμαθαν πως ήθελε να τον βοηθήσει να γιατρευτεί.

Κανείς δεν κατάλαβε το πως και το γιατί. Πότε πρόλαβαν τα γεγονότα να τους προσπεράσουν. Ήταν όλα τόσο καλά εκείνη την νύκτα στην γιορτή του Λαγού. Τώρα έρχονταν και πάλι στην μνήμη τους οι μελωδίες των βιολιών. Ξανάκουγαν την Σονάτα του Φεγγαρόφωτος και αφήνονταν στην γοητεία της λυπητερής μουσικής. Ήρθε κι η Αλεπού. Η συγκίνηση κορυφώθηκε όταν την είδαν να αφήνει πάνω από τον τάφο του Λαγού ένα κουτάλι.

Ήταν κάποτε στην ζούγκλα των ζώων, όπου πάντα νικά ο πιο δυνατός, και ενίοτε ο πιο ψυχωμένος, η αλεπού. Η Αλεπού είχε έξι πίτες.