Γιώργος Κλεάνθους

(~dongiorgos)

Σταθμός σ ένα μικρό παγκάκι στην μέση μιας τεράστιας λεωφόρου κατάντησαν πλέον να είναι οι διακοπές. Είτε είναι οι ολιγόλεπτες της Λαμπρής και των Χριστουγέννων, είτε αυτές των καλοκαιριού. Μια βουτιά στην χώρα των θαυμάτων, όπου υποχρεώσεις και βιασύνη υποχωρούν, δίνοντας τόπο στις ξεχασμένες απολαύσεις για να μας κυριεύσουν. Όταν όμως οι τυφώνες του καιρού μας ρίξουν πίσω στα βράχια της καθημερινότητας, διαγράφεται οποιαδήποτε ελπίδα απόδρασης και το μόνο που μένει είναι το άρωμα και οι σκέψεις των τελευταίων λεπτών.

Ο καιρός αλλάζει, τα σύννεφα πάνε κι έρχονται σαν κραυγές πολέμου κι εμείς τον χαβά μας. Πάσχα. Τα καφέ είναι γεμάτα κι οι εκκλησίες άδειες. Από μέσα τουλάχιστον, γιατί απέξω οι σκοπιές καλά κρατούν για την καινούργια ετούτη μάχη. Το ζητούν οι μέρες βλέπετε. Οι παπάδες ακόμα τσακώνονται. Οι αστυνομικοί μας κοροϊδεύουν ότι ελέγχουν κι εμείς κοροϊδεύομε εμάς πως δήθεν ξέρουμε τι κάνουμε. Κάποιοι μας κοιτούν. Άλλοι θυμήθηκαν να φιλοσοφήσουν κι άλλοι τον «κώδικα ντα Βίντσι». Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια. Η τηλεόραση έχει για ακόμη μια χρονιά το έπος του Ζεφιρέλλι κι όλος περιέργως και πάλι χαζεύω. Καληνύχτα.

Δεν ξέρω τι με ξύπνησε. Οι σειρήνες του πυροσβεστικού που έτρεχε να σβήσει την φωτιά που από μόνης της ξέσπασε στην λαμπρατζιά της γειτονιάς,ή ο θόρυβος στο σπίτι απ’ τις ετοιμασίες των φλαούνων. Αυτός ο λαός πάλι με μπέρδεψε. Απ’ την μια διψά κι απ’ την άλλη παρασκευάζει αλμυρά. Καλημέρα.

Το βράδυ με βρίσκει στον επιτάφιο. Δεν είμαι σίγουρος αλλά νομίζω πως δεν ξανάδα Μ. Παρασκευή την λαμπρατζιά να είναι αναμμένη. T α παιδιά με τα εξαπτέρυγα στέλνουν SMS . Ο παπάς άφαντος προς στιγμήν. Οι κροτίδες θυμίζουν τις επιδρομές των Αμερικάνων στο Ιράκ. Τι κροτίδες δηλαδή, βόμβες χαμηλής ισχύος, κατευθείαν από τα κατεχόμενα και με την ευχή του μπαμπά και της μαμάς.

Αντιπαθώ τα τελετουργικά, ομολογώ όμως πως οι ύμνοι της μέρας ετούτης πάντα ηχούσαν γλυκά στα αυτιά μου. Φέτος όμως δεν το κατάφεραν.Φταιει ίσως ο καιρός. Είναι βλέπεις τέτοιες οι εποχές όπου ποσότητα και ποιότητα ενώθηκαν εις σάρκα μίαν. Φτήνια και απόλαυση γίνονται όροι στο άγραφο βιβλίο των κοινωνικών πρέπει, την στιγμή που ο πανδαμάτωρ χρόνος ντύνεται με τρύπια πανωφόρια.

Στον δρόμο κίνηση. Σταματημένος εδώ και ώρα. Κάποιον επιτάφιο θα γυρίζουν. Όχι. Τα αυτοκίνητα έχουν σφηνωθεί στην είσοδο του drive - through των Mc - Donald ’ s και κλείνουν ολόκληρη λεωφόρο. Κάποιοι κάνουν επαναστροφή την στιγμή που κάνει κι ο μπροστινός τους. Μποτιλιάρισμα Στα πάρκα τα παιδιά παίρνουν την δόση τους. Προβληματισμένος ο πατέρας. Δεν μπορεί να διαλέξει πως προτιμά τον γιο του. Gay ή πρεζόνι;. Θα διαλέξει όμως το γκρίζο του κουστούμι. Φωνές, κόρνες, κραυγές απόλαυσης και απελπισίας. Θείο δράμα.

Μεγάλο Σάββατο. Μικρό Σάββατο. Καθημερινό. Τίποτα το ιδιαίτερο. Σιχαίνομαι τις μέρες που δεν έχω κάτι να αναφέρω γι αυτές. Έστω και κακό. Α ναι. Κάποια αυτοκίνητα κάηκαν από της λαπρατζιές. Τα χαν κρυμμένα είπαν οι αστυνομικοί, λες και ήταν πεπεισμένοι ότι ο δείκτης νοημοσύνης μας είναι ακριβός ο ίδιος με αυτών που τους προσέλαβαν. Λες και δεν έμοιαζαν με ουρανοξύστες οι σοροί των ξύλων εδώ και μέρες.

Κυριακή. Το μέγα Πάσχα. Το γένος των ανθρώπων γιορτάζει την σωτήρια του. Τι σημαίνει αυτό; Ακόμα το ψάχνω. Θα ‘θελα όμως να ξέρω το γένος των εριφίων τι γνώμη έχει. Πέθανε κι ο Τόκας. Απ’ τους λίγους άξιους. Το βραδάκι παραδοσιακά. Μπαρ, παγωμένη μπύρα και ελληνικό ροκ. Τέλεια.

Δευτέρα της Λαμπρής. Πάσχα στο χωριό. Ελαφρά βροχόπτωση κατά διαστήματα συνοδευόμενη από ηλιοφάνεια. Στο πανηγύρι του χωριού οι φωνές σου ξυπνούν της θύμησες από την παιδική ηλικία. Η σούβλα ψήνεται. Γύρο απ’ την φουκού, παρέα με τσιμπήματα και ποτό σχολιάζονται τα κοινωνικά δρώμενα. Τα μωρά της οικογένειας μας δανείζουν λίγα κομματάκια ελπίδας και μας παρασέρνουν στον τρελό ρυθμό τους.

Κάποιο δείγμα θα πάρω και φέτος από παραδοσιακά παιχνίδια στην αυλή της εκκλησίας. Κάθε πέρσι και καλύτερα. Λιγκρίν και Ray - ban . Τελικά κάποια έθιμα δεν χάνονται. Απλά αλλάζουν όνομα. Πρέπει μονάχα να συνηθίζεις το νέο όνομα. Πως έλεγες μέχρι χθες για παράδειγμα γαϊδουροδρομίες, τώρα θα λες πασαρέλα.

Είναι στιγμές που το σκηνικό μοιάζει να είναι περισσότερο ενδιαφέρον κι απ το ίδιο το έργο. Ακόμα κι αν τα πράγματα είναι όπως φαίνονται. Ακόμα κι αν η μέρα δεν ήταν ιδανική, το ηλιοβασίλεμα και πάλι μπορεί να σε μαγέψει. Κάτι τέτοιες στιγμές θυμάμαι την Κική Δημουλά να επιμένει πως τελικά η ευτυχία είναι κάτι καλύτερο απ’ το πολύ χειρότερο. Ίσως τελικά η καλύτερη ευχή για κάποιον να μην είναι ούτε η γρήγορη αρχή, ούτε το καλό τέλος. Αρκεί μονάχα η ελάχιστη απόλαυση.