Γιώργος Κλεάνθους

(~dongiorgos)

Οράματα. Ο κατ΄ εξοχήν κύριος τροφοδότης της ελπίδας. Το μόνο νόμιμο μέσο της κοινωνικής και προσωπικής μας καταξίωσης. Οράματα για ένα καλύτερο κόσμο σ’ ένα ανώτερο επίπεδο είναι που τράβηξαν τον άνθρωπό από το χείλος της αβύσσου. Κι αν όλα αυτά πέρασαν από την φιλοσοφία στην πράξη, ή έμειναν θαμμένα για πάντα στα ρομαντικά μυαλά, κατάφεραν να επιβιώσουν και να εμπνεύσουν. Όνειρα είναι που ώθησαν τις μεγάλες επαναστάσεις, τις μεγάλες αλλαγές, τους μεγάλους έρωτες. Όνειρα που άνθησαν την γλώσσα της φιλοσοφίας, την τέχνη. Λογοτεχνία, ζωγραφική, ποίηση, θέατρο, μουσική και όλες οι μορφές τέχνης γεννήθηκαν και πεθαίνουν γι αυτόν τον σκοπό.

Η τέχνη είναι που κάνει τον άνθρωπο να πετάξει το καβούκι της εξαθλίωσης, κοινωνικής ή πνευματικής, για ν’ απογειωθεί σαν ίκαρος στα επουράνια της πνευματικής λευτεριάς. Άλλοτε απλή και κατανοητή μέσα απ’ τα στιχάκια των τραγουδιών, κι άλλοτε μυστηριώδης ή τρομακτικά αποκαλυπτική μέσα στους ταξιδιωτικούς δρόμους της ποίησης. Σ’ ανεβάζει στα πολύχρωμα σύννεφα που κατοικούν όλοι οι μεγάλοι ζωγράφοι της ανθρώπινης ιστορίας, και με τα πρωτοβρόχια του Σεπτέμβρη σε κατεβάζουν οι σελίδες της λογοτεχνίας, σ’ ένα κόσμο που τα προπατορικά ένστικτα του ρομαντισμού και της αγριάδας παλεύουν μέσα του.

Κι όμως απ’ την θεωρεία στην πράξη μεσολαβεί ένα ολόκληρο φαράγγι. Ένα φαράγγι βαθύ που σ’ όποιον τολμήσει να το αψηφήσει στήνοντας τις δικές του γέφυρες, δυο μονοπάτια μόνο τον περιμένουν.Είτε που θα στηθεί στον τοίχο απ’ τις στρατιές της Λήθης, είτε που την πτώση του θα σώσει μια Νεφέλη και σαν βασιλιάς θα κάθεται στα χρυσαφένια σύννεφα βλέποντας τους θνητούς να κατεβαίνουν όσο πιο χαμηλά γίνετε για να μπορέσουν να περάσουν το φαράγγι.

Το φαράγγι της σύγχρονης αντίληψης. Μιας αντίληψης που θέλει τον άνθρωπο έρμαιο της καθημερινότητας. Μιας αντίληψης που καταργεί την φιλοσοφική διάθεση κι ανάγει ως Θείο και μόνο σκοπό το κέρδος. Το κέρδος που ξέφυγε από το λιμάνι της επιβίωσης και καταστάλαξε στις αγκαλιές του πλούτου. Το κέρδος που σαν σκουλήκι τρωει τους καρπούς της φιλοσοφίας κι αφήνει τα γονίδια του σ’ ότι πιο καθαρό, την τέχνη.Το κέρδος που κολλάει στα οράματα σαν πίσσα και τα μαυρίζει.

Μαυρισμένα οράματα είναι που ξεφτίλισαν τέχνη και ανθρώπους. Σάπια όνειρα είναι που έδωσαν στα τραγούδια λόγια φτηνά και χυδαία. Κατάργησαν την ποίηση και μετέτρεψαν τα εικαστικά σε πορνογραφία. Έκαναν τέχνη το εμπόριο και κριτή το συμφέρον. Άδειοι στόχοι έκαναν τον άνθρωπο πρόβατο στο κοπάδι, αρχιληστών-ποιμένων.

Μαύρα μυαλά έστησαν διαγωνισμούς και κρίνουν με κριτή τις πωλήσεις, την εικόνα και τις σχέσεις. Προβάλλουν τα πρότυπα που τους συμφέρουν να προβάλλονται, τις ιδέες που τους συμφέρει να πιστεύονται, τα όνειρα που τους αρέσει να βλέπονται. Νικητής είναι αυτός που ελίσσετε. Αυτός που κάνει πάντα αυτό που συμφέρει. Αυτός που με μάσκα καμουφλάρετε σ’ ότι ζητούν οι καιροί. Ένας νικητής όμως χωρίς ουσία, χωρίς ποιότητα. Ο πιο εντυπωσιακός προς το φιλοθεάμον κοινό, που όμως έχει πάψει να ονειρεύεται εδώ και καιρό.

Παρ’ όλα αυτά το σκότος δεν είναι τίποτα άλλο παρά μονάχα η απουσία του φωτός. Όταν οι άνθρωποι καταλάβουν τι τους εκφράζει και τι τους κρίνει τότε σαν τον Μίδα θα ξυπνήσουν. Όταν και πάλι ο ήλιος θ’ ανατείλει, οι άνθρωποι θα βρουν τρόπο να περάσουν το φαράγγι. Όταν κοπάσει η βροχή θα ξανασκύψουν πάνω από τις μικρές λιμνούλες και στα ήρεμα νερά θα καθρεφτιστεί η ψυχή τους. Τότε είναι που θα ξαναζωντανέψουν φιλοσοφία και τέχνη. Τότε είναι που όλοι θα πρέπει να θυμηθούμε πως ονειρεύονται.