Ελένη Γεωργίου

(~geleni)

λεμονοσκέψεις

Posted by Ελένη Γεωργίου Sat, 07 Mar 2009 15:36:17 EET

Οοο φρόντο, αυτή θα είναι μια χαρούμενη καταχώρηση. Φάνηκε από το πρωί ότι η σημερινή μέρα θα είναι καλή. Αγαπητέ άγνωστε, ξανάκουσες για τα καλά του ζεστού νερού με λεμόνι σαν το πρωινό ρόφημα; Αν έχεις λεμονιά με ψηλά κλαδιά και πρέπει να πηδήσεις λίγο για να κόψεις το λεμόνι, ακόμα καλύτερα!

Λατρεύω τα Σάββατα, ξυπνώ χωρίς να σκέφτομαι ‘freak! άρκησα πάλε!’ Ναι, σκέφτουμαι στα αγγλικά μερικές φορές, φταίει το ΡΙΚ που μόνο αμερικάνικες σειρές έβαζε όταν ήμουν μιτσιά.

Κάμναμε τις δουλειές του σπιτιού πριν, και μιλούσαμε (ο χάρος της μάμμας μου, επειδή κάμνουμε το διπλάσιο χρόνο να καθαρίσουμε), και σαν ασχολείτουν με τη τουαλέτα η g., είπα την ιδέα μου: μια μέρα όλος ο πλανήτης ξυπνά, και δε μπορεί, ούτε θέλει ούτε σκέφτεται να κάνει σεξ χωρίς να είναι ερωτευμένος. Πολλά καλή ιδέα για σειρά νομίζω. Πώς θα αντιδρούσε ο πλανήτης; Αμέσως σκεφτήκαμε τον Κωνσταντίνο, αυτός θα συνέχιζε πολλά καλά το σενάριο! Κωνσταντίνε, οργίασε λίγο!

Η αλήθεια είναι ότι λαχταρώ το καλοκαίρι, φέτος περισσότερο από άλλη φορά, ίσως λόγο του φετινού χειμώνα. Δε πάω τόσο συχνά στη παραλία μου για περπάτημα, αφού τώρα πάω γυμναστήριο.. λείπει μου! Αλλά το γυμναστήριο εν πιο αποτελεσματικό, κυρίως επειδή γνωρίζεις ανθρώπους με πελλάρα που σε κρατούν σε κίνηση, δανείζουν σου ενθουσιασμό για να εκπληρώσεις τους στόχους σου.. οπότε η θάλασσα θα πρέπει να περιμένει :p

Πολύ άκυρη η σημερινή καταχώρηση μου τελικά, σκορπισμένες σκέψεις χωρίς κυρίως θέμα. Ακριβώς όπως είμαι εγώ! ‘Looking at the world from the bottom of well’ , αφιερωμένο σε όλους όσους νιώθουν το ίδιο. Σκορπισμένοι, ακεντράριστοι, περιστασιακά μελαγχολικοί αλλά κυρίως χαρούμενοι.

Να έχετε ένα υπέροχο θετικό σαββατοκυρίακο xx

αντίο μπαλίτσες

Posted by Ελένη Γεωργίου Thu, 26 Feb 2009 23:23:58 EET

αγαπημένο μου ημερολόγιο, εχάθηκα πάλε. Αγαπώ σε ακόμα, απλά το τελευταίο καιρό είχα πολλά στο μυαλό μου, που δεν ήθελα να διαρρεύσουν προς τα έξω. Ουσιαστικά έχει κάνα χρόνο να γράψω κάτι πραγματικό, που να νιώθω πολλά την ανάγκη να βγει προς τα έξω. Προσωπικά, όταν δε βγαίνω πάνω από τα πράματα βυθίζομαι στα μπλοκς και ψάχνω κάτι που να μυρίζει το ίδιο. Παρηγορεί με να ξέρω ότι είναι κ άλλοι σαν εμένα. Ότι προσπαθούν χάνουν κερδίζουν μετρούν ξεχνούν κ μετά ξανά από την αρχή. Και πάντα η ίδια απορία να αναδύεται τη πιο αδύναμη στιγμή: τι σκατά θα κάνω με την υπόλοιπη ζωή μου; Είμαι σίγουρη ότι όλοι έχουμε παρόμοιες αγωνίες κ φοβίες, εν το default setting μας, επειδή είμαστε άνθρωποι. Πρωταγωνιστούμε σε ένα παιχνίδι που δεν έχει pause, replay ή τζείνο το ωραίο το feature που σου λέει αν έκανες λάθος κίνηση κ πού. Απλά δε ξέρεις ποτέ τι κάμνεις!

Ξέφυγα από το κυρίως μέρος της καταχώρησης μου όμως, που αφορά το bubble bubble . Στο παρελθόν αγαπημένοι μου, έπαιζα χωρίς σκοπό και στόχο, ώσπου μια μέρα πρόσεξα το hall of fame. Από τότε δεν πατώ το reset όποτε βλέπω ότι πάω να χάσω. Αντιθέτως παλεύκω το, επειδή πρόσεξα πως πιάννεις περισσότερους πόντους όταν οι μπάλες είναι πολύ χαμηλά. Επίσης, δε τελειώνω το παιχνίδι αμέσως.. όοοοχι, τώρα καθυστερώ το όσο πάει κερδίζοντας έτσι περισσότερους πόντους. Επίσης, ασχολούμαι με αυτό το @%$£@παίχνιδο αντί να κοιμούμαι. Διάβασα και τις οδηγίες για να μεγιστοποιήσω την απόδοση μου στο παιχνίδι! Με άλλα λόγια, κάμνω όλα όσα με εκνευρίζουν, για χάρη των πόντων.. και έτσι, έφτασα στην δεκάδα του hall of fame του bubble bubble, και αυτό που ήταν παλιά το αγαπημένο μου παιχνίδι για πολλά χρόνια, τώρα το σιχαίνομαι :(

πώς θα βρείς την αδελφή ψυχή σου

Posted by Ελένη Γεωργίου Sun, 04 Jan 2009 01:27:42 EET

όι, εν υπάρχει έτσι πράμα σε τούτη τη καταχώρηση (και αν ασχοληθώ ποτέ με κάτι τέτοιο, κάποιος να με πυροβολήσει εκεί που υποτίθεται ότι εν το τρίτο μάτι). Μούφα ο τίτλος. Ήθελα να βάλω τίτλο κάτι σαν '2008 σκέψεις', αλλά επρολάβαν με άλλοι. Τέσπα.

Το 2008 ήταν πολλά καλό μαζί μου, σαν ένας δάσκαλος που μου υποδείκνυε αυστηρά τις μαλακίες μου, σημάδι ότι το σύμπαν νοιάζεται για μένα. Το κακό με αυτούς τους καλούς δασκάλους είναι πως καταλαβαίνεις πόσο καλοί είναι μόνο όταν τελειώσει το πανηγύρι. Εν είμαι από τζείνους τους ανθρώπους που μετανιώνουν, παρόλο που σπαταλώ το χρόνο μου ποδά ποτζεί άδικα και το καταλαβαίνω ακόμα και τη στιγμή που το κάμνω. Το 2009 θα προσπαθήσω να κάνω καλύτερη διαχείριση της ενέργειας και του χρόνου μου. Νέος χρόνος, νέος κύκλος, νέος γύρος στη γυάλα. Όλα μπορούν να είναι καινούργια ξανά, φτάνει να μπορείς να κάνεις το χρυσόψαρο. Εγώ είμαι πολλά τυχερή σε τούτο. Πάντα ήμουν ένα αμείλικτο χρυσόψαρο.

η γρίπη και ο πανικός του ενήλικα

Posted by Ελένη Γεωργίου Sun, 09 Nov 2008 20:34:49 EET

Από χθες το πρωί ζω μια απίστευτη περιπέτεια. Ο Σκότυ με μάζεψε στο διαστημόπλοιο του, κυρίως επειδή βαριόταν μόνος του και όλοι ξέρουμε πόσο καταπληκτική και ευχάριστη παρέα είμαι.

Περάσαμε δυο υπέροχες μέρες γεμάτες μουσική, βιβλία, όνειρα και τηλεοπτικές σειρές. Διάβασα όλα τα παλιά μου ημερολόγια, μπήκα επιτέλους σε ένα από τα παλιά μου jeans και σκέφτηκα τι θέλω να κάνω με την υπόλοιπη ζωή μου.

Καθώς υποχωρεί ο υιός της γρίπης και ο Σκότυ ετοιμάζεται να με διακτινήσει πίσω στο δωμάτιο μου, αναρωτιέμαι αν βρίσκει και κάποιος άλλος ανατριχιαστική τη διαφήμιση της cadbury, εκείνη με το τραγούδι ‘Wouldn't It Be Nice’ που πάει στο σινεμά ο σοκολάτας Α και ο σοκολάτας Βου του κόβει τη θέα, έτσι ο Α του δαγκώνει το πάνω μέρος της κεφαλής του;! Πτού!

Όπως καταλαβαίνεις, δεν έχω κάτι ουσιαστικό να πω, απλά είχα την ανάγκη να εκθέσω στον έξω κόσμο ένα νέο αίσθημα που ανακάλυψα μέσα μου, και το ονομάζω ‘ο πανικός του ενήλικα’: ότι οι επιλογές μου ως τώρα ήταν όχι ακριβώς πελλάρες, αλλά καθυστερημένες. Γιατί δε το έκαμα εκείνο; Γιατί δεν κάμνω το άλλο; Τι περιμένω; Οι περισσότεροι πηγαίνουν προς τα εκεί, εγώ γιατί δε μπορώ να πάω; Γιατί δε μπόρεσα να είμαι ο εαυτός μου όταν είχε σημασία; Ετέλειωσε τωρά;

Αποφάσισα ότι ο πανικός του ενήλικα εν πολλά φυσιολογικό αίσθημα, κάτι που δε πρόκειται να ξεφορτωθώ εύκολα και εντελώς. Θα επιστρέφει κάθε φορά που θα πρέπει να πάρω οριακές αποφάσεις και γαμώτο, στη ζωή ενός ενήλικα, οι περισσότερες αποφάσεις εν οριακές!

Κάμνει μου καλό να εκθέτω τις σκέψεις μου, είναι σα να έχεις τροφική δηλητηρίαση και κάμνεις εμετό. Πάντα νιώθεις καλύτερα. Και εν καλό να δίνεις ονόματα στα πράγματα, ειδικά στα αισθήματα.

Τέσπα αγαπημένε μου άγνωστε, σε αφήνω με ένα υπέροχο τραγούδι. Μη βαρεθείς και κάνε κλικ να το ακούσεις. Και για όνομα, άκου τους στίχους! The Cure - Just Like Heaven (Live 1990)

I ♥ Kant

Posted by Ελένη Γεωργίου Thu, 04 Sep 2008 00:23:01 EEST

Έλεγα λοιπόν σε προηγούμενη καταχώρηση μου, πόσο πολλά εντυπωσιάστηκα από τη φιλοσοφία του Καντ. Δεν είναι ότι τα πράγματα που λέει τα ακούω για πρώτη φορά. Στη πραγματικότητα, μεγάλα κομμάτια της φιλοσοφίας του τα βρίσκω στις αγαπημένες μου ταινίες, βιβλία και τραγούδια.

Εν φοβερό, όλα ταιριάζουν μεταξύ τους! Για παράδειγμα το Μάτριξ.. είμαι σίγουρη ότι τα αδέλφια Wachowski επηρεάστηκαν από τις ιδέες του. Τη τριλογία Μάτριξ την είδα 5-6 φορές και πάντα μένω εντυπωσιασμένη. Το I ♥ Huckabees επίσης! Ο Καντ είναι η πηγή, το αρχέτυπο, ο πρώτος! Κατέγραψε τις ιδέες του για τα πάντα. Για το Θεό, για τους άντρες, τις γυναίκες και τις σχέσεις τους, για τον άνθρωπο και το χαραχτήρα του και για πολλά άλλα σημαντικά πράγματα.

Ο Καντ θεωρείτε από πολλούς ως ο δεύτερος μεγαλύτερος φιλόσοφος όλων των εποχών μετά από τον Αριστοτέλη (για τον οποίο δε ξέρω τίποτε - ακόμα). Και όμως, ενώ φαίνεται ότι είχε μια πολύ καλή ιδέα για το πώς δουλεύει ο κόσμος, για το τι είναι η πραγματικότητα και για το τι είναι σημαντικό στη ζωή, επέλεξε να περάσει τη ζωή του στο περιθώριο σαν ένα καλο-κουρδισμένο ρολόι, εκτελώντας την ίδια ρουτίνα κάθε μέρα. Επέλεξε να ζει χωρίς εκπλήξεις, οπωσδήποτε χωρίς να παίρνει ρίσκα, χωρίς να κάνει καθόλου ταξίδια. Δε παντρεύτηκε ποτέ και στεναχωριόταν που οι ιδέες του δεν είχαν μεγάλη απήχηση. Δεν έκαμνε παρέα ποτέ με άλλους φιλόσοφους, τους απέφευγε. Βασικά, δεν έκαμνε τίποτε άλλο από το σκέφτομαι και γράφω – αλλά ήταν εξαιρετικός σε αυτό!

Καμιά φορά νομίζω ότι οι άνθρωποι ξέρουμε από πολύ μικροί ποιος είναι ο σκοπός της ζωής μας. Δεν εννοώ τους στόχους ή τα όνειρα, αυτά αλλάζουν με το χρόνο και τις συγκυρίες. Εννοώ ΤΟ σκοπό. Γιατί είμαστε εδώ; Τι υποτίθεται ότι πρέπει να κάνουμε; Ποιοι εν οι κανόνες τούτου του παιχνιδιού; Πιστεύω και συμφωνώ με το Καντ, ότι ως ένα σημείο, οι άνθρωποι ως χαραχτήρες μπορούν να κατηγοριοποιηθούν. Η κάθε κατηγορία έχει το σκοπό της. Μια μέρα πρέπει να γράψω για αυτό. Εν πολλά ενδιαφέρουσες οι ιδέες του για τους άντρες και τις γυναίκες, παρόλο που μπορεί να φαίνονται σεξιστικές εκ πρώτης όψεως.

Το όλο «μαθαίνω κιθάρα» πράγμα δε πάει και πολύ καλά.. δυσκολεύκουμαι πάρα πολλά να παρακολουθώ tutorials από το youTube.. πρέπει να βρω χρόνο να πάω σε δασκάλα. Βρήκα μια ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ελένη, την Eleni Mandell, που γράφει κ τραγουδά όλα αυτά που θέλω να πω. Μόλις την άκουσα σκέφτηκα ουάου, έτσι θέλω να γίνω

Άσχετο, πολλά άσχετο, αλλά κατέβασα το Chrome της google σήμερα και δηλώνω ενθουσιασμένη. Εν γρήγορος, καθαρός και πολλά δυνατός. Δε πάω πίσω!

Τέσπα άγνωστε, χάρηκα πάρα πολλά που τα είπαμε, καληνύχτα.

αχ, διακοπές

Posted by Ελένη Γεωργίου Wed, 06 Aug 2008 11:42:36 EEST

αυτό τον καιρό διαβάζω το πιο ενδιαφέρον βιβλίο στο κόσμο: ‘Critique of pure Reason’. Μόλις καταφέρω να προχωρήσω πέραν της εισαγωγής (εν lxix σελίδες κ τα γράμματα εν μιτσιά οκ;) πρέπει να κάτσω να γράψω κάτι. Διαβάζοντας το, νιώθω σαν να είμαι σε μια κινηματογραφική ταινία και ξαφνικά φωτίζεται η περιοχή πάνω από το κεφάλι μου, φεύγουν τα σύννεφα, εμφανίζεται η φιλαρμονική αστυνομίας και παίζουν το ‘αλληλούια’.

Επίσης, αγόρασα ποδήλατο :) κ μια μέρα θα μπορέσω να κάνω 20λεπτο χωρίς να νιώθω ότι θα πάθω καρδιακό. Προς το παρόν, τζυλώ το για το γυρισμό. Εν θα τα παρατήσω όμως. Οι κατηφόρες εν υπέροχες, φακκά σου ο αέρας, ακούεις τη μουσικούα σου, ανησυχείς ότι θα σε βάλει πουκάτω κάποιο αυτοκίνητο που εν θα το ακούσεις γιατί έχεις το ίδιο τραγούδι σε επανάληψη στο τέρμα.. αλήθκεια, εν πολλά ωραία. Αλλά οι κατηφόρες κάποτε τελειώνουν. Όσο εκτός της λευκής κουβέρτας κ να νιώθεις, υπάρχουν ευτυχώς τούτοι οι νόμοι που ισχύουν για όλους, όπως το νόμο της βαρύτητας ας πούμε. Που ότι ανεβαίνει κάποτε θα κατέβει, παρόλο που μερικές φορές νιώθεις ότι εν θα κατεβείς ποτέ. Εν λίγο δύσκολο να δεχτείς ότι πέφτεις, αλλά τουλάχιστον ξέρεις ότι στη επόμενη στροφή ίσως ανέβεις πάλε.

Ξέχασα τι δουλειά κάμνω. Τι δουλειά κάμνω;

hey ma

Posted by Ελένη Γεωργίου Sat, 12 Jul 2008 17:36:19 EEST

ο νέος δίσκος των James είναι ο ορισμός της μουσικής: στίχοι, μελωδία, ενορχήστρωση, εκτέλεση τ έ λ ε ι α. Ακόμα και η σειρά των τραγουδιών νιώθω ότι είναι σωστή. Για πρώτη φορά στη ζωή μου βάζω ένα άλμπουμ και το ακούω ολόκληρο χωρίς να νιώθω την ανάγκη να ακούσω το ίδιο τραγούδι 2 φορές. Δε βρίσκω ούτε ένα λάθος, το λατρεύω. Μπορείτε να ακούσετε δείγματα εδώ http://www.wearejames.com/hey-ma

Άσχετα με τις διαφορετικές κοσμοθεωρίες μας, έχουμε όλοι μας κάτι κοινό: μια ζωή που εν μικρή, ένα κόσμο που προχωρά γρήγορα, και το χρόνο που περνά το ίδιο για το καθένα μας. Έχουμε διαφορετικές μεθόδους, αλλά όλοι θέλουμε να πετύχουμε το ίδιο πράγμα: να στοιβάξουμε ευτυχισμένες στιγμές στο ιστορικό μας.

Είμαι πολλά χαρούμενη, μόλις αντιλήφθηκα πως το καλοκαίρι δε τέλειωσε ακόμα. Κατακρίβειαν, τώρα αρχίζει!! Εύχομαι πολλές, έντονες και ευχάριστες περιπέτειες σε όλους!!!

Φεστιβάλ Synch 2008

Posted by Ελένη Γεωργίου Thu, 19 Jun 2008 01:21:06 EEST

Το σαββατοκύριακο που μας πέρασε είχα τη τύχη να είμαι παρούσα σε δυο μαγικές συναυλίες: Yo La Tengo και Stereolab . Είμαι πολύ καινούργια σε αυτό τον κόσμο της ανεξάρτητης ( indie ) μουσικής (ευχαριστώ αυτόν που με παρέσυρε), δεν έχω ιδέα από μουσική, απλά μου αρέσει να την ακούω.. πρέπει οπωσδήποτε να γράψω τις σκέψεις μου επειδή, είναι όμορφο να μοιράζεσαι και, επίσης, θα με βοηθήσει να μην ξεχάσω πολύ γρήγορα την όλη εμπειρία.

Οι Yo La Tengo . Ένα περίπλοκο συγκρότημα με πολλαπλές προσωπικότητες. Ομολογώ ότι δεν μου άρεσε η σκληρή και άγρια πλευρά τους. Όμως έλιωνα όποτε χαμήλωναν τους τόνους. Πανέμορφες μελωδίες, μη υπερβολικές ερμηνείες. Απουσία της ανάγκης να παρουσιαστεί Η φωνή. Σχεδόν απουσία εγωισμού. Λόγια γλυκά λυτά και κοφτερά. Πάνω από όλα, ακούγαμε και βλέπαμε μουσικούς.

Οι Stereolab . Τα περισσότερα τραγούδια ήταν στα γαλλικά. Δε ξέρω γαλλικά, και όμως πέρασα καταπληκτικά. Νομίζω είναι αυτό που λεν, ότι η καλή μουσική είναι πιο πάνω από γλώσσες κουλτούρες και διαφορές. Καλοί μουσικοί όλοι τους, μοιράζονται τη σκηνή χωρίς να διεκδικούν το προβολέα. Μελωδίες που σου φτιάχνουν τη διάθεση, σεμνές παρουσίες που σε κάμνουν να θέλεις να ξεριζώσεις τις δικές σου υπερβολές και περιτυλίγματα. Πραγματικά, ήταν εμπνευστικά υπέροχοι.

Αυτή η indie κουλτούρα είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Ίσως εκφράζει την ανάγκη που έχουμε οι άνθρωποι να ξεφύγουμε από τη γραμμή. Πολλές φορές η γραμμή είναι σωστή, αλλά πάντοτε θα είναι βολική και αυτό θα ωθεί τη δημιουργία τέτοιων κινημάτων. Πιο παλιά η λέξη ‘συμβιβασμένος’ ήταν για μένα μια βρισιά, τώρα καταλαβαίνω ότι εν απλά ένας άλλος τρόπος να κάμνεις τα πράγματα. Ο ενδεδειγμένος τρόπος, που κανένας δε μπορεί να σε αναγκάσει να τον επιλέξεις.

Στα 27 μου είμαι πιο χαρούμενη από ποτέ. Μπορώ να κάμνω ότι θέλω!! Εν ΤΕΛΕΙΑ να είσαι ενήλικας. Υλοποιείς στόχους, αλλάζεις πράγματα. Επιλέγεις!! Το παιδί μέσα μου πήρε αρκετή χαρά για τουλάχιστον 1 μήνα.

καλές ανάσες

Posted by Ελένη Γεωργίου Fri, 06 Jun 2008 16:59:18 EEST

για μένα, οι υπέροχες μέρες είναι αυτές που δεν περιέχουν κάτι συνταρακτικά καλό, ή κακό αντίστοιχα. Εν απλές, κανονικές κ εγώ μπορώ να είμαι εγώ, χαλαρή και χωρίς να πρέπει να με υπερβώ για να φτάσω κάπου καλά ή απλά για να επιβιώσω. Κυλούν χωρίς προσπάθεια. Όταν ήμουν στο πτυχίο ακόμα, οι υπέροχες μέρες με έβρισκαν στο διαμέρισμα μου ν’ ακούω μουσική για ώρες κ ώρες.. κ να σκέεεεεφτομαι.. Για να πετύχει η υπέροχη μέρα, πρέπει να περιέχει πράγματα που σε περιέχουν. Γι’ αυτό εν πολλά σημαντικό να ξέρεις τι σου αρέσει. Πιο εν το αγαπημένο σου χρώμα; Τραγούδι; Ποια εν η αγαπημένη σου σκέψη; Τι σε κάμνει να ενθουσιάζεσαι κ να θέλεις να σε εύρει η άλλη βδομάδα καλά; Σήμερα η μέρα μου ήταν υπέροχη. Αφήνω το κοριτσάκι μέσα μου να μου υποσχεθεί ξανά ότι θα μάθω επιτέλους να παίζω το ‘u were meant for me’ στη κιθάρα (που θ’ αγοράσω), ότι θα πηγαίνω κάθε μέρα θάλασσα πριν τη δουλειά, ότι θα τελειώσω τζείνο το βιντεάκι και άλλα πολλά παρόμοια. Εν ωραία να έχεις στόχους κ να τους κυνηγάς, όπως και το να παίζεις κρυφτούλι με αυτούς, αλλά το πιο σημαντικό από όλα είναι να ξέρεις τι σε κάμνει να θέλεις να νιώθεις καλά.

ο κόσμος όλος, ένα πρόγραμμα

Posted by Ελένη Γεωργίου Sat, 10 May 2008 15:53:42 EEST

εν ιδιαίτερα δύσκολο για ένα προγραμματιστή να μην υποθέτει συμπεριφορές. Επειδή η δουλειά πολλές φορές ξεχειλίζει στη πραγματικότητα, με συλλαμβάνω να ζω καταστάσεις της πραγματικότητας σα ‘user scenarios’, όπου έχουμε αναμενόμενες συμπεριφορές και αποτελέσματα. Όταν κυλήσεις σε αυτό το πράγμα, τελικά δε τη γλυτώνεις την απογοήτευση και βλέπεις bugs παντού. Προσπαθώ πάρα πολλά να μην υποθέτω πράγματα, αλλά με παρασέρνει πάντα το ρομαντικό alter ego μου, που πιστεύει ότι είμαστε όλοι συνδεδεμένοι μεταξύ μας και χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο. Φυσικά κάποιοι δε χρειάζονται κανένα και άλλοι απλά δε χρειάζονται εμένα. Και για να τα διαχειριστώ όλα αυτά, αποφασίζω ότι χρειάζομαι μια λίστα με στόχους. Μια τεράστια λίστα με επιτεύξιμους στόχους που θα εξαρτώνται μόνο από εμένα.

[..] Να πηγαίνω θάλασσα κάθε μέρα. Να περπατώ στη παραλία με τη μουσική μου πιο συχνά. Να μεγαλώσω τα νύχια μου. Να καθαρίσω τη ντουλάπα μου. Να δωρίσω τα ρούχα που δε χρησιμοποιώ πλέον. Να πηγαίνω στου ξάδελφου μου πιο συχνά, πεθυμώ τον. Να φτάνω στη δουλειά στην ώρα μου κάθε μέρα. Να καθαρίσω το αυτοκίνητο μου. Να του βάζω λάδι και να μη μένω από βενζίνη. Να τηρώ τα deadlines και να πάψω να τα φοβάμαι [..]

Ποιος είπε ότι η ζωή χρειάζεται σοβαρό σχέδιο; Ξέρεις, νομίζω ότι όλα έρχονται από μέσα μας. Αυτό είναι καλό, σημαίνει ότι ο ενθουσιασμός δε φεύγει με τη κατάσταση που τελειώνει. Εν σημαντικό να διατηρούμε τον ενθουσιασμό μας για τη ζωή. Επιπλοκές, μαθήματα, απογοητεύσεις, ενθουσιασμοί, είναι όλα μέσα στο μεγάλο σχέδιο.

Αυτή η υπέροχη μουσική είναι για εσένα άγνωστη/ε που με καταλαβαίνεις αυτή τη στιγμή : The Polyphonic Spree - Light and Day

τελειότητες

Posted by Ελένη Γεωργίου Sun, 23 Mar 2008 23:08:11 EET

αγαπημένο μου ημερολόγιο, τί σαββατοκυρίακο! Έκανα το πρώτο μου μπάνιο στη θάλασσα για φέτος. Εν ευτυχία να ζεις κοντά στη παραλία. Όταν είμαι μέσα στο νερό, νιώθω μέρος της κουβέρτας, ότι ανήκω δαμαί. Τώρα που το νερό είναι κρύο, ο ήλιος όχι και τόσο καυτός, η παραλία σχεδόν άδεια, τώρα είναι η ώρα! Γιατί.. τί είναι η ζωή; Δε ξέρω! Η όμορφη ζωή εν μια υπέροχη συζήτηση με φίλους στις φοινικούες, ένας καλός καφές, ένα δροσερό αερούι. Εν καλή μουσική, είναι ένα όμορφο αξεπέραστο συναίσθημα. Εν η ικανότητα να βουτάς μέσα σου κ να βρίσκεις καλά πράγματα. Είναι να υπερβάλεις κ να ξεχειλώνεις το θέμα, χωρίς δράμα, επειδή καταβάθος γνωρίζεις πως ότι κ να συμβεί, θα είσαι καλά. Εν η συνειδητοποίηση ότι αγαπάς τους πολλά κ, ευτυχώς εν δεξιά κ αριστερά σου. Ότι, εν χρειάζεται να είσαι τέλειος για να σε θεωρούν τέλειο.