Posted by Ελένη Γεωργίου Sat, 10 May 2008 15:53:42 EEST
εν ιδιαίτερα δύσκολο για ένα προγραμματιστή να μην υποθέτει συμπεριφορές. Επειδή η δουλειά πολλές φορές ξεχειλίζει στη πραγματικότητα, με συλλαμβάνω να ζω καταστάσεις της πραγματικότητας σα ‘user scenarios’, όπου έχουμε αναμενόμενες συμπεριφορές και αποτελέσματα. Όταν κυλήσεις σε αυτό το πράγμα, τελικά δε τη γλυτώνεις την απογοήτευση και βλέπεις bugs παντού. Προσπαθώ πάρα πολλά να μην υποθέτω πράγματα, αλλά με παρασέρνει πάντα το ρομαντικό alter ego μου, που πιστεύει ότι είμαστε όλοι συνδεδεμένοι μεταξύ μας και χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο. Φυσικά κάποιοι δε χρειάζονται κανένα και άλλοι απλά δε χρειάζονται εμένα. Και για να τα διαχειριστώ όλα αυτά, αποφασίζω ότι χρειάζομαι μια λίστα με στόχους. Μια τεράστια λίστα με επιτεύξιμους στόχους που θα εξαρτώνται μόνο από εμένα.
[..] Να πηγαίνω θάλασσα κάθε μέρα. Να περπατώ στη παραλία με τη μουσική μου πιο συχνά. Να μεγαλώσω τα νύχια μου. Να καθαρίσω τη ντουλάπα μου. Να δωρίσω τα ρούχα που δε χρησιμοποιώ πλέον. Να πηγαίνω στου ξάδελφου μου πιο συχνά, πεθυμώ τον. Να φτάνω στη δουλειά στην ώρα μου κάθε μέρα. Να καθαρίσω το αυτοκίνητο μου. Να του βάζω λάδι και να μη μένω από βενζίνη. Να τηρώ τα deadlines και να πάψω να τα φοβάμαι [..]
Ποιος είπε ότι η ζωή χρειάζεται σοβαρό σχέδιο; Ξέρεις, νομίζω ότι όλα έρχονται από μέσα μας. Αυτό είναι καλό, σημαίνει ότι ο ενθουσιασμός δε φεύγει με τη κατάσταση που τελειώνει. Εν σημαντικό να διατηρούμε τον ενθουσιασμό μας για τη ζωή. Επιπλοκές, μαθήματα, απογοητεύσεις, ενθουσιασμοί, είναι όλα μέσα στο μεγάλο σχέδιο.
Αυτή η υπέροχη μουσική είναι για εσένα άγνωστη/ε που με καταλαβαίνεις αυτή τη στιγμή : The Polyphonic Spree - Light and Day
Posted in θετικές σκέψεις
Permanent Link [+ 3 comments] - Add a Comment
Posted by Ελένη Γεωργίου Sun, 23 Mar 2008 23:08:11 EET
αγαπημένο μου ημερολόγιο,
τί σαββατοκυρίακο! Έκανα το πρώτο μου μπάνιο στη θάλασσα για φέτος. Εν ευτυχία να ζεις κοντά στη παραλία. Όταν είμαι μέσα στο νερό, νιώθω μέρος της κουβέρτας, ότι ανήκω δαμαί. Τώρα που το νερό είναι κρύο, ο ήλιος όχι και τόσο καυτός, η παραλία σχεδόν άδεια, τώρα είναι η ώρα! Γιατί.. τί είναι η ζωή; Δε ξέρω! Η όμορφη ζωή εν μια υπέροχη συζήτηση με φίλους στις φοινικούες, ένας καλός καφές, ένα δροσερό αερούι. Εν καλή μουσική, είναι ένα όμορφο αξεπέραστο συναίσθημα. Εν η ικανότητα να βουτάς μέσα σου κ να βρίσκεις καλά πράγματα. Είναι να υπερβάλεις κ να ξεχειλώνεις το θέμα, χωρίς δράμα, επειδή καταβάθος γνωρίζεις πως ότι κ να συμβεί, θα είσαι καλά. Εν η συνειδητοποίηση ότι αγαπάς τους πολλά κ, ευτυχώς εν δεξιά κ αριστερά σου. Ότι, εν χρειάζεται να είσαι τέλειος για να σε θεωρούν τέλειο.
Posted in Σκέψεις
Permanent Link [+ 1 comment] - Add a Comment
Posted by Ελένη Γεωργίου Thu, 20 Mar 2008 23:56:52 EET
Όταν ήμουν μικρή, μια από τις αγαπημένες μου ασχολίες ήταν να παίζω με τους λύμπουρους στην αυλή μας. Είναι πολλά εντυπωσιακό για ένα μωρό να βλέπει πολλά μαύρα μικρά πλασματάκια να είναι σε μια τέλεια διπλή μακριά σειρά και να κάνουν όλα το ίδιο πράγμα. Πάντα αναρωτιόμουν για το πρώτο λύμπουρα. Ποιος ήταν; Πώς ήξερε πού πήγαινε; Τον ένοιαζε που τον ακολουθούσαν χιλιάδες άλλοι; Το ήξερε; Πολλές φορές ανακάλυπτα ότι η διπλή σειρά ήταν στη πραγματικότητα ένας κύκλος. Ο πρώτος λύμπουρας ήταν τότε πολύ δύσκολο να εντοπιστεί. Απομόνωνα με ένα κομμάτι χαρτί το λύμπουρα που μου γυάλιζε ότι ήταν διαφορετικός, και έτρεχα γρήγορα κάποια μέτρα μακριά από τους άλλους και τον άφηνα εκεί. Κάποιος μου το είχε πει τότε, ότι για τους λύμπουρους ήμασταν αόρατοι, επειδή ήμασταν πολύ μεγάλοι. Ήμουν σίγουρη ότι αν ήταν ο πρώτος λύμπουρας, θα έβρισκε τρόπο να ξαναβρεί τους φίλους του. Δεν αντιδρούσαν όλοι οι υποψήφιοι το ίδιο. Κάποιοι λύμπουρες έμεναν ακίνητοι. Φανταζόμουν ότι δεν ήξεραν τι να κάνουν. Δεν ήταν οι πρώτοι, δεν είχαν ιδέα τι έπρεπε να κάνουν. Έτσι έμεναν παραλυμένοι από το φόβο στο ίδιο σημείο. Τότε τους έβαζα ξανά πάνω στο χαρτί και τους τοποθετούσα πίσω.
Απλώς νιώθω ότι μεταφέρθηκα εδώ από κάτι και δεν υπάρχει κάτι άλλο παρόμοιο εδώ κοντά για να θέλω να το ακολουθήσω. Σκέφτομαι ότι αυτό δεν θα ήταν τόσο κακό αν ήμουν πρώτος λύμπουρας, αλλά εδώ δεν είμαι καν λύμπουρας, πώς να είμαι πρώτος! Τώρα ξέρω τι έκαμνε ο υποψήφιος λύμπουρας όταν έμενε ακίνητος.. σκεφτόταν τη καταχώρηση που θα έγραφε στο μπλογκ του.. Δεν ανησυχώ, αυτές οι σκέψεις φεύγουν όταν κοιμηθώ αρκετά. Επίσης, όλα είναι προσωρινά, αν τους δώσουμε αρκετό χρόνο.
Posted in Σκέψεις
Permanent Link [+ 6 comments] - Add a Comment
Posted by Ελένη Γεωργίου Sat, 01 Mar 2008 19:57:30 EET
Σκηνή από το Μάτριξ: οι μηχανές να πυροβολούν με μανία τη Τρίνιτη και αυτή να τις αποφεύγει περίτεχνα.. οι σφαίρες πετούν από πάνω, δίπλα και ξυστά, αλλά δεν την αγγίζουν. Ωραίο!
Σκηνή από τη ζωή: συμβαίνουν όλα, μια μίξη από ονειρικά αλλά και λιγότερο υπέροχα πράγματα. Απλά, όπως ένα βιβλίο, ένα τραγούδι. Περίπλοκα, όπως ένας έρωτας ή μια φιλία. Να πετούν όλα καταπάνω μου. Να με αγγίζουν και να με αλλάζουν σε κάτι που θα μοιάζει όλο και περισσότερο στο καλό μου εαυτό. Αυτό θέλω βασικά από τη ζωή μου.
Στο πνεύμα της νέας αμπελοφιλοσοφίας μου, το απόσπασμα από το βιβλίο που διαβάζω αυτό τον καιρό Miss Wyoming, από Douglas Coupland.
His mind wandered. There had to be hope – and there was. He remembered the woman in his hospital vision had made him feel that somewhere on the alien Death Star of his heart lay a small, vulnerable entry point into which he could deploy a rocket, blow himself up and rebuild from the shards that remained.
Posted in βιβλία
Permanent Link [+ 3 comments] - Add a Comment
Posted by Ελένη Γεωργίου Thu, 10 Jan 2008 22:07:09 EET
ο τίτλος μου είναι κλεμμένος, και, παρόλο που χμ, απογοητεύτηκα όταν ανακάλυψα ότι ΚΑΙ αυτό έχει ήδη ειπωθεί, είναι πανέμορφο να αναγνωρίζεις κομμάτια του εαυτού σου στα λεγόμενα άλλων. Δεν είναι υπέροχο που μερικοί καταγράφουν τις σκέψεις τους και τις μοιράζονται; Η αρνητικότητα είναι όπως τη σκόνη, διεισδύει παντού και αφήνει ανθρώπους με αποκαμωμένες ψυχές. Γι’ αυτό απόψε ενισχύω την συμπαντική ολική ενέργεια με μια θετική γενναιόδωρη (δανεική) σκέψη:
Κάνε ότι καλύτερο μπορείς, απολαμβάνοντας τις μικρές εσωτερικές σπίθες της δυνατότητας που οδηγούν στις φλόγες τις επίτευξης –Foster C . McClellan
Οι δικές μου μικρές εσωτερικές σπίθες της δυνατότητας είναι τόσο έντονες που είναι φορές που νομίζω ότι θα καώ ολόκληρη. Εν ωραίο αίσθημα.
Posted in προσωπικά, θετικές σκέψεις
Permanent Link [+ 3 comments] - Add a Comment
Posted by Ελένη Γεωργίου Sat, 05 Jan 2008 03:32:13 EET
Μόλις επέστρεψα από μια phigitoσυνάντηση , και έχω πολλή έμπνευση. Πάντα είναι ωραία να συναντιόμαστε η phigitoπαρέα, αλλά νομίζω ήπια πολύ κρασί!Υποτίθεται ότι το μπλοκ μου θα αποτελούσε τη θετικότερη γωνιά του διαδικτύου, και κοίτα το τώρα: παραμελημένο, γεμάτο με κωδικοποιημένα προσωπικά πράγματα. Νομίζω είναι καιρός να αρχίσω να δίνω λίγη θετικότητα πίσω στο σύμπαν, μιας και αυτό ήταν ιδιαίτερα γενναιόδωρο μαζί μου τελευταία, .. και, υπόσχομαι να το κάνω αυτό .. σε επόμενες καταχωρήσεις :p
Πάντα ήθελα να είμαι η τύπισσα που ζει γενναία και αγαπά γενναιόδωρα. Μεταξύ μας αγαπημένο μου μπλοκ, δε τα καταφέρνω και πολύ καλά. Σκοντάφτω πάνω σε διάφορα συμπαντικά πανάρχαια εμπόδια, αλλά δε πτοούμαι, επειδή αυτό σημαίνει ότι μάλλον είμαι άνθρωπος.
Posted in προσωπικά, Σκέψεις
Permanent Link [+ 1 comment] - Add a Comment
Posted by Ελένη Γεωργίου Wed, 26 Dec 2007 12:09:43 EET
προσπαθώ να αποφασίσω αν αυτή η μαύρη τρύπα που εμφανίζεται 5 εκατοστά πάνω από τα μαλλιά μου κ μου ρουφά όλο τον αέρα κ όλες τις λέξεις εμφανίζεται από το πουθενά κ τυχαία ή βγαίνει από μένα. Όταν εξαφανίζεται η προσωπικότητα κ όλη η ικανότητα σου να αρθρώσεις μια κουβέντα της προκοπής, τί μένει;
Posted in προσωπικά
Permanent Link
Posted by Ελένη Γεωργίου Sun, 09 Dec 2007 16:52:10 EET
Αυτή θα είναι ενδεχομένως μια πολύ μπερδεμένη καταχώρηση, είμαι υπό την επήρεια σιροπιών και χαπιών. Παρόλο που δυσκολεύομαι να εστιάσω τη προσοχή μου σε οτιδήποτε και έχω δυο κομμάτια από ροζ χαρτομάντιλα να εξέχουν από τη μύτη μου, πρέπει να ομολογήσω ότι πέρασα πολύ καλά αυτές τις μέρες. Θυμάμαι τη περσινή καταχώρηση για το ντεζιντεράντα και χαίρομαι που καταλαβαίνω πόσο διαφορετικές είναι οι καταστάσεις που με περιβάλλουν φέτος. Το 2007 για μένα ήταν η χρονιά που έφερε ένα κλείσιμο σε όλες τις κακές επιλογές του παρελθόντος. Έτσι, φέτος ξαναδιαβάζω το ‘Desiderata of Happiness’ - μια ποιητική συλλογή για την ευτυχία, του Max Ehrmann, του 1927 που τελειώνει κάπως έτσι:
With all its sham, drudgery, and broken dreams,
it is still a beautiful world.
Be cheerful.
Strive to be happy.
Επίσης, ο καινούργιος phigita editor είναι τέλειος!
Posted in θετικές σκέψεις
Permanent Link - Add a Comment
Posted by Ελένη Γεωργίου Tue, 04 Dec 2007 23:18:29 EET
μόλις επέστρεψα από επίσκεψη σε μια από τις αρχαιότερες κ καλύτερες φίλες μου: με ξέρει στα χειρότερα μου, με είδε να αθετώ τις υποσχέσεις μου, με προστάτευσε άπειρες φορές, με είδε να αλλάζω να γίνομαι καλύτερη κ ν' απομακρύνομαι, με αγαπά ακόμα :) Όλοι είμαστε ξεχωριστοί, αλλά κάποιοι άνθρωποι είναι πολύτιμοι κ εγώ είμαι πολλάαααα κωλότυχη!!!! θέκκιου σύμπαν. Νιώθω ελαφρύτερη, αχ.
Posted in πράγματα που συμβαίνουν
Permanent Link - Add a Comment
Posted by Ελένη Γεωργίου Sun, 02 Dec 2007 10:54:14 EET
πριν καμιά βδομάδα βρήκα το παλιό μου 'ημερολόγιο' (κατ'ακρίβειαν, πολλές κόλλες Α4 γραμμένες με πράσινη πέννα φυλαγμένες μέσα σε ένα παλιό μεγάλο κόκκινο χριστουγεννιάτικο φάκελο), 1996.. ακόμα δε μπορώ να θυμηθώ ποιος ήταν εκείνος ο Α που τον ήθελα τόσο πολλά! Κρυφές αγάπες, χαχα, τόσο πολλά του χαρακτήρα μου τούτα ούλλα.. Παρόλο που είμαι σίγουρη ότι αν η μικρή ελένη με έβλεπε τώρα θα ήταν πολύ χαρούμενη μαζί μου, ανησυχώ λίγο που συνεχίζω να είμαι το ίδιο λαπάς όπως παλιά. Αν ήμουν πατάτα θα ήμουν πουρές, αν ήμουν παγωτό θα ήμουν λιωμένο, αν ήμουν φαγητό θα ήμουν σούπα. Λαπάς. Στο τέλος κάθε κόλλας σημειωμένοι οι μεγάλοι στόχοι - ακόμα κ σήμερα παραμένουν οι ίδιοι. Και η ευτυχία βρίσκεται ΠΑΝΤΑ στο μπάνιο, σε εκείνο το γκρίζο υλικό που ενώνει τα πλακάκια, αλήθεια!
Posted in θυμάμαι
Permanent Link [+ 1 comment] - Add a Comment
Posted by Ελένη Γεωργίου Tue, 20 Nov 2007 09:00:09 EET
η μέρα να είναι
Bryan Ferry, και Slave to Love
ζεστός σκέτος καφές με ένα ξυλάκι κανέλα, ανοικτό παράθυρο και μυστικές ευχές να επαναληφθούν οι πρωινές βροχές (αν δεν υπάρχουν μεγαλύτερες ευχές για να σταματήσουν εντελώς, φυσικά).
Tell her i´ll be waiting
In the usual place
With the tired and weary
There´s no escape
To need a woman
You´ve got to know
How the strong get weak
And the rich get poor
You´re running with me
Don´t touch the ground
We´re restless hearted
Not the chained and bound
The sky is burning
A sea of flame
Though your world is changing
I will be the same
The storm is breaking
Or so it seems
We´re too young to reason
Too grown up to dream
Now spring is turning
Your face to mine
I can hear your laughter
I can see your smile
No I can´t escape
I´m a slave to love
Posted in προσωπικά, Τραγούδια
Permanent Link [+ 1 comment] - Add a Comment
