Ελένη Γεωργίου

(~geleni)

το πρώτο βιβλίο του Μαρτίν Παζ. Δεν είναι αριστούργημα, δεν είναι καν βιβλίο. Θα το έλεγα εγχειρίδιο : πώς να γίνεις βλάκας, να ταιριάξεις και να γίνεις ευτυχισμένος, αλλά μετά να αντιληφθείς ότι δεν είσαι ποτέ πραγματικά ευτυχισμένος αν δεν είσαι εσύ, να γνωρίσεις ένα άγνωστο/άγνωστη στο πάρκο και μαζί να στοιχειώνεται τους υπόλοιπους με σοβαρές πιθανότητες να γίνεται ευτυχισμένοι μαζί κάποτε.

Με ελκύουν οι περίεργοι τίτλοι στα βιβλία, αλλά σπάνια τα αγοράζω. Δεν θα το αγόραζα, αν δεν διάβαζα στην περίληψη ότι όταν το διαβάσω και μετά, θα νιώθω λιγότερο βλάκας. Τελικά, ήταν ωραία έκπληξη αυτό το "βιβλίο". Μέσα του αναγνωρίζεις εκείνη την ομάδα των ανθρώπων που δεν έχουν βεβαιότητες για τον κόσμο, και έτσι αυτός είναι αχανές, περίπλοκος, τρομαχτικός.

Ένα ψάρι που ποτέ δεν ξέρει πότε κατουρά, οι πολύ ψηλοί που δεν μπορούν να παίξουν μπάσκετ, όλοι εκείνοι που δεν μπορούν να αξιοποιήσουν τα χαρίσματα τους. Φαίνεται να μην μπορούν να "χρησιμοποιηθούν" κάπου, και μένουν να βλέπουν τους περισσότερους άλλους που ζουν, και να αναρωτιούνται πώς μπορούν να τα κάνουν όλα να φαίνονται τόσο φυσικά. Η πλειοψηφία φαίνεται να έχει τόσες πολλές βεβαιότητες που με κάμνει να υποψιάζομαι ότι το έχουν ξανακάνει αυτό, έχουν ξαναζήσει. Αλλά και πάλι, όχι.

Τελικά μου άρεσε αυτό το ταξίδι για την αναζήτηση της βλακείας. Την βρήκαμε την βλακεία τελικά Αντουάν, αλλά μάλλον δεν την κρατήσαμε. Δεν πειράζει, φτάνει που κρατήσαμε τον εαυτό μας.