γεύσεις
Posted by Ελένη Γεωργίου Mon, 13 Feb 2006 16:52:43 EET
Οι δύο πιο παλιές γεύσεις που θυμάμαι. Η πρώτη είναι το χώμα, από τον καιρό του περίφημου "σπιθκιού" μας. Είχαμε το καλύτερο σπιτούι του κόσμου που φυσικά κτίσαμε μόνοι μας (όταν λέω του κόσμου, εννοώ της γειτονιάς μου, ο υπόλοιπος κόσμος δεν μας ένοιαζε). Ήταν δίπατο, και η εξώπορτα του ήταν μια λευκή πόρτα του παλιού μας ψυγείου. Τα καλοκαίρια κάμναμε πολέμους με την αντίπαλη συμμορία. Κάμναμε και αγώνες, είχαμε τιμωρίες, κανόνες. Τα πάντα. Όλη μας τη ζωή την περνούσαμε εκεί μέσα εφαρμόζοντας ότι μαθαίναμε από τον Μαγκάιβερ. Όσοι είχαν την ευλογία να περάσουν έτσι καλοκαίρια ξέρουν τι εννοώ. Τρώγαμε πολύ χώμα τότε : η γεύση της ελευθερίας.
Η δεύτερη γεύση που θυμάμαι, είναι αυτή της τρίγωνης μικρής τυρόπιτας μέσα από ένα χάρτινο πιατάκι σε όλα τα παιδικά πάρτι της εποχής. Είναι αλμυρή και τραγανή, μέχρι που δαγκώνεις εκείνο το μικρό κομματάκι στην άκρη της, που τυχαίνει να έχει αρπάξει λίγο από το κομμάτι της τούρτας που είναι δίπλα : η γεύση της έκπληξης, της αναμονής για το καλύτερο.
Reader's Comments
Ή καλύτερα να έχεις τούρτα δίπλα που τζέλλυ φράουλας και να πίνεις από πάνω την ΚΕΑΝ που εν μέσα στην μπουκάλα την γυάλινη με το καλαμάκι. Και μετά να τρώεις το ποπ κορν που εν δίπλα που το τζέλλυ και να γίνεσαι κτιτζιόν και να γλείφεις τα δάκτυλα σου που ακόμα έχουν πάνω την τομάτα από τα δρακουλίνια. Αυτή είναι γεύση….
ο γείτονας μου άπλωνε στρώσεις χάλα βλάχας πάνω σε τεράστιο κομμάτι ψωμί και το έτρωε