ιστορίες αγνώστων
Posted by Ελένη Γεωργίου Thu, 16 Mar 2006 16:15:52 EET
Ήμουν στο ταμείο του περιπτέρου της γειτονιάς μου κ ήμουν σε no talking mode όταν ο Κ (ο περιπτεράς) άρχισε να μου λέει πως είμαστε πολλά παρανοϊκοί τελικά οι άνθρωποι. Δουλεύκουμε μια ζωή για να γίνουμε κάτι που δε θέλουμε τελικά.. κ όσο δουλεύουμε, θέλουμε κ άλλα κ άλλα κ έτσι χρωστούμε κ άμα χρωστάς, δε μπορείς να ξεφύγεις, γίνεσαι μέρος της μηχανής, παγιδευμένος για πάντα.
Επειδή δεν ήμουν σε φάση να πω κάτι περισσότερο από γεια.. γυρίζω τζαι λαλώ του να τα παραιτήσει ούλλα κ να μην σκέφτεται τι θα πουν οι άλλοι! Το μετάνιωσα αμέσως. Όταν το καλύτερο για την οικογένεια σου δε συμφωνεί με αυτό που θέλεις εσύ, αλλά το επιλέγεις έτσι κ αλλιώς κάμνεις ένα μικρό βήμα πιο κοντά στη μηχανή, αλλά δε ξέρω κανέναν που να ζει κ να επιλέγει ακριβώς αυτά που θέλει. Κάμνουμε συμβιβασμούς. Πέρυσι νόμιζα ότι ο Κ ήταν μιτσής. Φέτος συμβιβάστηκε κ μεγάλωσε.
Reader's Comments
Νομίζω πως αυτή είναι μια αρνητική όψη των πραγμάτων, Τα όνειρα σου να μην πραγματοποιούνται. Από την άλλη μεριά όμως στη ζωή μας έρχονται και καλά πράγματα που επίσης δεν σχεδιάσαμε. Φυσικά ο συμβιβασμός είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής. Δεν παύει από το να είναι μια συνειδητή επιλογή. Συμβιβάζεσαι για να κρατήσεις κάτι άλλο. Επιλέγεις αυτό το άλλο για κάποιους δικούς σου λόγους.
[ ήθελα να σβήσω αυτό το κομμάτι αλλά δεν πειράζει. - Το πρώτο που θα παρατηρήσω είναι η απογοήτευση που εκφράζει ο Κ. Κάποια όνειρα του υποσκελίστηκαν από κάποιες άλλες του ανάγκες. Το δεύτερο σημείο είναι ότι πολλές φορές όλοι, όπως και ο Κ. γενικεύουμε κάποιο πρόβλημα και γιαυτό δεν μπορούμε να βρούμε εύκολα την λύση. ]
Τελικά πράγματι οι άνθρωποι σε εμπιστεύονται
Ελπίζω να μεν μεγαλώσω ποττέ, αν σημαίνει συμβιβασμός… αν και πάλε ίσως να είναι αργά…