Ελένη Γεωργίου

(~geleni)

μπαίνω στο ασανσέρ, πατώ το μηδέν, προσπαθώ να σκεφτώ μια καλή (καινούργια) δικαιολογία για την αργοπορία μου. Τα φύλλα του ασανσέρ χωρίζουν στα δυο, η πόρτα ανοίγει κ αντικρίζω αυτό . Εντάξει, είναι κούκλος ο αρκούδας με κάτι μαγικά μάτια γαλανά, αλλά εγώ τρέμω τους σκύλους. Για τους σκύλους αρκούδες δεν υπάρχουν λέξεις να περιγράψουν τα αισθήματα μου, μόνο πράξεις. Κοκαλώνω, αλλά η αρκούδα είναι στην πόρτα, αναπνέει βαριά κ βλέπει με. Χαμογελώ εγώ (για να μεν δείξω το φόβο μου) κ φωνάζω ευγενικά 2 - 3 φορές βοήθεια, θα με φάει ο σκύλος σου.. καμία απάντηση. Ήξερα ότι ο σκύλος ζει στο μηδέν, πρώτη πόρτα αριστερά, αλλά ποτέ πριν δεν τον άφησαν μόνο του να γυρίζει. Αμάν λαλώ, έφαεν τους ούλλους τζει'μέσα μάλλον, τζαι τωρά θέλει τζαι άλλο. Έβαλα τα χέρια μου στις τσέπες (είπε μου η φίλη μου η Ν ότι πρώτα παν για τα άκρα οι σκύλοι), πέρασα από δίπλα του κ έφυγα. Νομίζω ξεπέρασα τη φοβία μου για τους σκύλους.