Ελένη Γεωργίου

(~geleni)

όταν ήμουν μικρή έβλεπα αυτό το όνειρο συνέχεια. Ήμουν εγώ σε μια χωράφα, σε συγκεκριμένη υπαρκτή τοποθεσία με όνομα 'τα μελίσσια', όπου εκεί φύτρωναν τεράστιες φράουλες μεγάλες σα σπίτια. Ζουμερές, κατακόκκινες, πλυμμένες. Έτοιμες για φάγωμα. Εγώ πήγαινα πίσω από μια φράουλα και τη κυλούσα κάτω από ένα λόφο κ η φράουλα κατρακυλούσε κ κατέληγε σε μια περιοχή όπως την έρημο, αλλά αντί με άμμο, ήταν καλυμμένη με ζάχαρη Το όνειρο μύριζε εκείνη τη νόστιμη μυρωδιά της φράουλας όταν συναντά τη ζάχαρη.. όλη τη νύχτα.

Έβλεπα πολλά συχνά αυτό το όνειρο κ ήταν το αγαπημένο μου. Πάνε πάνω από 18 χρόνια να ονειρευτώ έτσι. Σήμερα άκουσα για πρώτη φορά αυτό το τραγούδι των Beatles και το θυμήθηκα πάλε.

Πολλές φορές δυσκολεύομαι να συντονιστώ με άλλους ανθρώπους, όπως λέει και το τραγούδι 'no one I think is in my tree, I mean it must be high or low.. that is .. you can't, you know, tune in but, it's all right, that is .. I think it's not too bad.'

η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσα να συντονιστώ, αλλά, εν φοβιτσιάρικο πράγμα ο συντονισμός. Θυμάμαι στο λύκειο τη καθηγήτρια φυσικής να μας λέει ότι έπεσαν γέφυρες, κερδήθηκαν πόλεμοι από το συντονισμό. Δεν είναι αστεία πράγματα αυτά.

Βρέχει (κάπως) έξω, επιτέλους. Είμαι πολλά χαρούμενη με το πώς εξελίσσονται τα πράγματα στη ζωή μου. Δεν έγινε τίποτα συνταρακτικά καλό, αλλά νομίζω ότι άρχισα να με εκτιμώ περισσότερο. Έκοψα τους καφέδες (εκτός από ένα σήμερα, είναι Κυριακή κ βρέχει τί περίμενες). Νιώθω εντάξει. Τις καθημερινές πίνω ένα μείγμα με διάφορα βότανα : μάτε, lapacho, τσουκνίδα, λεμονόχορτο, γλυκάνισσο. Νομίζω ότι το μάτε κάμνει όλη τη διαφορά, αν και δε μπορώ να το εξηγήσω, δεν είμαι βοτανολόγος ή κάτι.

όλα θα είναι εντάξει, ενόσω προσπαθούμε. Ξέρεις.