Posted by Ελένη Γεωργίου Thu, 18 Oct 2007 00:47:33 EEST
μια φορά στο χωροχρόνο, ήταν μια σπηλιά και δυο πραγματικότητες. Οι πραγματικότητες είναι δύο, επειδή μιλούμε για δύο άτομα που συζητούν. Μπορεί να είναι και περισσότερες. Διαφωνούμε για το ποιος είναι μέσα καρφωμένος να βλέπει δισδιάστατες φιγούρες στο τοίχο και ποιος είναι έξω να τυφλώνεται από τον ήλιο. Ισχυρίζομαι ότι είμαι έξω και δε θέλω καν να έρθω μέσα να σου πω να βγεις. Αμέσως ξέρω ότι είπα μαλακία. Αλλά, έχει σημασία; Πρέπει να ξέρουμε πέραν πάσης αμφιβολίας ποια πραγματικότητα είναι η πιο πραγματική; Έχει σημασία; Μετά από ένα jack, πολλή αμπελοφιλοσοφία και πολλή ειλικρίνεια ανάμεσα σε φίλους, ένα είναι το σίγουρο : δε πρέπει τίποτε! Ο καθένας μπορεί να χορεύκει στη δική του μελωδία ή και όχι. Μπορείς να τα δοκιμάσεις όλα ή και όχι. Μπορείς να είσαι έτσι ή και αλλιώς. Πάνω από όλα μου τα πιστεύω, πιστεύω σε εμένα, κ αυτό είναι κάτι. Ίσως αυτό να πρέπει να είναι πρέπει. Ίσως όχι, ποιος να ξέρει; Έχει σημασία; Βασικά, εμένα δε με ενδιαφέρει να ξέρω. Παρόλο που θα ήθελα να έχει περισσότερους κατοίκους ο πλανήτης μου, είμαι οκ. Η ζωή έχει πολλή πλάκα!
Posted in Σκέψεις | 5 comments
περίπατο σε ένα ηλιόλουστο ήσυχο χρυσοπράσινο πάρκο το πρωί .. αυτό μου θύμησες! Ωραία ..!
Εμένα μου θύμησης σκοτεινό δωμάτιο σε ένα υπόγειο με ένα μόνο παραθυράκι από το οποίο μπαίνει φως. Μέσα 4 κουμαρόφατσες με τα τσιγάρα στο στόμα παίζουν πόκερ (texas holdem). Κανένας δεν λέει τίποτε παραπάνω από όσα πρέπει για να προχωρά το παιχνίδι. Υπάρχουν 2 πραγματικότητες για αυτούς: ένας θα πάει σπίτι με τις λίρες και 3 θα πάνε σπίτι με τα πόδια…
Ακούγεται όπως το τρέηλερ για την ελληνική έκδοση του 6th sense.
πολλά ωραία η σκηνή που περιγράφεις Κωνσταντίνε, ακούγεται σαν εισαγωγή στο Νονό II :p
Αυγουστίνο, πρέπει να είσαι πολύ ευχαριστημένος με το όλον για να σου έρχονται συνειρμικά έτσι ωραίες εικόνες, μπράβο, μπράβο :)
Φλώ, [πιάννω το ονειρικό μου ύφος] όταν μεγαλώσω θα γράψω το σενάριο για την "7η αίσθηση" κ θα κατακτήσω το Χόλλυγουντ :D