λυμπουροσκέψεις
Posted by Ελένη Γεωργίου Thu, 20 Mar 2008 23:56:52 EET
Όταν ήμουν μικρή, μια από τις αγαπημένες μου ασχολίες ήταν να παίζω με τους λύμπουρους στην αυλή μας. Είναι πολλά εντυπωσιακό για ένα μωρό να βλέπει πολλά μαύρα μικρά πλασματάκια να είναι σε μια τέλεια διπλή μακριά σειρά και να κάνουν όλα το ίδιο πράγμα. Πάντα αναρωτιόμουν για το πρώτο λύμπουρα. Ποιος ήταν; Πώς ήξερε πού πήγαινε; Τον ένοιαζε που τον ακολουθούσαν χιλιάδες άλλοι; Το ήξερε; Πολλές φορές ανακάλυπτα ότι η διπλή σειρά ήταν στη πραγματικότητα ένας κύκλος. Ο πρώτος λύμπουρας ήταν τότε πολύ δύσκολο να εντοπιστεί. Απομόνωνα με ένα κομμάτι χαρτί το λύμπουρα που μου γυάλιζε ότι ήταν διαφορετικός, και έτρεχα γρήγορα κάποια μέτρα μακριά από τους άλλους και τον άφηνα εκεί. Κάποιος μου το είχε πει τότε, ότι για τους λύμπουρους ήμασταν αόρατοι, επειδή ήμασταν πολύ μεγάλοι. Ήμουν σίγουρη ότι αν ήταν ο πρώτος λύμπουρας, θα έβρισκε τρόπο να ξαναβρεί τους φίλους του. Δεν αντιδρούσαν όλοι οι υποψήφιοι το ίδιο. Κάποιοι λύμπουρες έμεναν ακίνητοι. Φανταζόμουν ότι δεν ήξεραν τι να κάνουν. Δεν ήταν οι πρώτοι, δεν είχαν ιδέα τι έπρεπε να κάνουν. Έτσι έμεναν παραλυμένοι από το φόβο στο ίδιο σημείο. Τότε τους έβαζα ξανά πάνω στο χαρτί και τους τοποθετούσα πίσω.
Απλώς νιώθω ότι μεταφέρθηκα εδώ από κάτι και δεν υπάρχει κάτι άλλο παρόμοιο εδώ κοντά για να θέλω να το ακολουθήσω. Σκέφτομαι ότι αυτό δεν θα ήταν τόσο κακό αν ήμουν πρώτος λύμπουρας, αλλά εδώ δεν είμαι καν λύμπουρας, πώς να είμαι πρώτος! Τώρα ξέρω τι έκαμνε ο υποψήφιος λύμπουρας όταν έμενε ακίνητος.. σκεφτόταν τη καταχώρηση που θα έγραφε στο μπλογκ του.. Δεν ανησυχώ, αυτές οι σκέψεις φεύγουν όταν κοιμηθώ αρκετά. Επίσης, όλα είναι προσωρινά, αν τους δώσουμε αρκετό χρόνο.
Reader's Comments
Παραδόξως είχα και εγώ την ίδια απορία για τους λύμπουρους όταν ήμουν μικρός! Εγώ έκαμνα κάτι άλλο. Όταν είχαν φάλαγγα οι λύμπουροι και εφαίνετουν ότι ακολουθούσαν τον μπροστινό τους, επάτουν τους μπροστινούς για να δω τι θα κάνουν οι υπόλοιποι. Συνήθως γινόταν ένα χάος αλλά σιγά σιγά συνέχιζαν προς την φωλιά τους!
Εγώ πάλε εχάρηκα που είδα την λέξη λύμπουρος να την γράφει κάποιος άλλως!!
Όσους ερώτησα (ούλοι από άλλες επαρχίες, όχι Λευκωσία) δεν ήξεραν την λέξη και ευκάλαν με πελλό!!
Υ.Γ. Δεν έκαμα γκαλοπ!! Απλά όσες φορές έκαμα παρομοίωση με λύμπουρα εν εκαταλάβαινα τι έλεγα!!
Που ήμουν μιτσής έκαφκα τους λίμπουρους ζωντανούς.
Για να το κρατήσω ενδιαφέρων εχρησιμοποιούσα πάντα διαφορετικές μεθόδους. Κάποτε με μεγεθυντικό φακό, κάποτε με σπίρτα ή αναπτήρα έναν-έναν, άλλες φορές εχρησιμοποιούσα το αεροζόλ σαν φλογοβόλο αλλά η πιο αγαπημένη μου μέθοδος ήταν να βάλλω κάμποσο χαρτί υγείας μέσα στην φουκού τζιαι να φκερώνω μέσα ένα βαζούι γεμάτο λίμπουρους τους οποίους είχα μαζέψει που πριν τζιαι να βάλλω φωθκιά στο χαρτί υγείας τζιαι να κάθουμε να τους βλέπω να προσπαθούν πανικοβλημένοι να γλυτώσουν που την πύρηνη κόλαση που εγώ δημιούργησα.
Πάω στοίχημα εν επερίμενες έτσι πράμα που εμένα.
Εγώ πάλε που ήμουν μικρή, έφτασα σε μια διαπίστωση: Ότι κάποτε οι λύμπουροι ακκάννουν! :S
Άπλωσα το χέρι μου για να πιάσω έναν μεγάλο και μόλις επήα να του τζίσω με το δάκτυλο, άκκασε με ο άτιμος…! Ε, μετά επάτισα τον…! Αλλά πάσε λύμπουρον εν εξανάτζισα…! =P
Ε να μεν πω και εγώ τι έκαμνα ;
Που λέτε εμείς ( εγώ και ο ανιψιός μου ) είμαστε και θρήσκοι ( ναι καλά ). Που λέτε εσκοτώναμε μικρές ακρίδες το καλοκαίρι και τις θαύαμε σε ένα μικρό χειροποίητο νεκροταφείο και κάναμε μικρούς σταυρούς που έβλεπαν προς ανατολή. Ο Θεός ας αναπαύσει τις ψυχακριδούλες.
Κι εγώ έπαθα το ίδιο με την Νατάσα κι έκανα κάτι παρόμοιο με τον φίλο flo αλλά όχι με ακρίδες. Άλλα όταν έβλεπα λυμπουράκια προσπαθούσα να υπολογίσω πόσο βάρος μπορούν να αντέξουν…… ήμουν από μικρή παιδί των θετικών επιστημών. Πυ λέτε τους πατούσα κι εξακολουθούσαν να ζουν. Συνέχιζαν ακάθεκτοι αλλα έτρεχαν μετά να ξεφύγουν, εννοείται πως μετά τους κσαναπατούσα με περισσότερη δύναμη. Σηκώνονταν και πάλι αλλά κούτσεναν λιγάκι. Μετά τους ξαναπατούσα να δώ μήπως αντέχουν κι άλλο βάρος. Άντεχαν ρε παιδί μου…..εεε μετά ελυπούμουν τα έτσι παράλυτα που ήταν κι εν τα εξαναπάτουν.