Ελένη Γεωργίου

(~geleni)

Το σαββατοκύριακο που μας πέρασε είχα τη τύχη να είμαι παρούσα σε δυο μαγικές συναυλίες: Yo La Tengo και Stereolab . Είμαι πολύ καινούργια σε αυτό τον κόσμο της ανεξάρτητης ( indie ) μουσικής (ευχαριστώ αυτόν που με παρέσυρε), δεν έχω ιδέα από μουσική, απλά μου αρέσει να την ακούω.. πρέπει οπωσδήποτε να γράψω τις σκέψεις μου επειδή, είναι όμορφο να μοιράζεσαι και, επίσης, θα με βοηθήσει να μην ξεχάσω πολύ γρήγορα την όλη εμπειρία.

Οι Yo La Tengo . Ένα περίπλοκο συγκρότημα με πολλαπλές προσωπικότητες. Ομολογώ ότι δεν μου άρεσε η σκληρή και άγρια πλευρά τους. Όμως έλιωνα όποτε χαμήλωναν τους τόνους. Πανέμορφες μελωδίες, μη υπερβολικές ερμηνείες. Απουσία της ανάγκης να παρουσιαστεί Η φωνή. Σχεδόν απουσία εγωισμού. Λόγια γλυκά λυτά και κοφτερά. Πάνω από όλα, ακούγαμε και βλέπαμε μουσικούς.

Οι Stereolab . Τα περισσότερα τραγούδια ήταν στα γαλλικά. Δε ξέρω γαλλικά, και όμως πέρασα καταπληκτικά. Νομίζω είναι αυτό που λεν, ότι η καλή μουσική είναι πιο πάνω από γλώσσες κουλτούρες και διαφορές. Καλοί μουσικοί όλοι τους, μοιράζονται τη σκηνή χωρίς να διεκδικούν το προβολέα. Μελωδίες που σου φτιάχνουν τη διάθεση, σεμνές παρουσίες που σε κάμνουν να θέλεις να ξεριζώσεις τις δικές σου υπερβολές και περιτυλίγματα. Πραγματικά, ήταν εμπνευστικά υπέροχοι.

Αυτή η indie κουλτούρα είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Ίσως εκφράζει την ανάγκη που έχουμε οι άνθρωποι να ξεφύγουμε από τη γραμμή. Πολλές φορές η γραμμή είναι σωστή, αλλά πάντοτε θα είναι βολική και αυτό θα ωθεί τη δημιουργία τέτοιων κινημάτων. Πιο παλιά η λέξη ‘συμβιβασμένος’ ήταν για μένα μια βρισιά, τώρα καταλαβαίνω ότι εν απλά ένας άλλος τρόπος να κάμνεις τα πράγματα. Ο ενδεδειγμένος τρόπος, που κανένας δε μπορεί να σε αναγκάσει να τον επιλέξεις.

Στα 27 μου είμαι πιο χαρούμενη από ποτέ. Μπορώ να κάμνω ότι θέλω!! Εν ΤΕΛΕΙΑ να είσαι ενήλικας. Υλοποιείς στόχους, αλλάζεις πράγματα. Επιλέγεις!! Το παιδί μέσα μου πήρε αρκετή χαρά για τουλάχιστον 1 μήνα.