Ελένη Γεωργίου

(~geleni)

αυτό τον καιρό διαβάζω το πιο ενδιαφέρον βιβλίο στο κόσμο: ‘Critique of pure Reason’. Μόλις καταφέρω να προχωρήσω πέραν της εισαγωγής (εν lxix σελίδες κ τα γράμματα εν μιτσιά οκ;) πρέπει να κάτσω να γράψω κάτι. Διαβάζοντας το, νιώθω σαν να είμαι σε μια κινηματογραφική ταινία και ξαφνικά φωτίζεται η περιοχή πάνω από το κεφάλι μου, φεύγουν τα σύννεφα, εμφανίζεται η φιλαρμονική αστυνομίας και παίζουν το ‘αλληλούια’.

Επίσης, αγόρασα ποδήλατο :) κ μια μέρα θα μπορέσω να κάνω 20λεπτο χωρίς να νιώθω ότι θα πάθω καρδιακό. Προς το παρόν, τζυλώ το για το γυρισμό. Εν θα τα παρατήσω όμως. Οι κατηφόρες εν υπέροχες, φακκά σου ο αέρας, ακούεις τη μουσικούα σου, ανησυχείς ότι θα σε βάλει πουκάτω κάποιο αυτοκίνητο που εν θα το ακούσεις γιατί έχεις το ίδιο τραγούδι σε επανάληψη στο τέρμα.. αλήθκεια, εν πολλά ωραία. Αλλά οι κατηφόρες κάποτε τελειώνουν. Όσο εκτός της λευκής κουβέρτας κ να νιώθεις, υπάρχουν ευτυχώς τούτοι οι νόμοι που ισχύουν για όλους, όπως το νόμο της βαρύτητας ας πούμε. Που ότι ανεβαίνει κάποτε θα κατέβει, παρόλο που μερικές φορές νιώθεις ότι εν θα κατεβείς ποτέ. Εν λίγο δύσκολο να δεχτείς ότι πέφτεις, αλλά τουλάχιστον ξέρεις ότι στη επόμενη στροφή ίσως ανέβεις πάλε.

Ξέχασα τι δουλειά κάμνω. Τι δουλειά κάμνω;