Ελένη Γεωργίου

(~geleni)

Από χθες το πρωί ζω μια απίστευτη περιπέτεια. Ο Σκότυ με μάζεψε στο διαστημόπλοιο του, κυρίως επειδή βαριόταν μόνος του και όλοι ξέρουμε πόσο καταπληκτική και ευχάριστη παρέα είμαι.

Περάσαμε δυο υπέροχες μέρες γεμάτες μουσική, βιβλία, όνειρα και τηλεοπτικές σειρές. Διάβασα όλα τα παλιά μου ημερολόγια, μπήκα επιτέλους σε ένα από τα παλιά μου jeans και σκέφτηκα τι θέλω να κάνω με την υπόλοιπη ζωή μου.

Καθώς υποχωρεί ο υιός της γρίπης και ο Σκότυ ετοιμάζεται να με διακτινήσει πίσω στο δωμάτιο μου, αναρωτιέμαι αν βρίσκει και κάποιος άλλος ανατριχιαστική τη διαφήμιση της cadbury, εκείνη με το τραγούδι ‘Wouldn't It Be Nice’ που πάει στο σινεμά ο σοκολάτας Α και ο σοκολάτας Βου του κόβει τη θέα, έτσι ο Α του δαγκώνει το πάνω μέρος της κεφαλής του;! Πτού!

Όπως καταλαβαίνεις, δεν έχω κάτι ουσιαστικό να πω, απλά είχα την ανάγκη να εκθέσω στον έξω κόσμο ένα νέο αίσθημα που ανακάλυψα μέσα μου, και το ονομάζω ‘ο πανικός του ενήλικα’: ότι οι επιλογές μου ως τώρα ήταν όχι ακριβώς πελλάρες, αλλά καθυστερημένες. Γιατί δε το έκαμα εκείνο; Γιατί δεν κάμνω το άλλο; Τι περιμένω; Οι περισσότεροι πηγαίνουν προς τα εκεί, εγώ γιατί δε μπορώ να πάω; Γιατί δε μπόρεσα να είμαι ο εαυτός μου όταν είχε σημασία; Ετέλειωσε τωρά;

Αποφάσισα ότι ο πανικός του ενήλικα εν πολλά φυσιολογικό αίσθημα, κάτι που δε πρόκειται να ξεφορτωθώ εύκολα και εντελώς. Θα επιστρέφει κάθε φορά που θα πρέπει να πάρω οριακές αποφάσεις και γαμώτο, στη ζωή ενός ενήλικα, οι περισσότερες αποφάσεις εν οριακές!

Κάμνει μου καλό να εκθέτω τις σκέψεις μου, είναι σα να έχεις τροφική δηλητηρίαση και κάμνεις εμετό. Πάντα νιώθεις καλύτερα. Και εν καλό να δίνεις ονόματα στα πράγματα, ειδικά στα αισθήματα.

Τέσπα αγαπημένε μου άγνωστε, σε αφήνω με ένα υπέροχο τραγούδι. Μη βαρεθείς και κάνε κλικ να το ακούσεις. Και για όνομα, άκου τους στίχους! The Cure - Just Like Heaven (Live 1990)