Ελένη Γεωργίου

(~geleni)

αγαπημένο μου ημερολόγιο, εχάθηκα πάλε. Αγαπώ σε ακόμα, απλά το τελευταίο καιρό είχα πολλά στο μυαλό μου, που δεν ήθελα να διαρρεύσουν προς τα έξω. Ουσιαστικά έχει κάνα χρόνο να γράψω κάτι πραγματικό, που να νιώθω πολλά την ανάγκη να βγει προς τα έξω. Προσωπικά, όταν δε βγαίνω πάνω από τα πράματα βυθίζομαι στα μπλοκς και ψάχνω κάτι που να μυρίζει το ίδιο. Παρηγορεί με να ξέρω ότι είναι κ άλλοι σαν εμένα. Ότι προσπαθούν χάνουν κερδίζουν μετρούν ξεχνούν κ μετά ξανά από την αρχή. Και πάντα η ίδια απορία να αναδύεται τη πιο αδύναμη στιγμή: τι σκατά θα κάνω με την υπόλοιπη ζωή μου; Είμαι σίγουρη ότι όλοι έχουμε παρόμοιες αγωνίες κ φοβίες, εν το default setting μας, επειδή είμαστε άνθρωποι. Πρωταγωνιστούμε σε ένα παιχνίδι που δεν έχει pause, replay ή τζείνο το ωραίο το feature που σου λέει αν έκανες λάθος κίνηση κ πού. Απλά δε ξέρεις ποτέ τι κάμνεις!

Ξέφυγα από το κυρίως μέρος της καταχώρησης μου όμως, που αφορά το bubble bubble . Στο παρελθόν αγαπημένοι μου, έπαιζα χωρίς σκοπό και στόχο, ώσπου μια μέρα πρόσεξα το hall of fame. Από τότε δεν πατώ το reset όποτε βλέπω ότι πάω να χάσω. Αντιθέτως παλεύκω το, επειδή πρόσεξα πως πιάννεις περισσότερους πόντους όταν οι μπάλες είναι πολύ χαμηλά. Επίσης, δε τελειώνω το παιχνίδι αμέσως.. όοοοχι, τώρα καθυστερώ το όσο πάει κερδίζοντας έτσι περισσότερους πόντους. Επίσης, ασχολούμαι με αυτό το @%$£@παίχνιδο αντί να κοιμούμαι. Διάβασα και τις οδηγίες για να μεγιστοποιήσω την απόδοση μου στο παιχνίδι! Με άλλα λόγια, κάμνω όλα όσα με εκνευρίζουν, για χάρη των πόντων.. και έτσι, έφτασα στην δεκάδα του hall of fame του bubble bubble, και αυτό που ήταν παλιά το αγαπημένο μου παιχνίδι για πολλά χρόνια, τώρα το σιχαίνομαι :(