Γεωργία Γεωργίου

(~georgia)

Μετά από ένα μήνα απομόνωσης και άγχους, ψες βγήκα για πρώτη φορά χαλαρά. Δεν έσκασα στιγμή, και τις περισσότερες φορές ελεγα ασυναρτησίες. Εννά ήθελα πολλά να φταίξω το ποτό αλλά δυστυχώς η αντικοινωνικότητα μου είχε πιο βαθιές ρίζες.

Το καλό της υπόθεσης είναι ότι η παρέα δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία.

Επίσης, τρόμαξα λίγο όταν συνειδητοποίησα ότι εκνευρίστηκα όταν ένας από την παρέα όχι μόνο διαφωνούσε μαζί μου(how dare you!) αλλά κάθε αντιπαράδειγμα που χρησιμοποιούσα για να αντικρούσω τα επιχειρήματά του, τα παρουσίαζε σαν "Η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα". (Ε κανεί ολάν!) Δεν μπορώ να καταλάβω αυτή τη φράση! Αλλά δεν έπρεπε να εκνευριστώ. Στο κάτω-κάτω πότε εσυμφώνησε πλάσμα μαζί μου;

Στόχος τώρα είναι να αποφεύγω συζητήσεις που αφορούν ανθρώπινες σχέσεις με ανθρώπους ρομαντικούς και ονειροπόλους που πιστεύουν στο μυστήριο της αβεβαιότητας, στην αγνότητα των σχέσεων (στην καθαρή φιλία) μεταξύ ανδρών και γυναικών. Άνθρωποι σαν και αυτούς κινούνται σε διαφορετικό μήκος κύμματος από μένα, επειδή πιστεύουν ότι οι ίδιοι είναι αγνοί και καθαροί και εντάξει με όλους τους υπόλοιπους(άρα αυτόματα αυτοανακυρήσσονται αθώοι). Εγώ αθώα δεν είμαι, πιστεύω στην καλοσύνη των ανθρώπων μεν, αλλά αναγνωρίζω ότι έστω και αν δεν έχεις κακές προθέσεις, εύκολα μπορείς να προκαλέσεις κακό.

Υπολογίζω ότι ακόμα 2-3 εξόδους και θα μιλώ μόνο για κοιλιακούς, μύτες και χαμόγελα :P επειδή αυτά τα βαριά φιλοσοφημένα δεν κάνουν για θερινές συζητήσεις.