Το παράδοξο της καρδιάς
Posted by Γεωργία Γεωργίου Sat, 05 Jul 2008 14:11:27 EEST
Ψες πήγα σινεμά και είδα την ταινία Sex and the City. (Το συνιστώ ανεπιφύλακτα-πάρτε χαρτομάντιλα).
Πριν κάτι μέρες, καθόματαν στην παραλία μια παρέα, και ένας από την παρέα μίλησε για την απελπισία των γυναικών μετά από κάποια ηλικία να παντρευτούν. Τέτοιες συζητήσεις με ενοχλούν. Με ενοχλούν επειδή γίνεται κακή επιλογή λέξεων. Χρησιμοποιούνται λέξεις όπως "απελπισία", "γεροντοκόρη", "ράφι", "ανεξαρτησία(συνοδευόμενη από ένα ειρωνικό υφάκι)", "ισότητα(πάλι εδώ το υφάκι)", "ισοπέδωση", "ευνουχισμός", "εγωισμός" και δεν υπάρχει χώρος για τις λέξεις "αγάπη", "μοναξιά", "οικογένεια", "μωρά", "συντροφικότητα", "έρωτας", "ειλικρίνεια", "ζωή", "πορεία".
Άκουσα από πολλούς το επιχείρημα ότι πολλοί γάμοι δεν κρατούν γιατί οι γυναίκες είναι πλέον ανεξάρτητες, και με το παραμικρό εγκαταλείπουν τον άντρα τους και διαλύονται σπίτια.
Εγώ πάντα λέω το εξής. Οι περισσότεροι γάμοι διαλύονται επειδή κτίζονται σε λάθος θεμέλεια. Επειδή σε κάθε οικογενειακή συνάντηση ακούγονται λέξεις/φράσεις όπως: "άτε και του χρόνου διπλοί", "ήρθε οκαιρός σας", "ράφι", "οικογένεια" και η θεεική ατάκα: "παντρευτείτε τωρά που μπορεί η μάνα σας να σας προσέχει τα κοπελλούδκια". Ας πούμε, μισό λεπτό να πετακτώ στο περίπτερο να πιάσω ένα σύζυγο για να κάμω μωρά (εεε;;). Μια άλλη μορφή ψυχολογικής πίεσης είναι όταν οι φίλοι/ες σου ξεκινούν να παντρεύονται ένας-ένας, να πηγαίνεις στο γάμο, στην κλινική να δείς το νεογέννητο, στη βάπτιση. Σε τέτοιες φάσεις νιώθεις απίστευτη χαρά :), και αυτή τη χαρά θέλεις να τη βιώσεις ακόμα πιο κοντά σου.
Είναι σημαντικό να μην συμβιβαστείς με κάτι χλιαρό και για να κάνεις μια κίνηση πρέπει είτε να ξέρεις ότι είναι σωστό, είτε να νιώθεις ότι είναι σωστό.
Και εδώ έρχεται το παράδοξο της καρδιάς. Μπορεί όλες οι ενδείξεις να σε οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο Ψ. δεν είναι καλός για σένα. Ή ότι δεν ενδιαφέρεται αλλά εσύ να τον σκέφτεσαι πριν πας για ύπνο το βράδυ, και να είναι το πρώτο πράγμα στο μυαλό σου μόλις ξυπνήσεις. Αυτό είναι το παράδοξο της καρδιάς που τα τυχερά ζώα δεν το έχουν (νομίζω). Αφού κάτι δε σου κάνει καλο, δε σε κάνει ευτυχισμένο/η τότε τι το κυνηγάς και γιατί να το θέλεις στη ζωή σου;
Υπάρχουν φυσικά και οι ρομαντικοί που πιστεύουν στο μυστήριο, στο "καταβάθος μ' αγαπάει και θα είμαστε ευτυχισμένοι", στο "είμαι ερωτευμένος/η, και είναι πλασμένη/ος για μένα", "είναι ο πρίγκηπας μου", "είναι το κορίτσι των ονειρων μου".
Πολύ γλυκά όλα αυτά αλλά ξέρεις τι είναι όλα αυτά όταν είναι μόνο από την μια πλευρά; Με μια λέξη: ΣΚΑΤΑ! Αυτό είναι. Οι μεγάλοι έρωτες δεν ήταν ποτέ μονόδρομοι, ήτανε πάντα αμφίδρομοι. Και οι δύο το νιώθανε, και οι δύο το προσπαθούσανε. Και δεν μιλώ μόνο για λόγια, αλλά και πράξεις.
Αν έκανες λάθος επιλογή, παραδέκτου το και προχώρα παρακάτω. Αν δεν το κάνεις τότε απλά σπαταλάς το χρόνο σου.
Στο τέλος της ημέρας εσύ αποφασίζεις (με το μυαλό), και επιλέγεις εάν θα αφεθείς στο παράδοξο της καρδιάς ή θα κάνεις αυτό θα θελε η φύση, να αναζητήσεις το καλύτερο για σένα.
Reader's Comments
Πολύ ωραία τα γραφόμενα σου. Όσον αφορά τα θέματα των γυναικών και της παντρειάς έχω κάποιες θέσεις άλλα βαριέμαι να τις αναπτύξω εδώ.
Θα ήθελα να σχολιάσω ορισμένα που είπες στο δεύτερο μισό της δημοσίευσης.
Συμφωνώ και επαυξάνω. Ο κάθε ένας από εμάς πρέπει να επιδιώκει και να ψάχνει το καλύτερο, όσον αφορά την ανεύρεση συντρόφου αλλά και γενικότερα.
Mπράβο !
Το πρόβλημα Γεωργία μου είναι ότι τα συναισθήματα μας δεν είναι ο καλύτερος σύμβουλος. Είναι όμορφο πράγμα ο ρομαντισμός, όλοι μας έχουμε την ανάγκη να παραμυθιαστούμε και να ζήσουμε ένα ωραίο ψέμα. Έλα που ο κόσμος μας δεν είναι αγγελικά πλασμένος και δεν έχει ούτε πρίγκιπες στα άσπρα άλογα ούτε ανυπεράσπιστες πριγκηποπούλες στον φυλακισμένες σε ένα πύργο από τον κακό μάγο που περιμένουν τον ωραίο ιππότη να τις απελευθερώσει.
Το αίσθημα του πρώτου ερωτικού ενθουσιασμού κρατά πολύ λίγο . Το φθείρει ο χρόνος και ακολούθως επέρχεται η κόπωση. Είναι λοιπόν σημαντικό σε τόσο κρίσιμες αποφάσεις να μην παρασυρόμαστε από τα συναισθήματα μας και να δούμε το θέμα από μια πιο ορθολογιστική προσέγγιση. Θα πρέπει να δούμε τι κοινά έχουμε με αυτό το άτομο, ποια είναι τα περιθώρια συμβιβασμού μας (ή όπως λένε και οι πολιτικοί μας ποιες είναι οι κόκκινες γραμμές μας), αν τελικά μπορούμε να κάνουμε παρέα με αυτό το άτομο και πολλά άλλα.
Η αρχή μιας σχέσης αποτελεί ίσως την πιο παραπλανητική ένδειξη για την συνέχεια ή την έκβαση της. Τόσο ο άνδρας όσο και η γυναίκα, στην αρχή της σχέσης προσπαθούν να δείξουν ένα άψογο εαυτό, φέρονται άψογα ο ένας στον άλλο και κρύβουν με μαεστρία τις ιδιοτροπίες και τα ελαττώματα τους. Σιγά σιγά, όμως όλα αυτά έρχονται στην επιφάνεια και τότε θα φανεί η βιωσιμότητα της σχέσης.
Εν κατακλείδι, ο πραγματικός κριτής μιας σχέσης είναι ο χρόνος. Δεν είναι ούτε τα κομπλιμέντα, ούτε τα γλυκόλογα και τα ζαχαρώματα , ούτε το κρεβάτι 24 x 7 . . .
Άρεσε μου η τούτη η καταχώρηση!!! :) Γράφεις ένα σωρό αλήθειες!!! :)
Συμβαίνει στους ρομαντικούς η καρδιά τους να μην ελέγχεται…! Εν εδώ που είχαμε κόντρες με μια φίλη κατά διαστήματα..! Εγώ της καρδιάς, εκείνη της λογικής..! Απλά, κάποτε ίσως να φτάσει μια στιγμή που ακόμα και η καρδιά λογικεύεται..! (Τότε είναι μάλλον που αρχίζει να επικοινωνεί με το μυαλό!)..
Πάντως δεν άκουσα αρσενικό ακόμα που να πήγε από μόνος του να δει το SEX AND THE CITY. Υπάρχουν νομίζω πολύ καλύτερα πράματα να κάνει ο άντρας από το να βλέπει 4 απελπισμένες ( και 40 άρες ) γυναίκες να γυρεύουν άντρες. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό το γεγονός αλλά κατά βάθος πρέπει να έχει την σημασία του.
Απελπισμένος είναι αυτός που φοβάται να μείνει μόνος του και καταπιάνεται από κάποιο, οποιοδήποτε. Το να αναζητείς τον πραγματικό έρωτα, δεν είναι δείγμα απελπισίας αλλά αγωνιστικότητας. Κανένας αγωνιστής δεν είναι απελπισμένος, Όσπου το παλεύκεις υπάρχει ελπίδα. Για το κατά πόσο να πάει μόνος του άντρας να δει το sex & the city είναι ένα περιττό σχόλιο, άνευ ουσίας.